Category: Τεχνολογία


Πιστεύετε στα παράλληλα σύμπαντα; Έχετε ακούσει ποτέ εκφράσεις όπως «Σωματιδιακή φυσική» «Κβαντική Μηχανική» ή «Νόμος της απροδιοριστίας»; Σας λένε κάτι τα ονόματα «Erwin Schrodinger» ή «Paul Steinhardt»;

Ακόμα κι αν όλα τα παραπάνω σας φαίνονται Κινέζικα,σας διαβεβαιώ πως όλη η σημερινή υψηλή τεχνολογία και η παραγωγή συσκευών τις οποίες χρησιμοποιείτε καθημερινά για τη δουλειά ή τη διασκέδαση,όπως υπολογιστές, smart-phones κ.λ.π. Στηρίζονται σ’αυτές τις παράξενες ιδιότητες των στοιχειωδών σωματιδίων της ύλης, να υπάρχουν και να μην υπάρχουν ταυτόχρονα, μέχρι τη στιγμή που θα προσπαθήσει κάποιος να τα παρατηρήσει.

Από αυτή την άποψη λοιπόν, καλό θα ήταν να παρακολουθήσετε το βίντεο, για να πάρετε μία ιδέα, σε πιο σημείο βρίσκεται η φυσική σήμερα.

Σ’αυτό το βίντεο του Curiosity Network από το Discovery Channel ο διάσημος ηθοποιός Morgan Freeman φιλοξενεί μία ομάδα σύγχρονων κορυφαίων θεωρητικών φυσικών, και όλοι μαζί μας ξεναγούν στα πεδία των εναλλακτικών πραγματικοτήτων από καθαρά επιστημονική και ελάχιστα φιλοσοφική σκοπιά.

Advertisements

Ένα ακόμα παράδειγμα πως η τεχνολογία απελευθερώνει τον ανθρωπο,αλλα και μια καλή ματιά σε μια κοινωνία βασισμένη στους πόρους όπως του Venus Project είναι η παρακάτω είδηση.

Σε περίπτωση που δεν έχετε πεινασμένα σκυλάκια να ψάχνουν για λιχουδιές σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού, το ρομπότ της φωτογραφίας ίσως να είναι η καλύτερη λύση για να καθαρίσετε το σπίτι και να «ξεφορτωθείτε» παράλληλα τα οργανικά υπολείμματα.

Το ρομπότ «Bio Clean» δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ηλεκτρική σκούπα που ρουφά τη σκόνη. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι ότι «τρέφεται» με οργανικά υπολείμματα, τα οποία μετατρέπει σε βιοκαύσιμα.

Στην ουσία το ρομπότ αγγίζει το σοβαρό πρόβλημα των οργανικών αποβλήτων και παρουσιάζει στους καταναλωτές μια έξυπνη λύση για την ωφέλιμη αξιοποίηση των υπολειμμάτων που κανονικά θα πετούσαν στα σκουπίδια.

Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα σχετικά με τα βιοκαύσιμα είναι ότι ενοχοποιούνται για την αποψίλωση μεγάλων εκτάσεων και τροπικών δασών σε ευαίσθητα οικοσυστήματα.

Με το ρομπότ «Bio Clean» η παραγωγή βιοκαυσίμων είναι πολύ πιο απλή και δεν τίθεται θέμα αποψίλωσης.

Σίγουρα οι δυνάμεις του δεν είναι ανεξάντλητες, όμως το ρομπότ μπορεί έχει αρκετή ενέργεια για να κάνει τη δουλειά του μέσα σε λίγες ώρες.

Αν και δεν έχουν δημοσιοποιηθεί πολλές λεπτομέρειες σχετικά με τη διαδικασία της παραγωγής βιοκαυσίμων, η ιδέα του «Bio Clean» κυκλοφορεί στην αγορά και είναι θέμα χρόνου πότε το ρομποτάκι θα εισβάλλει στα νοικοκυριά.

ΠΗΓΗ: econews.gr

  Υψηλής ευκρίνειας κάμερες – σαρωτές προσώπου έχουν εγκατασταθεί σε μια στάση λεωφορείου στην Oxford Street στο Λονδίνο ως μέρος μιας νέας εισβολής διαφημιστικής καμπάνιας που χρησιμοποιεί τεχνολογία τύπου Minority Report για να παραδώσει το περιεχόμενο της διαφήμισης στο φύλο που στοχεύει. «Με ακρίβεια 90 τοις εκατό, ο υπολογιστής που είναι ενσωματωμένος στην διαφημιστική ταμπέλα αναλύει και ‘μαντεύει’ το φύλο με βάση συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του προσώπου του σαγονιού, τα ζυγωματικά, τη μύτη και τα μάτια. Με βάση την εικασία του φύλου ενός πεζού, η ψηφιακή ταμπέλα δείχνει μια διαφήμιση που απευθύνεται σε έναν άνδρα ή σε μια γυναίκα. Δεδομένου ότι αυτή η τεχνολογία συνεχίζει να εφαρμόζεται στον τομέα της διαφήμισης, ο υπολογιστής θα μπορούσε επίσης να προβεί σε ανάλογες διαφημίσεις ανάλογα με την ηλικία, τη φυλή ή το σώμα τύπου ενός ατόμου», αναφέρει το Digital Trends. Η διαφήμιση αξίας 60.000 δολαρίων, που εμφανίζεται σε μια οθόνη που είναι διασταύρωση ενός iPad και μιας κονσόλας Xbox Kinect, παίζει ένα μήνυμα βίντεο 40 δευτερολέπτων, όταν ένα γυναικείο πρόσωπο σαρώνεται, αλλά μόνο ένα σύντομο μήνυμα, εάν ένας άντρας προσπεράσει. «Δεν δίνουμε στους άνδρες και στα αγόρια την επιλογή για να δουν την πλήρη διαφήμιση με την ευκαιρία αυτή – έτσι ώστε να πάρουν μια γεύση του τι είναι να σου αφαιρούνται βασικές επιλογές», δήλωσε ο Marie Staunton, διευθύνων σύμβουλος του σχεδίου του ‘Plan UK’, της οργάνωσης που εμφανίζεται στη διαφήμιση.

Η ίδια η τεχνολογία αναπτύχθηκε από την Clear Channel UK και την 3D Exposure, οι οποίες ισχυρίζονται ότι, ενώ έχουν ακουστεί ανησυχίες ότι οι άνθρωποι υποβάλλονται σε τύπου Minority Report επεμβατική διαφήμιση, αυτό για το οποίο εργάζονται για μελλοντικά σχέδια «μπορεί σύντομα να ξεπεράσει ό, τι έχουμε δει στον κινηματογράφο».

Η οργάνωση για την προστασία της ιδιωτικότητας ‘The Open Group’ χαρακτηρίζει την ιδέα «ανατριχιαστική».

Το 2002, η κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστή τον Tom Cruise, τον έδειχνε να περπατάει στο σταθμό του μετρό, και αισθητήρες να σαρώνουν τα μάτια του, να τον αναγνωρίζουν με το όνομα και να τον βομβαρδίζουν με εξατομικευμένες διαφημίσεις. Ένα άλλο κλιπ δείχνει κάποια άτομα να επιβιβάζονται σε τρένο έχοντας πρώτα περάσει από σαρωτές ίριδας για έγκριση. Η ταινία βασίστηκε σε ένα δυσοίωνο διήγημα του Philip K. Dick, που προειδοποιούσε για το πώς η τεχνολογία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον για να συντρίψει την προστασία της ιδιωτικής ζωής και των ατομικών ελευθεριών.

Η Clear Channel δεν είναι η μόνη μεγάλη εταιρεία που εργάζεται πάνω στο νέο κύμα της διαφημιστικής εισβολής. Πέρυσι, η IBM ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να σαρώσει «την τεχνολογία RFID που οι άνθρωποι μεταφέρουν μαζί τους», προκειμένου να προσαρμόσει τις διαφημίσεις σε συγκεκριμένες προτιμήσεις των καταναλωτών.

 Έχουμε μιλήσει για το γεγονός ότι η ιδιωτική βιομηχανία και, τελικά, η κυβέρνηση πρόκειται να εφαρμόσουν σχέδια για να χρησιμοποιήσουν μικρόφωνα και κάμερες σε όλους τους υπολογιστές και το κουτιά στυλ TiVo εκατοντάδων εκατομμυρίων Αμερικανών ώστε να παρακολουθούν τις επιλογές στον τρόπο ζωής τους και να οικοδομήσουν ψυχολογικά χαρακτηριστικά, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για την επεμβατική διαφήμιση και εξόρυξη δεδομένων.

Το 2006, η Google ανακοίνωσε ότι θα χρησιμοποιήσει το ενσωματωμένο μικρόφωνο για να ακούει το θόρυβο του περιβάλλοντος του χρήστη, είτε πρόκειται για τηλεόραση, μουσική ή ραδιόφωνο – και στη συνέχεια να τους παρέχει άμεση διαφήμιση με βάση τις προτιμήσεις τους.

Όλα αυτά ανοίγουν το δρόμο για ένα ανταγωνισμό μεταξύ επιχειρήσεων έρευνας και ανάπτυξης βιομετρικών στοιχείων, που όλες απεγνωσμένα θέλουν να κάνουν το δικό τους εμπορικό σήμα της τεχνολογία της ιριδοσκόπησης, δημιουργώντας ουσιαστικά μια πραγματική ζωή κοινωνίας τύπου Minority Report, όπου ο καθένας θα συνδέεται σε μια βάση δεδομένων αναγνώρισης.

Κορυφαίες εταιρείες μάρκετινγκ πιστεύουν ότι μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, η τεχνολογία αναγνώρισης της ίριδας θα δημιουργήσει έσοδα πάνω από 2 δισ. δολάρια και θα γίνει μια ρουτίνα της καθημερινής ζωής.

Οι αμέτρητες στάσεις λεωφορείων του Λονδίνου συχνά έχουν χρησιμοποιηθεί ως πεδίο δοκιμών για πρωτοβουλίες τύπου Big Brother. Το 2002, η Transport for London εμφάνιζε μια πινακίδα για την προώθηση της τεχνολογίας τους, τις κάμερες CCTV επιτήρησης που απεικόνιζαν έναν Οργουελιανό μάτι στον ουρανό του Λονδίνου κάτω από τις λέξεις «Ασφαλής Κάτω από το Άγρυπνο Βλέμμα».

ΠΗΓΗ

Αμερικανοί επιστήμονες του πανεπιστημίου Χάρβαρντ δημιούργησαν μια μικροσκοπική «ρομποτική»
συσκευή από DNA, που είναι σε θέση να εισέλθει στο σώμα και να στοχεύσει συγκεκριμένα καρκινικά
κύτταρα καταστρέφοντάς τα, αφήνοντας άθικτα τα υγιή κύτταρα, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στη συμβατική χημειοθεραπεία, η οποία έχει τοξικές παρενέργειες.
Το βιολογικό νανορομπότ, που συνιστά
ένα ακόμη βήμα για τη δημιουργία
«έξυπνων» φαρμάκων, μεταφέρει
μοριακές οδηγίες με τη μορφή
αντισωμάτων, που οδηγούν τα κύτταρα
του καρκίνου στην αυτοκαταστροφή
τους.
Το βιολογικό νανορομπότ, που
συνιστά ένα ακόμη βήμα για τη
δημιουργία «έξυπνων» φαρμάκων,
μεταφέρει μοριακές οδηγίες με τη
μορφή αντισωμάτων, που οδηγούν τα
κύτταρα του καρκίνου στην
αυτοκαταστροφή τους. Η νέα ιατρική
νανοβιοτεχνολογία θα μπορούσε
πιθανώς στο μέλλον να αξιοποιηθεί σε
διάφορες παθήσεις, πέραν του
καρκίνου, ενισχύοντας γενικότερα την
άμυνα του ανοσοποιητικού
συστήματος.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον βιοφυσικό Shawn Douglas του Ινστιτούτου Wyss του Χάρβαρντ, που
δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό «Science», δημιούργησαν ένα νανορομπότ με μορφή
ανοικτού βαρελιού, διαμέτρου 35 νανομέτρων (δισεκατομμυριοστών του μέτρου), το οποίο στα δύο άκρα του
είναι κλεισμένο από δύο τμήματα DNA σαν «άγκιστρα» ή «κλειδαριές», που μπορούν να αναγνωρίσουν τις
καρκινικές πρωτεΐνες στην επιφάνεια των κυττάρων-στόχων και να προσδεθούν σε αυτές.
Όταν φθάσουν στο στόχο τους, τα βιορομπότ-βαρελάκια είναι προγραμματισμένα να ανοίγουν και να
απελευθερώνουν το «φορτίο» τους, το οποίο αποτελείται από ειδικά μόρια αντισωμάτων με
κωδικοποιημένες εντολές καταστροφής, οι οποίες γίνονται αντιληπτές από τους μοριακούς υποδοχείς των
καρκινικών κυττάρων. Οι εντολές ενεργοποιούν τον «διακόπτη αυτοκτονίας» των καρκινικών κυττάρων, ένα
χαρακτηριστικό που υπάρχει σε όλα τα κύτταρα και οδηγεί στην φυσιολογική αυτοκαταστροφή των πιο
γερασμένων ή ελαττωματικών από αυτά.
Η νέα τεχνική χρησιμοποιεί ένα είδος «οριγκάμι», που επιτρέπει το δίπλωμα του γενετικού υλικού, ώστε να
δημιουργούνται βιολογικές δομές από έλικες DNA. Αυτές ονομάζονται νανορομπότ DNA, επειδή έχουν τη
δυνατότητα να εκτελέσουν ορισμένες ρομποτικές ενέργειες, καθώς, όταν αναγνωρίζουν το καρκινικό
κύτταρο, αλλάζουν αυτόματα σχήμα και παραδίδουν το «φορτίο» τους.
Επειδή το DNA είναι ένα βιοσυμβατό και βιοσδιασπώμενο υλικό, η νανοβιοτεχνολογία DNA θεωρείται πολλά
υποσχόμενη ως μελλοντικός μηχανισμός μεταφοράς φαρμάκων και μοριακών εντολών στα σημεία της νόσου
μέσα στο σώμα. Ήδη υπήρξαν δοκιμές με εργαστηριακά κύτταρα λευχαιμίας και λεμφώματος που
καταστράφηκαν με επιτυχία.
Πάντως μένει να αποδειχθεί ότι η μέθοδος «δουλεύει» σε ένα ζωντανό ανθρώπινο οργανισμό. Ένα εμπόδιο
είναι ότι αυτά τα νανοβιορομπότ καταστρέφονται γρήγορα από τον ίδιο τον οργανισμό, από το ήπαρ ή από
ένζυμα όπως οι νουκλεάσες. Οι ερευνητές σχεδιάζουν τα πρώτα πειράματα σε ποντίκια. Αν αποδειχθούν
πετυχημένα, ανοίγει ο δρόμος για την αξιοποίησή τους σε ανθρώπους.
Πηγή: ΑΠΕ

Η γαλλική σατιρική Les Guignols de l’info έχει μεγάλη ακροαματικότητα και χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα. Εδώ ασχολείται με το πειραματόζωο Έλλην. Απολαύστε το… 😉
Οι πιο παρατηρητικοί θα αναγνωρίσετε στους επιστήμονες του εργαστηρίου τη μορφή και τη χαρακτηριστική φωνή του Σιλβέστερ Σταλόνε, πανταχού παρών ως Ράμπο και σήμα κατατεθέν της εκπομπής :))

Τελικα ίσως η φράση από τη Βίβλο «με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα τρως το ψωμί σου…» να μην είναι και τόσο έγκυρη στον 21ο αιώνα.

Η τεχνολογική ανεργία είναι μια πραγματικότητα και ίσως θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το μοντέλο της μισθωτής εργασίας είναι πλέον απαρχαιωμένο.Δειτε ΕΔΩ ενα ενδιαφέρων σχετικό άρθρο στα αγγλικά δυστυχώς.

 

Ήταν εμπνευσμένος, δεν χωρεί αμφιβολία. Ήταν πρωτοπόρος και οραματιστής -όπως γράφουν όλοι-, όποιος το αμφισβητεί, εθελοτυφλεί. Αλλά, ως «οπαδός του», ισχυρίζομαι πως το κύριο όραμά του δεν ήταν παρά ένα ολέθριο λάθος.

Δεδομένης της εικονικής -σχεδόν μεσσιανικής- προσωπικότητας του Στιβ Τζομπς, ήταν αναμενόμενο πως όταν έρθει το τέλος θα είχαμε φαινόμενα τοτεμισμού. Γι’ αυτό και βλέπουμε να θρηνούν για την απώλειά του άνθρωποι που όχι μόνο δεν τον γνώριζαν, αλλά που απέκτησαν για πρώτη φορά επαφή με τα προϊόντα της Apple το 2009, με την αγορά iPhone…

Επειδή, λοιπόν, πολλά γράφτηκαν για τις αρετές του, δεν θα είχε νόημα να αναφερθεί σε αυτές ένας άνθρωπος που αγοράζει και χρησιμοποιεί συσκευές και λογισμικό Apple από τη δεκαετία του 1980.

Ο χαρισματικός Στιβ (που θα λείψει σε εμάς που ανήκουμε στο λεγόμενο Mac community, μία ομάδα ανθρώπων με χαρακτηριστικά αίρεσης) είχε εμμονές και διέπραξε σφάλματα, τουλάχιστον ένα εκ των οποίων ίσως άλλαξε την πορεία του κόσμου.

Η κρίσιμη στιγμή της ιστορίας των προσωπικών υπολογιστών (και του τεράστιου πλήθους δραστηριοτήτων που έλκονται από αυτούς) ήταν εκείνη κατά την οποία ο Τζομπς έκρινε πως δεν θα πρέπει ποτέ να διατεθεί το λειτουργικό σύστημα της Apple σε άλλους κατασκευαστές συσκευών. Τότε, δηλαδή, που συνέλαβε το «όραμα» του «τέλειου λογισμικού που τρέχει σε τέλεια μηχανήματα».

Ήταν ένα εγωπαθές, αδηφάγο και άπληστο όραμα παγκόσμιας -σχεδόν μονοπωλιακής- κυριαρχίας με έναν συνδυασμό software – hardware, συνδυασμένο μεν με την παροιμειώδη τελειοθηρία του αλλά και με την εμμονή του να κρατά όσο πιο μεγάλο έλεγχο σφιχτά στα χέρια του.

Ήταν όμως ένα όραμα που, όχι μόνον παρ’ όλίγον να οδηγήσει την Apple στη χρεωκοπία (αυτό ανατάχθηκε αργότερα με άλλα, κερδοφόρα, οράματα του Στιβ), αλλά -κυρίως- καταδίκασε τον κόσμο όλο και στη χρήση κατώτερων συσκευών (αυτό που φοβόταν ο Τζομπς), αλλά και στην παγκόσμια εξάρτηση από κατώτερο λογισμικό.

Ο Μπιλ Γκέιτς κατάλαβε ότι μέσα από το λειτουργικό σύστημα θα μπορούσε να καταλάβει τον κόσμο και πως η παγκόσμια κυριαρχία μιας συνδυασμένης λύσης λογισμικού – εξοπλισμού δεν ήταν παρά μία χίμαιρα. Έτσι, ακόμη και ο τελευταίος κατσαβιδάκιας μπορεί να συναρμολογήσει το δικό του μηχάνημα με νόμιμα Windows, ενώ για να έχει κάποιος το προνόμιο ενός ασυγκρίτως υπέρτερου υπολογιστικού περιβάλλοντος είναι αναγκασμένος να καταβάλει τις (ακόμη και σήμερα) αλμυρές τιμές της Apple.

Οι διάδοχοι του Τζομπς στη διοίκηση της Apple (μετά την εκπαραθύρωσή του το 1985) επιχείρησαν το άλμα, αλλάζοντας στρατηγική. Παρεχώρησαν άδειες σε άλλους κατασκευαστές προκειμένου να αντιστρέψουν την πορεία του κόσμου, Μόνο που ήταν ήδη αργά – η ζημιά είχε γίνει.

Για αυτήν και μόνο τη στρατηγικής -και ιστορικής- σημασίας επιλογή του, ο Στιβ Τζομπς θα άξιζε να στερηθεί τον τίτλο του οραματιστή. Έστω και έτσι όμως, θα του απέμενε ο τίτλος του πρωτοπόρου και του απόλυτου new-age σταρ της ψηφιακής χιλιετίας.

ΠΗΓΗ

Ακόμα κι ο πιο «γενναιόδωρος» επικήδειος εκτιμώ ότι αδυνατεί να περιγράψει την προσφορά του Steve Jobs που έφυγε σήμερα από τη ζωή, στην ανθρωπότητα κι όχι απλά στην τεχνολογία.

Από το i-pod μέχρι το i-phone κι από το macbook μέχρι το θαυματουργό i-pad, στο Steve Jobs πιστώνεται η μετατροπή της πρόσβασης στο Ιντερνετ σε απλή υπόθεση που δεν απαιτεί σύνθετες γνώσεις τεχνολογίας.

Δεν σταματώ να βλέπω ανθρώπους 55-60 ετών να «σερφάρουν» με τη βοήθεια του i-Pad, ανθρώπους που πριν δεν μπορούσαν καν να εντοπίσουν το shift σε ένα κανονικό πληκτρολόγιο. Στην ερώτηση «σας βολεύει το i-Pad;» όλοι απαντούν «είναι το πιο απλό πράγμα στον κόσμο».

Μεγάλε Steve, χάρη σε εσένα, μας διαβάζουν περισσότεροι, μιλάμε με περισσότερους, γνωρίζουμε περισσότερα. Rest in Peace…

Βλέποντας την κοινωνία σήμερα, βλέπω παράνοια.

Παράνοια είναι το να κάνεις κάτι χίλιες φορές με το ίδιο αποτέλεσμα και να πιστεύεις ότι την χιλιοστή πρώτη θα βγει κάτι το διαφορετικό.

Ζούμε σε ένα κόσμο που το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, που ο δυνατός θα εκμεταλλευτεί με οποιονδήποτε τρόπο τον αδύναμο και που όλοι οι «δημοκρατικά» εκλεγμένοι ηγέτες μας, μας έχουν απογοητεύσει.

Τι μας κάνει λοιπόν να πιστεύουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα διαφορετικό πολιτικό σώμα, το οποίο θα μας υποσχεθεί ότι θα λειτουργήσει προς όφελος των πολλών και όχι των λίγων;

Κάθε φορά λειτουργούμε με αυτήν την λογική.

Αλλά κάθε φορά καταλήγουμε απογοητευμένοι.

Θα πρέπει να σκεφτούμε ότι τα προβλήματα του σήμερα δεν μπορούν να λυθούν με τρόπους που χρησιμοποιούμε εδώ και αιώνες.

Χρειαζόμαστε μία διαφορετική προσέγγιση, έναν διαφορετικό τρόπο επίλυσης.
Τα περισσότερα από αυτά εμείς τα κατασκευάζουμε, όπως το χρέος, η φτώχια και ο πόλεμος.

Για να φτάσουμε σε μία λύση για αυτά τα προβλήματα θα πρέπει να καταπολεμήσουμε την ρίζα όλων των κακών, το χρήμα.

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό θα πρέπει να δούμε τι είναι το χρήμα και πόσο απαραίτητο είναι τελικά σήμερα.

Το χρήμα είναι ένα κατασκεύασμα.

Μία συνθήκη, αν θέλετε, η οποία μας επιτρέπει να ξεχωρίσουμε τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες ανάλογα με την προσφορά και την ζήτηση που έχουν στο χρηματο-οικονομικό σύστημα.

Από μόνο του το χρήμα δεν έχει κάποια αξία, είναι ένα κομμάτι χαρτί, ή δεδομένα στον σκληρό δίσκο ενός υπολογιστή.

Θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι δεν είναι το χρήμα που πραγματικά χρειαζόμαστε, αλλά αυτά τα οποία μπορούμε να αγοράσουμε μέσω αυτού.

Το χρήμα είναι απλά ο ενδιάμεσος, που απλά προκαλεί δυστυχία σε όποιον δεν έχει αρκετό και σχετική ελευθερία σε όποιον καταφέρει να έχει.

Το χρήμα είναι η αντανάκλαση της δουλειάς μας, της δυνατότητας να είμαστε παραγωγικοί, ή ακόμα και της εκμετάλλευσης μας σε βάρος άλλων.

Η έλλειψη αγαθών είναι αυτό που κάνει το χρήμα απαραίτητο.

Πόσο απαραίτητο είναι όμως όταν αυτή η έλλειψη είναι πλέον τεχνητή;

Πόσο απαραίτητο θα είναι όταν καταλάβουμε ότι μπορούμε να παράγουμε αφθονία αγαθών, με ελάχιστο μόχθο από τους ανθρώπους;

Ποιος θα πουλήσει τον αέρα που αναπνέουμε, όταν αυτός είναι άφθονος;

Την σήμερον εποχή, σχεδόν οτιδήποτε κατασκευάζουμε, γίνεται με την χρήση μηχανών.
Για την ακρίβεια η χρήση της τεχνολογίας είναι αυτή που προκάλεσε την τεράστια αύξηση του πληθυσμού τα τελευταία 100 χρόνια, αφού μας επέτρεψε να παράγουμε πολύ περισσότερα αγαθά σε σχετικά πολύ καλύτερη ποιότητα και λιγότερο χρόνο, μας έχει ελευθερώσει από πολλές μορφές σκληρής εργασίας, έχει αυξήσει σημαντικά την ποιότητα και το προσδόκιμο ζωής και μας έχει επιτρέψει να κάνουμε πράγματα που παλιότερα θα θεωρούνταν αδύνατα.

Από την άλλη, η χρήση αυτής της τεχνολογίας, μέσω της αυτοματοποίησης, είναι ο κύριος λόγος που έχουμε την αύξηση της ανεργίας ανά τον κόσμο.

Σε πρώτο στάδιο, η αυτοματοποίηση κατάφερε να έχει σχεδόν την αποκλειστικότητα πλέον στις παραγωγικές μονάδες, ωθώντας τον μεγαλύτερο μερίδιο των εργαζομένων στον τομέα των υπηρεσιών.
Το τελευταίο διάστημα όμως, αρχίζει να χρησιμοποιείται και σε αυτόν τον τομέα (βλέπε ATM , αυτόματους τηλεφωνητές κ.ο.κ.).

Δεν θα περάσουν πολλά χρόνια που πλέον και ο τομέας των υπηρεσιών θα έχει αυτοματοποιηθεί στο μεγαλύτερο κομμάτι του και σαν αποτέλεσμα θα έχει την περαιτέρω αύξηση της ανεργίας, σε τρομακτικά πλέον ποσοστά.

Επίσης η ανήθικη χρήση της τεχνολογίας ευθύνεται για την καταστροφή του περιβάλλοντος, σε βαθμό που όλα τα οικοσυστήματα πλέον είναι ή σε μαρασμό ή υπό πλήρη κατάρρευση.

Παρόλα αυτά τα στοιχεία, δεν μπορεί να πει κάποιος ότι η τεχνολογία είναι κακή ή καλή, αλλά το ότι είναι ένα σημαντικό εργαλείο στα χέρια αυτών που ξέρουν να την χρησιμοποιούν.

Ο τρόπος χρήσης της είναι αυτό που τελικά την καθορίζει ως κάτι θετικό ή κάτι αρνητικό.
Για παράδειγμα έχουμε την ατομική βόμβα από την μία και της χρήση της ατομικής σχάσης και σύντηξης ως τρόπος παραγωγής «καθαρής» ενέργειας.

Και εδώ μπαίνει ο παράγοντας κέρδος.

Το κέρδος είναι αυτό που κάνει τις εταιρίες να μολύνουν εσκεμμένα το περιβάλλον, που σκεφτόμαστε ως λύση τον πόλεμο, που αποκλείει το ενδεχόμενο να ταΐσουμε του πεινασμένους του κόσμου, να βοηθήσουμε αυτούς που χρειάζονται βοήθεια.

Πρέπει λοιπόν να σταματήσουμε να λειτουργούμε με βασικό κίνητρο το κέρδος.

Πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε τις πραγματικές δυνατότητες της τεχνολογίας και της επιστήμης, τι μπορεί να μας προσφέρουν όταν χρησιμοποιούνται με γνώμονα την κοινωνική ευημερία και την προστασία της πανίδας και της χλωρίδας.

Χρειαζόμαστε ένα καινούργιο σύστημα αξιών, που να βλέπει την Γη ως έναν και μόνο οργανισμό.
Πέρα από ρατσισμούς, πόλεμο, φτώχια, ατομικό συμφέρον και προπαγάνδες.
Που στα σχολεία θα διδάσκετε η κριτική σκέψη και όχι μέθοδοι για το πώς θα βγάλεις περισσότερα λεφτά.
Που η ατομική ελευθερία δεν θα κερδίζεται αλλά θα είναι δεδομένη.
Που ανεξάρτητα με το που θα γεννηθείς, οι άνθρωποι θα σου συμπεριφέρονται βλέποντας σε ως όμοιό τους και όχι σαν μαύρο, Αλβανό, Έλληνα, πλούσιο, φτωχό, χοντρό, λεπτό, βλάκα ή έξυπνο.

Έχουμε τις γνώσεις, την ικανότητα, την σκοπιμότητα και την τεχνολογία για να κατασκευάσουμε μια κοινωνία που θα μπορεί να παράγει παγκόσμια αφθονία αγαθών και μία υψηλή ποιότητα ζωής για όλους τους κατοίκους της Γης, που όλοι οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι θα ήταν κοινή κληρονομιά όλων των ζωντανών οργανισμών.

Σε μία τέτοια κοινωνία τα χρήματα θα ήταν πλέον ξεπερασμένα.

Έχουμε τις γνώσεις, την ικανότητα, την σκοπιμότητα και την τεχνολογία.

Αυτό που λείπει είναι η επιλογή!

Στάθης Κραβαρίτης

ΠΗΓΗ

Σε προηγούμενο   άρθρο μας   είχαμε αναφερθεί  στη τρισδιάστατη εκτύπωση και πως αυτό μπορεί να βελτίωση τη ζωή μας ή να τη χειροτερευση μέσω της τεχνολογικής ανεργίας.Σήμερα θα επανέλθουμε με ένα γενικότερο άρθρο για το θέμα με την ίδια διαπίστωση.

Αργά αλλά σταθερά οι τρισδιάστατοι εκτυπωτές πραγματοποιούν μια συγκλονιστικών διαστάσεων τεχνολογική επανάσταση στις παραγωγικές δυνάμεις, που καθιστά εξαιρετικά φθηνό το κόστος κατασκευής όχι μόνο των καθημερινών προϊόντων, αλλά επιπλέον των τροφίμων ακόμη και των κτιρίων. Ως αποτέλεσμα η αγορά χειρωνακτικής εργατικής δύναμης τείνει να εκτοπίζεται από την αγορά πνευματικής εργατικής δύναμης.

Στις τρισδιάστατες εκτυπώσεις το μέλλον η εκρηκτικές δυνατότητες

«Διαθέτουμε τεχνολογία που μπορεί να φτιάξει πιο πολύπλοκα πράγματα από ό,τι μπορούμε να σχεδιάσουμε».Τα λόγια ανήκουν στον επικεφαλής της Ερευνητικής Ομάδας Προσθετικής Παρασκευής του βρετανικού πανεπιστημίου του Loughborough καθηγητή Richard Hague και αναφέρονται στην τεχνολογία εκτύπωσης …τρισδιάστατων αντικειμένων. Η προσθετική παρασκευή (additive manufacturing), αλλιώς και τρισδιάστατη εκτύπωση, λειτουργεί με την ίδια λογική που λειτουργούν οι σημερινοί εκτυπωτές. Μόνο που στη θέση του μελανιού χρησιμοποιείται ένα υλικό, όπως μέταλλο σε σκόνη ή πλαστικό. Ο εκτυπωτής στερεοποιεί το υλικό σε αλλεπάλληλες στρώσεις μέχρι που προκύπτει ένα πραγματικό τρισδιάστατο αντικείμενο. Η τεχνική μπορεί ήδη να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε καταναλωτικό προϊόν που αποτελείται από ένα υλικό, από κοσμήματα μέχρι έπιπλα. Οι προοπτικές είναι ανεξάντλητες, καθώς μηχανικοί οραματίζονται ήδη την εκτύπωση ολόκληρων …κτιρίων.
Οι εκτυπωτές τριών διαστάσεων έχουν ηλικία τριάντα ετών. Το υπέρογκο κόστος τους, όμως, έκανε απαγορευτική τη χρήση τους για μαζική παραγωγή προϊόντων. Χρησιμοποιούνταν κυρίως για παραγωγή μικρών προτύπων σε κλίμακα, όπως αυτοκινήτων, με σκοπό την πραγματοποίηση δοκιμών πριν την τελική είσοδο του προϊόντος στη γραμμή παραγωγής. Τα τελευταία χρόνια το κόστος των εκτυπωτών έχει πέσει δραματικά ταυτόχρονα με την εκπληκτική διεύρυνση των δυνατοτήτων τους.

Τα προϊόντα που μπορούν να τυπωθούν δεν γνωρίζουν όρια ως προς το σχέδιο, το σχήμα και τη λειτουργικότητά τους. Ο εκτυπωτής μπορεί να τυπώσει οτιδήποτε μπορεί να σχεδιαστεί σε έναν υπολογιστή από ένα πρόγραμμα τρισδιάστατης σχεδίασης. Οι δυνατότητες, όμως, ακόμη και των σημερινών εκτυπωτών είναι μεγαλύτερες από τις σχεδιαστική δυνατότητα των σημερινών προγραμμάτων!

Δεν είναι μακρiά η εποχή που θα μπορεί κανείς με το πάτημα ενός κουμπιού στον υπάρχοντα υπολογιστή του, να τυπώσει ένα αντικείμενο που δεν μπορεί να κατασκευάσει και το πιο σύγχρονο εργοστάσιο. Δεν απέχουμε πολύ από το να μπορούμε να μπαίνουμε στο διαδίκτυο και να κατεβάζουμε λ.χ. το σχέδιο ενός παπουτσιού, να το επεξεργαζόμαστε, επιλέγοντας μέγεθος, χρώμα, υλικό και ποιος ξέρει τι άλλο. Ίσως να μπορούμε π.χ. να σκανάρουμε το πόδι μας με την κάμερα του κινητού μας και να περνάμε τα δεδομένα αυτά στο σχέδιο του παπουτσιού, με αποτέλεσμα ένα εντελώς εξατομικευμένο προϊόν, το οποίο θα τυπώνουμε στο γραφείο μας ή σε κάποιο τοπικό κέντρο τρισδιάστατης εκτύπωσης.

Θαύμα; Επιστημονική φαντασία; Καθόλου! Υπάρχουν ήδη διαδικτυακοί τόποι που τυπώνουν τις δημιουργίες σας με τη διαδικασία που μόλις περιγράψαμε. Είμαστε μία ανάσα από μία μεγάλη επαναστατική αλλαγή στις παραγωγικές δυνάμεις.

Ούτε θαύμα, ούτε επιστημονική φαντασία

Σε σχέση με τις παραδοσιακές μεθόδους παραγωγής αντικειμένων η τρισδιάστατη εκτύπωση προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα. Πρώτα από όλα κάνει περιττή την παραδοσιακή γραμμή παραγωγής και τις διαδικασίες της, επιτυγχάνοντας δραματική μείωση του κόστους. Έπειτα, ο ίδιος εκτυπωτής μπορεί να τυπώσει πολύ διαφορετικά αντικείμενα χωρίς παραμετροποίηση του μηχανήματος για καθένα από αυτά. Αντίθετα, η εργοστασιακή γραμμή παραγωγής μπορεί να παράξει ένα μόνο προϊόν. Για να παράξει ένα ελαφρώς διαφορετικό αντικείμενο απαιτείται πολυδάπανη παραμετροποίηση των μηχανημάτων. Στην τρισδιάστατη εκτύπωση χρησιμοποιείται ακριβώς τόσο υλικό όσο στερεοποιείται στο τελικό προϊόν, με αποτέλεσμα την εξοικονόμηση έως και 90% στην πρώτη ύλη. Στην παραδοσιακή γραμμή παραγωγής, το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης ύλης πετιέται. Όλα αυτά κάνουν την τρισδιάστατη εκτύπωση πιο οικονομική. Επιπλέον, δεν υπάρχει διαφορά στο κόστος εκτύπωσης ενός αντικειμένου ή πολλών.

Η τρισδιάστατη εκτύπωση επιτρέπει την δημιουργία αντικειμένων κατά πολύ καλύτερων από τα αντίστοιχα που μπορούν να παραχθούν με συμβατικές μεθόδους. Η υπεροχή τους εντοπίζεται τόσο στο σχεδιασμό, όσο και στην ποιότητα του αντικειμένου, άρα και στη λειτουργικότητά του. Οι μορφές και τα σχήματα που μπορούν να τυπωθούν είναι ανεξάντλητα και με δυνατότητα να επιτυγχάνεται εκπληκτική λεπτομέρεια. Σύμφωνα με τον Hague, η τεχνολογία τρισδιάστατης εκτύπωσης δίνει στο σχεδιαστή σχεδόν απεριόριστη ελευθερία. «Σε απαλλάσσει από τους περιορισμούς των παραδοσιακών μεθόδων παρασκευής. Αλλάζει το είδος των προϊόντων που μπορείς να φτιάξεις και τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζεις πράγματα. Μπορείς να κάνεις εξαιρετικά πολύπλοκες γεωμετρίες. Είναι σχεδόν τόσο κοντά στο Νιρβάνα όσο μπορείς να φτάσεις» (Jon Excell, Stuart Nathan, «The rise of additive manufacturing: In-depth», http://www.theengineer.co.uk).

Μια ιδέα μας δίνει το εργαστήριο καινοτομίας της αεροναυπηγικής εταιρείας EADS –παράγει μεταξύ άλλων τα αεροσκάφη Airbus– όπου η τεχνολογία τρισδιάστατης εκτύπωσης χρησιμοποιείται για την παρασκευή εξαρτημάτων του συστήματος προσγείωσης των αεροσκαφών. Καθώς ο τρισδιάστατος εκτυπωτής μπορεί να εκτυπώσει πολύ πιο περίπλοκα σχήματα και με μεγαλύτερη ακρίβεια από αυτά που μπορούν να παραχθούν στο εργοστάσιο, η εκτύπωση περιορίζεται στα μέρη του εξαρτήματος που δέχονται το φορτίο. Το αποτέλεσμα είναι ένα εξάρτημα που ζυγίζει λιγότερο από το μισό σε σχέση με το αντίστοιχο που παράγεται με συμβατικές μεθόδους, έχει ακριβώς τη ίδια απόδοση ενώ για την παρασκευή του χρησιμοποιείται 26 φορές λιγότερο υλικό.

Σε έναν άλλο απαιτητικό χώρο, στην παραγωγή τεχνητών οστών, αξιοποιείται η δυνατότητα να επιτυγχάνεται διαφορετική πυκνότητα του υλικού σε διαφορετικά σημεία του ίδιου τεχνητού οστού. Έτσι γίνεται δυνατό να τυπώνονται τεχνητά κόκκαλα με πορώδη επιφάνεια στο σημείο που ενώνονται με το ζωντανό οστό, έτσι ώστε να αναπτύσσεται το οστό μέσα στους πόρους του προθέματος.

Άλλο πλεονέκτημα της τρισδιάστατης εκτύπωσης είναι ότι κάθε αντικείμενο που τυπώνεται μπορεί να είναι διαφοροποιημένο από το προηγούμενο χωρίς έξτρα κόστος – κάτι που θεωρείται αδιανόητο για τη μαζική παραγωγή. Έτσι γίνεται δυνατή η εκτύπωση εξατομικευμένων αντικειμένων σε χαμηλό κόστος – δυνατότητα που αξιοποιεί ήδη από σήμερα η ιατρική.

Οι προοπτικές της τεχνικής τρισδιάστατης εκτύπωσης είναι εντυπωσικές, καθώς βρισκόμαστε μόνο στην αρχή. Σε ορίζοντα δεκαετίας αναμένεται να περάσουμε από την εκτύπωση ενός μόνο υλικού στην ταυτόχρονη εκτύπωση πολλών πρώτων υλών. Γίνεται έτσι δυνατή η παραγωγή αντικειμένων αποτελούμενων από διαφορετικά υλικά, διαφορετικών ιδιοτήτων καθώς και η εκτύπωση μέσα στο προϊόν ηλεκτρονικών κυκλωμάτων, οπτικών ινών, ακόμη και αισθητήρων.

Γίνεται δυνατή η εκτύπωση ηλεκτρονικών εξαρτημάτων ή και ολόκληρων ηλεκτρονικών συσκευών. Το εργαστήριο καινοτομίας της EADS σκοπεύει λ.χ. στην εκτύπωση ολόκληρων φτερών των αεροσκαφών, διατηρώντας τη λειτουργικότητα τους και τα ηλεκτρονικά τους κυκλώματα και μειώνοντας κατά πολύ το βάρος τους. Αλλά και στην εξέλιξη των ίδιων των εκτυπωτών αναμένονται τρομακτικές βελτιώσεις στην ταχύτητα και την ποιότητα της εκτύπωσης.

Η τεχνική δεν φαίνεται να γνωρίζει όρια ούτε ως προς το μέγεθος του παραγόμενου αντικειμένου. Στο Κέντρο Τεχνολογιών Ταχείας Αυτοματοποιημένης Παραγωγής του Πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνας χρησιμοποιείται η τεχνική τρισδιάστατης εκτύπωσης σε ένα πρόγραμμα εκτύπωσης ολόκληρων …κτιρίων ή οικισμών. Στο πρόγραμμα πειραματίζονται με οικοδομικά υλικά κατάλληλα για εκτύπωση από έναν γιγαντιαίο εκτυπωτή που μοιάζει με έναν μεγάλο γερανό από τον οποίο κρέμεται ένα ακροφύσιο. Στους τοίχους του οικοδομήματος εκτυπώνονται τα υδραυλικά και τα ηλεκτρικά του κτιρίου. Σκοπός του προγράμματος είναι να μπορεί ένα σπίτι 185 τ.μ. να τυπωθεί σε μία μόλις ημέρα χωρίς σχεδόν καθόλου ανθρώπινη εργασία! Αν το πρόγραμμα –ή άλλα παρόμοια– επιτύχει, θα μιλάμε για μια από τις πιο ουσιαστικές επαναστάσεις στον τομέα των κατασκευών, με συνέπειες στην αρχιτεκτονική των κτιρίων και των πόλεων.

Το ενδεχόμενο εκτύπωσης ακόμη και …φαγητού μπορεί να φαίνεται ακραίο. Ο Πάμπλος Χόλμαν, πρώην χάκερ και νυν εφευρέτης της Ιντελέκτουαλ Βέντουρς, δουλεύει στην ιδέα ενός εκτυπωτή που θα παρασκευάζει ένα γεύμα, «μαγειρεύοντάς» το, σταγονίδιο προς σταγονίδιο και ελέγχοντας μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή κάθε λεπτομέρεια των θρεπτικών συστατικών του.

Το ερώτημα που εύλογα γεννάται λοιπόν, είναι αν η τεχνική τρισδιάστατης εκτύπωσης μπορεί να κυριαρχήσει στο χώρο όπου σήμερα βασιλεύει η μαζική παραγωγή. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η παραδοσιακή γραμμή παραγωγής δεν θα πάψει να υπάρχει. Σίγουρα όμως θα εμφανιστούν εγκαταστάσεις που θα χρησιμοποιούν αποκλειστικά την τρισδιάστατη εκτύπωση, ενώ τρισδιάστατοι εκτυπωτές θα κάνουν την εμφάνισή τους στο χώρο του εμπορίου με τη μορφή π.χ. σταθμών τρισδιάστατης εκτύπωσης – κάτι σαν τα σημερινά φωτοαντιγραφικά κέντρα, αλλά για υλικά αντικείμενα.

Κατά την εκτίμησή μας, η νέα τεχνολογία θα εκτοπίσει σε μεγάλο βαθμό την παλιά, καθώς είναι οικονομικότερη και πιο αποτελεσματική, κυρίως όμως διότι ανταποκρίνεται στην τάση της εποχής για γενίκευση της χρήσης της πληροφορικής, και για αλλαγή του συσχετισμού μεταξύ επιστήμης και χειρονακτικής εργασίας στη διαδικασία παραγωγής. Και πράγματι, το πρώτο και πιο χτυπητό αποτέλεσμα της τρισδιάστατης εκτύπωσης, στο βαθμό που θα γενικευθεί και θα τελειοποιηθεί, είναι ο ακόμη μεγαλύτερος εκτοπισμός της χειρονακτικής εργασίας από την παραγωγή. Μάλιστα, κάποιοι εκτιμούν ότι οι χώρες με πολύ φθηνή εργατική δύναμη, όπως η Κίνα, θα χάσουν το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα (The Economist, 12 Φεβ. 2011, σελ. 11). Ταυτόχρονα, η κατασκευή πληθώρας απλών και πολύπλοκων αντικειμένων γίνεται εξαιρετικά εύκολη και φθηνή.

Από την άλλη, αυτονομείται σχεδόν πλήρως η ιδέα ενός προϊόντος από την πραγματοποίησή του. Κάθε προϊόν μπορεί να αποτελεί ένα αρχείο στο φάκελο «τα έγγραφά μου» ή μάλλον «τα προϊόντα μου» ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, αδιάφορο για το πότε, πού ή πόσες φορές θα «εκτυπωθεί». Ακολούθως, όλες οι εταιρείες παραγωγής προϊόντων μετατρέπονται πρακτικά σε εταιρείες πληροφορικής. Τα προϊόντα τους δεν είναι απτά αντικείμενα, αλλά ηλεκτρονικά αρχεία που μπορούν να μετατραπούν σε απτά αντικείμενα, όπως ακριβώς ένα αρχείο κειμένου που μπορεί να τυπωθεί σε χίλιους διαφορετικούς εκτυπωτές ή ένα αρχείο μουσικής που μπορεί να παίξει σε άπειρες συσκευές.

Η ιδέα μας περί προϊόντος, εργασίας, παραγωγής αλλάζει ριζικά. Συντελείται μια καθοριστική μετατόπιση προς το στάδιο της πνευματικής εργασίας για τη σύλληψη και το σχεδιασμό αγαθών και χάνει τη σημασία του –επειδή απλοποιείται, «εκφυλίζεται» στο επίπεδο ενός «κλικ»– το στάδιο κατασκευής των αγαθών, της υλοποίησης της ιδέας.
Η απλοποίηση αυτή της υλικής παραγωγής σε συνδυασμό με την εξοικονόμηση στις πρώτες ύλες σημαίνει και μια άνευ προηγουμένου δυνατότητα αφθονίας των αγαθών, με λιγότερη εργασία, με τις ίδιες ή λιγότερες πρώτες ύλες καθώς και με την κατανάλωση λιγότερης ενέργειας.

Μαζί με αυτή τη μετατόπιση συντελείται και μία νέα μορφή παραγωγικής και κοινωνικής συγκρότησης γύρω από το πανεπιστήμιο και το ερευνητικό κέντρο, πλάι στην παραδοσιακή συγκρότηση της κοινωνίας γύρω από το εργοστάσιο, τη βιομηχανική ζώνη ή την αγροτική παραγωγή. Η αγορά χειρονακτικής εργατικής δύναμης τείνει να εκτοπίζεται από την αγορά ιδεών, δηλαδή της πνευματικής εργατικής δύναμης. Χάνουν τη σημασία τους οι μεταφορές αγαθών εφόσον το αγαθό βρίσκεται εκεί που βρίσκεται ο εκτυπωτής του, ενώ κερδίζουν σε σημασία τα δίκτυα και κυρίως το διαδίκτυο.

Στους τομείς αντίθετα της πρωτογενούς παραγωγής, στη γεωργία και στην εξόρυξη πρώτων υλών, εξακολουθεί με τα μέχρι τώρα δεδομένα να κυριαρχεί η εκμηχανισμένη μεν παραγωγή, αλλά με καθοριστικό ακόμη το ρόλο της χειρονακτικής εργασίας.

Αμφισβητείται ο νόμος της αξίας
Περιορίζεται ασφυκτικά η δυνατότητα άντλησης υπεραξίας

Πολλοί βλέπουν στην τρισδιάστατοι εκτύπωση τη δυνατότητα μεταφοράς του εργοστασίου στο σπίτι ή το γραφείο, ή τη ρομαντική επιστροφή στην εποχή του μοναχικού παραγωγού που σχεδίαζε και κατασκεύαζε ο ίδιος το προϊόν του, χωρίς την αποξενωτική μεσολάβηση της μεγάλης παραγωγής.

Πράγματι, δίνεται στον καθένα μας η δυνατότητα να φτιάξει μεγάλο μέρος των αγαθών που χρειάζεται στο σπίτι του με το πάτημα ενός κουμπιού. Μάλιστα, μια διαδικτυακή κοινότητα (reprap.org) βασιζόμενη στις αρχές του ανοιχτού κώδικα έχει σχεδιάσει έναν εκτυπωτή που μπορεί κανείς να κατασκευάσει ο ίδιος με λιγότερο από 400 ευρώ. Το μηχάνημα παρασκευάζει πλαστικά αντικείμενα που μπορεί κανείς να σχεδιάσει με ανάλογο λογισμικό, το οποίο η κοινότητα παρέχει δωρεάν.

Τέτοιες δυνατότητες πραγματικά εντυπωσιάζουν. Το μέλλον όμως δεν βρίσκεται στο εργοστάσιο που μπορεί κανείς να φτιάξει στο σπίτι του, αλλά στις συλλογικότητες που συνεργάζονται για την ανάπτυξη προϊόντων, των οποίων η τελική υλική κατασκευή έχει γίνει τόσο εύκολη, που καθίσταται αδιάφορη.

Στο σημείο αυτό απλοποίησης της παραγωγής, οι εμπορευματικές σχέσεις γίνονται περιττό εμπόδιο, η ανταλλαγή προϊόντων με βάση την αξία τους παρωχημένη. Γίνεται πιο συμφέρον να διαθέτει κανείς δωρεάν στο διαδίκτυο το προϊόν της πνευματικής εργασίας της κοινότητας, της συλλογικότητας, της εταιρείας του, ένα ηλεκτρονικό αρχείο, δηλαδή, μερικά bytes, με αντάλλαγμα την ελεύθερη πρόσβαση στον αστερισμό των ηλεκτρονικών αρχείων που παράγουν άλλες ομάδες, κοινότητες ή εταιρείες. Ηλεκτρονικά αρχεία τα οποία μπορεί να μετατραπούν σε υλικά αντικείμενα πολύ απλά και πολύ φθηνά, με το πάτημα ενός κουμπιού.

Με άλλα λόγια, γιατί να διαθέσει κανείς δωρεάν στους άλλους το προϊόν της εργασίας του, εν προκειμένω ένα ηλεκτρονικό αρχείο στο διαδίκτυο, και να μην το πουλήσει για κάποιο αντάλλαγμα; Διότι πουλώντας το θα πάρει για αντάλλαγμα κάτι αντίστοιχο με αυτό που πουλάει. Ενώ διαθέτοντάς το δωρεάν θα έχει απεριόριστη δωρεάν πρόσβαση σε μια τεράστια δεξαμενή προϊόντων άλλων παραγωγών. Προϋπόθεση για μια τέτοια σχέση είναι η αντικειμενοποίηση των ψηφιακών αρχείων σε υλικά αγαθά να είναι πολύ απλή και φθηνή.

Με όρους πολιτικής οικονομίας, ο βαθμός αυτοματοποίησης της παραγωγής που συνεπάγεται η τρισδιάστατη εκτύπωση πληγώνει ανεπανόρθωτα το νόμο της αξίας και τη δυνατότητα άντλησης υπεραξίας. Η συμμετοχή ανθρώπινης εργασίας στην παραγωγή αγαθών γίνεται τόσο μικρή, ώστε τα περιθώρια κέρδους συρρικνώνονται. Αντίθετα, η κοινή χρήση μεθόδων παραγωγής και προϊόντων στο πλαίσιο της κοινότητας των παραγωγών διευκολύνει την ανάπτυξη και την παραγωγή προϊόντων για την κάλυψη των αναγκών με οικονομία στους φυσικούς πόρους και σεβασμό στο περιβάλλον.

Πατέντες η απάντηση
Αυξάνεται η εκμετάλλευση-Άνοδος ανεργίας

O καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν μπορεί να ενσωματώνει τέτοιου είδους τεχνολογικές επαναστάσεις παρά μόνο με αντιδραστικό τρόπο. Έτσι, ενώ η νέα τεχνολογία κάνει ακόμη περισσότερο δυνατή και αναγκαία την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και την κοινοκτημοσύνη στην τεχνογνωσία και τα προϊόντα της πνευματικής εργασίας, η ενσωμάτωσή της στο σημερινό τρόπο παραγωγής θα γίνει με μορφές οπισθοδρόμησης και αντίδρασης.

Κατ’ αρχάς η νέα τεχνολογία μπορεί να μην αξιοποιηθεί ή να αξιοποιηθεί μόνο περιθωριακά. Επειδή υπεραξία παράγει μόνο η ανθρώπινη εργασία, δεν αποκλείεται πολυεθνικοί κολοσσοί να κρίνουν ότι τους συμφέρει περισσότερο να παράγουν με απαρχαιωμένες μεθόδους που στηρίζονται στην εκμετάλλευση ανθρώπινης εργασίας, σε εργοστάσια – κάτεργα σε χώρες με φθηνά εργατικά χέρια.
Μάλιστα, επειδή θα πρέπει να συναγωνιστούν τις νέες αυτόματες μηχανές, η εκμετάλλευση των εργατών θα είναι ακόμη πιο έντονη.

Αν όχι εξ ολοκλήρου, ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής θα εξακολουθήσει να γίνεται με παρωχημένες μεθόδους παρότι θα μπορούσε να εφαρμοστεί η νέα τεχνολογία. Εξάλλου, προσπαθώντας να εξισορροπήσουν την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους από τη νέα τεχνολογία, οι εταιρείες θα προσπαθήσουν να εντείνουν την εκμετάλλευση στους κλάδους που η χειρονακτική εργασία διατηρεί το στρατηγικό της ρόλο.

Στην εξόρυξη πρώτων υλών και στη γεωργία η εργασία θα είναι ακόμη πιο απεχθής από ό,τι σήμερα. Αλλά και στο επίπεδο της σύγχρονης παραγωγικής πνευματικής εργασίας θα επιχειρηθεί η μέγιστη εκμετάλλευση, με τις πλέον ελαστικές εργασιακές σχέσεις και χωρίς εργατικά δικαιώματα.

Στο μέτωπο διαδικτυακής κυκλοφορίας ηλεκτρονικών αρχείων οι εταιρείες θα απαντήσουν με ένα πολύπλοκο σύστημα πατεντών και κατοχύρωσης πνευματικών δικαιωμάτων.
Ο Economist σημειώνει ότι «οι δικηγόροι, χωρίς αμφιβολία τρίβουν τα χέρια τους» καθώς το νομικό πλαίσιο για την πνευματική ιδιοκτησία και την καταπολέμηση της ηλεκτρονικής πειρατείας ίσως χρειάζεται επανεξέταση. Η μάχη της αστικής τάξης για την ανακοπή της τάσης κοινωνικοποίησης των ψηφιακών αγαθών –εν δυνάμει του συνόλου του πνευματικού πλούτου δηλαδή– θα ενταθεί, διότι σε αυτό το μωσαϊκό των ψηφιακών αγαθών θα ενταχθούν και τα σχέδια των υλικών εμπορευμάτων, ως αποτέλεσμα της παρασκευής τους με τη μέθοδο της τρισδιάστατης εκτύπωσης.

Η ανεργία θα είναι ίσως η πιο τραγική συνέπεια της τεχνολογίας της τρισδιάστατης εκτύπωσης στο πλαίσιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Η ανάγκη για λιγότερα εργατικά χέρια που σημαίνει η νέα τεχνολογία δεν θα έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των ωρών εργασίας και την αύξηση της ευημερίας.

Αντίθετα, η πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους που θα ενταθεί, θα επιφέρει ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζόμενων, με περισσότερη δουλειά, λιγότερες επενδύσεις κεφαλαίων που θα λιμνάζουν καθώς δεν θα μπορούν να τοποθετούνται κερδοφόρα και αύξηση της μόνιμης ανεργίας – ενός μεγάλου μέρους του εργατικού πληθυσμού που θα είναι μόνιμα εκτός παραγωγής.

Τις προϋποθέσεις για μια ακόμη μεγαλύτερη κρίση από τη σημερινή θα δημιουργήσει η καπιταλιστική αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας.

Αναδημοσίευση από Prin.gr
Σύντομο URL : http://wp.me/pyR3u-5qV


 

Η σημερινή ημερομηνία, 22 Μαρτίου, έχει θεσμοθετηθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Νερού. Υπολογίζεται ότι περίπου το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό.

Μετά τις καταστροφικές συνέπειες του ασιατικού τσουνάμι -που προκλήθηκε από τον σεισμό στην Ινδονησία το Δεκέμβρη του 2004- αλλά και το ισοπεδωτικό πέρασμα του τυφώνα Κατρίνα στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ, τον Αύγουστο του επόμενου έτους, ο Αμερικανός μηχανικός Μάικλ Πρίσταρντ αποφάσισε να κάνει κάτι για το πρόβλημα.

Η εφεύρεσή του, τα φορητά μπουκάλια Lifesaver («Διασώστες ζωής»), μπορούν να μετατρέψουν το πιο βρώμικο νερό σε πόσιμο, μέσα σε δευτερόλεπτα, με τη βοήθεια μη χημικού φίλτρου προστασίας σε μέγεθος νανομέτρων – το μέγεθος των μικρότερων βακτηρίων.

Μια εκπληκτική επίδειξη από το διεθνές συνέδριο TEDGlobal (’09), με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Νερού.

Καλημέρα σε όλους. Θα ήθελα να σας μιλήσω για δύο θέματα σήμερα. Το πρώτο θέμα είναι το νερό. Βλέπω ότι όλοι απολαμβάνετε το νερό που σας δώσανε εδώ στο συνέδριο, τις τελευταίες δύο μέρες. Και είμαι σίγουρος ότι πιστεύετε ότι είναι από μία ασφαλή πηγή. Αλλά κι αν δεν ήταν; Αν ήταν από μία πηγή σαν αυτή; Τότε η στατιστική θα μας έλεγε ότι οι μισοί από εσάς θα είχατε πάθει τώρα διάρροια. Έχω μιλήσει πολύ στο παρελθόν για τη στατιστική, και για την παροχή ασφαλούς πόσιμου νερού για όλους. Αλλά τα μηνύματα δε φαίνεται να περνάνε. Και νομίζω πως κατάλαβα το γιατί. Είναι επειδή, με την τρέχουσα λογική, το μέγεθος του προβλήματος απλά φαίνεται ότι παραείναι μεγάλο για να σκεφτούμε ότι μπορούμε να το λύσουμε. Οπότε απλά το ξεχνάμε. Εμείς, οι κυβερνήσεις, και οι οργανισμοί παροχής βοήθειας. Λοιπόν, σήμερα, θα ήθελα να σας δείξω ότι σκεπτόμενοι διαφορετικά, το πρόβλημα έχει λυθεί.

Παρεπιμπτόντως, από την αρχή της ομιλίας μου, 13.000 άνθρωποι ακόμα κάπου στον κόσμο υποφέρουν τώρα από διάρροια. Και τέσσερα παιδιά μόλις πέθαναν. Εφηύρα το μπουκάλι Lifesaver («Διασώστης ζωής») επειδή θύμωσα. Όπως και οι περισσότεροι από εσάς, καθόμουν, την επομένη των Χριστουγέννων του 2004, και παρακολουθούσα τα τρομακτικά νέα του Ασιατικού τσουνάμι, στην τηλεόραση. Τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες, οι άνθρωποι έφευγαν προς τους λόφους, και ήταν αναγκασμένοι να πίνουν μολυσμένο νερό, ή να βρίσκουν τον θάνατο. Αυτό πραγματικά μου έκανε εντύπωση. Λίγους μήνες αργότερα, ο τυφώνας Κατρίνα χτύπησε την Αμερική.

«Εντάξει,» σκέφτηκα, «εδώ είναι μία αναπτυγμένη χώρα, για να δούμε τι μπορούν να κάνουν.» Πρώτη μέρα: τίποτα. Δεύτερη μέρα: τίποτα. Ξέρετε ότι πήρε πέντε μέρες για να φέρουν νερό στο Superdome; Πυροβολούσαν ο ένας τον άλλο στους δρόμους, για τηλεοράσεις και νερό. Τότε αποφάσισα ότι πρέπει να κάνω κάτι. Πέρασα αρκετό χρόνο στο γκαράζ μου, τις επόμενες εβδομάδες και μήνες. Και επίσης στη κουζίνα μου, αν και η γυναίκα μου δυσανασχετούσε. Ωστόσο, μετά από λίγα αποτυχημένα πρότυπα, τελικά κατέληξα σε αυτό, το μπουκάλι Lifesaver. Εντάξει, τώρα για το επιστημονικό κομμάτι. Πριν το Lifesaver, τα καλύτερα φίλτρα χειρός ήταν ικανά να φιλτράρουν μόνο έως και περίπου 200 νανόμετρα. Το μικρότερο βακτηρίδιο είναι περίπου 200 νανόμετρα. Οπότε ένα βακτηρίδιο 200 νανομέτρων θα περάσει από μία τρύπα 200 νανομέτρων. Ο μικρότερος ιός, από την άλλη, είναι περίπου 25 νανόμετρα. Οπότε αυτός οπωσδήποτε θα περάσει από τις τρύπες των 200 νανομέτρων. Οι πόροι του Lifesaver είναι 15 νανόμετρα. Οπότε τίποτα δεν περνάει.

Εντάξει, θα σας κάνω μια μικρή επίδειξη. Θα θέλατε να το δείτε αυτό; Μου πήρε αρκετό χρόνο για να το ετοιμάσω. Οπότε υποθέτω πως πρέπει να σας το δείξω. Είμαστε στην ωραία Οξφόρδη. Οπότε — κάποιος το έσφιξε αυτό. Στην ωραία Οξφόρδη, οπότε αυτό που έκανα είναι ότι πήγα και πήρα λίγο νερό από τον Ποταμό Τσέργουελ, και από τον Ποταμό Τάμεση, οι οποίοι περνάνε από εδώ. Αυτό είναι το νερό. Αλλά σκέφτηκα, ξέρετε, εάν ήμασταν στο μέσο μιας πλημμυρισμένης ζώνης στο Μπαγκλαντές, το νερό δεν θα ήταν έτσι. Οπότε πήγα και πήρα κάποια πράγματα για να του προσθέσω. Αυτό είναι από τη λίμνη μου. (Μυρίζει) (Βήχει) Μυρίστε το αυτό, κύριε κάμεραμαν. Εντάξει. (Γελάει) Σωστά. Θα το χύσουμε αυτό εδώ μέσα. Ακροατήριο: Μπλιάχ! Μάικλ Πρίτσαρντ: Οκέι. Έχουμε μερικά απόβλητα από έναν αγωγό αποχεύτευσης λυμάτων μιας φάρμας. Θα τα ρίξω και αυτά εδώ μέσα. (Γέλιο) Τα ρίξαμε και αυτά. Ορίστε. (Γέλια) Και μερικά άλλα μικρά σκουπιδάκια, τα ρίχνουμε και αυτά μέσα. Και εδώ έχω ένα δώρο από το κουνέλι ενός φίλου μου. Οπότε θα το ρίξουμε και αυτό εδώ μέσα. (Γέλια) Οκέι. (Γέλιο) Τώρα. Το μπουκάλι Lifesaver δουλεύει με έναν πραγματικά εύκολο τρόπο. Απλά μαζεύτε το νερό. Σήμερα θα χρησιμοποιήσω μία κανάτα απλά για να σας το δείξω. Ας πάρουμε ένα κομμάτι από αυτές τις ακαθαρσίες εδώ μέσα. Δεν είναι αρκετά βρώμικο αυτό. Ας το ανακατέψουμε λίγο. Εντάξει, οπότε θα πάρω αυτό το πραγματικά βρώμικο νερό, Και θα το βάλω εδώ. Θέλετε να το πιείτε; (Γέλια) Εντάξει. Ορίστε.

Επανατοποθετούμε το καπάκι. Τραβάμε λίγες φορές την αντλία. Εντάξει; Αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται. Τώρα μόλις ανοίξω το καπάκι, θα βγει αποστειρωμένο πόσιμο νερό. Πρέπει να είμαι γρήγορος. Οκέι, έτοιμοι; Ορίστε. Προσοχή στα ηλεκτρικά. Αυτό είναι ασφαλές, αποστειρωμένο πόσιμο νερό. (Χειροκρότημα) Στην υγειά σας. (Χειροκρότημα) Ορίστε Κρις. (Χειροκρότημα) Τι γεύση έχει; Κρις Άντερσον: Υπέροχη. Μάικλ Πρίτσαρντ: Οκέι. Για να παρακολουθήσουμε τον Κρις μέχρι να τελειώσει το σόου. Οκέι; (Γέλια) Εντάξει. Το μπουκάλι Lifesaver χρησιμοποιείται από χιλιάδες ανθρώπους ανά τον κόσμο. Διαρκεί για 6.000 λίτρα. Και όταν λήξει, χρησιμοποιώντας μια ασφαλή τεχνολογία, το σύστημα θα πάψει να λειτουργεί, προστατεύοντας τον χρήστη. Βγάζουμε το φίλτρο. Βάζουμε ένα νέο. Και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για άλλα 6.000 λίτρα. Ας κοιτάξουμε τις εφαρμογές του. Συνήθως, σε μία κρίση, τι κάνουμε; Αποστέλλουμε νερό. Μετά, μετά από λίγες βδομάδες, στήνουμε καταυλισμούς. Και οι άνθρωποι αναγκάζονται να έρθουν στους καταυλισμούς για να πάρουν ασφαλές πόσιμο νερό. Τι γίνεται όταν 20.000 άνθρωποι μαζεύονται σ’ ένα καταυλισμό; Αρρώστιες εξαπλώνονται. Χρειάζονται περισσότεροι πόροι. Το πρόβλημα απλά διαιωνίζεται από μόνο του. Αλλά σκεπτόμενοι διαφορετικά, και αποστέλλοντας αυτά, οι άνθρωποι δε χρειάζεται να μετακινηθούν. Μπορούν να παράγουν το δικό τους αποστειρωμένο πόσιμο νερό, και να ξεκινήσουν να χτίζουν πάλι τα σπίτια και τις ζωές τους.

Τώρα, δεν είναι απαραίτητη μία φυσική καταστροφή για να δουλέψει αυτό. Το να χρησιμοποιήσουμε την παλιά λογική, εθνικής υποδομής, και σωλήνωσης, παραείναι ακριβό. Όταν υπολογίσουμε τους αριθμούς βλέπουμε ότι το κόστος ξεφεύγει. Οπότε δείτε πως μπορούμε να σκεφτούμε διαφορετικά. Αντί να αποστέλλουμε νερό, χρησιμοποιώντας διάφορες ανθρώπινες διαδικασίες, ας χρησιμοποιήσουμε τη Μητέρα Φύση. Έχει ένα φανταστικό σύστημα. Μαζεύει το νερό από εκεί, το αφαλατώνει, δωρεάν, το μεταφέρει προς τα εκεί, και το ρίχνει πάνω στα βουνά, στα ποτάμια, και στα ρυάκια. Και πού ζούνε οι άνθρωποι; Δίπλα στο νερό. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να το αποστειρώσουμε. Πώς θα το κάνουμε αυτό; Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το μπουκάλι Lifesaver. Ή θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε ένα από αυτά.

Η ίδια τεχνολογία, σε ένα μπιτόνι. Αυτό μπορεί να επεξεργαστεί 25.000 λίτρα νερού. Αρκετό για μία οικογένεια τεσσάρων ατόμων, για τρία χρόνια. Και πόσο κοστίζει; Περίπου μισό λεπτό (του δολαρίου) τη μέρα για να λειτουργήσει. Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα) Οπότε, σκεπτόμενοι διαφορετικά, και επεξεργαζόμενοι το νερό στο σημείο χρήσης του, οι μητέρες και τα παιδιά δε χρειάζεται πια να περπατάνε τέσσερις ώρες τη μέρα για να βρουν νερό. Μπορούν να το παίρνουν από μία διπλανή πηγή. Έτσι με μόνο οκτώ δισεκατομμύρια δολάρια, μπορούμε να πετύχουμε τον στόχο της χιλιετίας και να μειώσουμε στο μισό τον αριθμό των ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό. Συγκριτικά, η Βρετανική κυβέρνηση ξοδεύει περίπου 12 δισεκατομμύρια λίρες το χρόνο για ανθρωπιστική βοήθεια στο εξωτερικό. Αλλά γιατί να σταματήσουμε εκεί; Με 20 δισεκατομμύρια δολάρια, όλοι μπορούν να έχουν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό. Έτσι τα τριάμισι δισεκατομμύρια άνθρωποι που αρρωσταίνουν κάθε χρόνο, και τα δύο εκατομμύρια παιδιά που πεθαίνουν κάθε χρόνο, θα επιζήσουν. Σας ευχαριστώ.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:http://www.dailymotion.com/video/xhqqx5_y-yyyyy-yyyyyyyyy-yyyyyyyyyy-yy-yyyyyyy-yyyy-yy-yyyyyy_people#from=embed

ΠΗΓΗ:tvxs.gr

Αρέσει σε %d bloggers: