Category: Ταινείες


Ήταν ένα πείραμα πάνω στη φύση του φασισμού και των αιτίων της υποστήριξής του από απλούς ανθρώπους, που έγινε από το δάσκαλο της ιστορίας Ρον Τζόουνς.
Είδε ότι δε μπορούσε να απαντήσει σε μια βασική ερώτηση των μαθητών του:
Πώς ήταν δυνατόν απλοί άνθρωποι να υποστηρίξουν ένα καθεστώς όπως αυτό του Ναζισμού, να τηρήσουν στάση σιωπής ή και συμμετοχής στις ωμότητες που διεξάγονταν, και επιπλέον όταν όλα τελείωσαν να αρνηθούν ότι είχαν έστω και γνώση για αυτά που γίνονταν;
Ο Τζόουνς αποφάσισε να απαντήσει, δίνοντας ένα μικρό δείγμα στην πράξη.

Αν  και ξεκίνησε σαν απλή άσκηση πειθαρχίας, το πείραμα προς το τέλος του ξέφυγε από τον έλεγχο…
====================================
Το πείραμα προσέλκυσε το ενδιαφέρον του ψυχολόγου Φίλιπ Ζιμπάρντο, που αρκετά αργότερα διεξήγαγε το πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ, που και αυτό αφορούσε συνθήκες υπακοής/καταπίεσης.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ

    Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση (La Educacion Prohibida) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012. Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η λαϊκή επιμόρφωση, το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ, η κατ οίκον διδασκαλία. Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών. Η ταινία περιέχει σχεδόν 30 λεπτά κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια. Είναι η πρώτη Ισπανική ταινία που χρηματοδοτήθηκε μέσω της μεθόδου πληθοχρηματοδότησης και προβλήθηκε ταυτόχρονα σε 130 πόλεις, σε 13 χώρες, με συνολικό αριθμό 18.000 θεατών μέσα σε μια μέρα.

Γιὰ περισσότερα ἀπὸ 35 χρόνια ἔκρυβαν μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὸν ὀρυκτὸ πλοῦτο τῆς Ἑλλάδος. Τώρα ποὺ πλέον τὸ ἄφησαν νὰ μαθευτῇ πουλοῦν τὴν γῆ μὲ τὴν ἐπαίσχυντη δικαιολογία τῆς δημιουργίας θέσεων ἐργασίας.

Γι᾽αὐτὲς τὶς κινήσεις χρειάζονται γραικύλοι καὶ μισέλληνες ποὺ κατόρθωσαν νὰ πλανήσουν τοὺς ἀνθρώπους ἐπὶ σειρᾷ ἑτῶν. Σὲ αὐτὴν τὴν κίνηση πρωταγωνιστὴς εἶναι ὁ Χρῆστος Πάχτας ἐκπρόσωπος τοῦ ἀπεχθοῦς εἴδους τῶν προδοτῶν τῆς πολυβασανισμένης Ἑλλάδος.

Τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαθλιώσεως ἢ ἀλλιῶς βοθροκάναλα, ἔπαιξαν κι αὐτὰ τὸν ὕπουλο ῥόλο τους γι᾽αὐτὴν τὴν ἐθνικὴ ἀπώλεια καὶ καταστροφὴ τοῦ περιβάλλοντος (συγκρίνετε τὰ λόγια τοῦ ἐθνικοῦ προδότη καὶ καταστροφέα ΓΑΠ γιὰ πράσινη ἀνάπτυξη καὶ τὸν ἀνθέλληνα Α. Σαμαρᾶ), μὴ ἀναδεικνύοντας τὸ θέμα ἀφήνοντας τοὺς λιγοστοὺς ἀνθρώπους τῆς περιοχῆς νὰ ἔλθουν ἀντιμέτωποι μὲ τοὺς ἀνεγκέφαλους τῶν ΜΑΤ στὴν προσπάθεια νὰ διεκδικήσουν τὸ δικαιό τους.

Ὅλοι ὅσοι γνώριζαν (δημοσιογράφοι καὶ μή) καὶ δὲν δημοσίευσαν τὸ θέμα, μαζὺ μὲ τοὺς ἀναλώσιμους πραιτωριανοὺς τῶν ΜΑΤ ἀνήκουν στὴν ἴδια κατηγορία τῶν προδοτῶν καὶ μαυραγοριτῶν.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΠΟΣΜΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

  Γυρισμένο στην Αθήνα μεταξύ Οκτωβρίου 2011 και Φεβρουαρίου 2012, εν μέσω της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αναταραχής, το ντοκιμαντέρ δίνει βήμα στις φωνές εκείνων που έχουν εγκαταλείψει το Αφγανιστάν, τη Σομαλία ή το Σουδάν ελπίζοντας να βρουν καταφύγιο στην Ευρώπη.
Μετά από μήνες ή ακόμη και χρόνια στο δρόμο, φτάνουν στην Ελλάδα, μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός αντιμετωπίζει το πλήρες βάρος της οικονομικής κρίσης και τα συστήματα ασύλου και υποδοχής είναι εντελώς δυσλειτουργικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε βλέπουν άλλη επιλογή από το να πάρουν να το δρόμο και πάλι με την ελπίδα να φτάσουν σε μια χώρα που θα μπορεί να τους δεχτεί και να εξετάσει το αίτημά τους για άσυλο. Αλλά, από τη στιγμή που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να εγκαταλείψουν τη χώρα λόγω των ευρωπαϊκών πολιτικών που τους εγκλωβίζουν νομικά στην Ελλάδα.

Το ντοκιμαντέρ είναι ο καρπός της συνεργασίας μεταξύ ECRE, του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων και του κινηματογραφιστή Matthias Wiessler, και υποστηρίζεται από το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα για την Ενσωμάτωση και τη Μετανάστευση (EPIM).

Μετά από τις ταυτόχρονες πρεμιέρες στις Βρυξέλλες και Αθήνα για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου), το «Πόσο Μακριά Ακόμα;» έχει ήδη παρουσιαστεί σε 2 άλλες προβολές μέχρι στιγμής, στο Ινστιτούτο Ευρωπαϊκής Πολιτικής και στους μαθητές του Δικτύου Οδυσσέας στο Θερινό Σχολείο Ευρωπαϊκού Δικαίου και Πολιτικής για τη Μετανάστευση και το Άσυλο.

Αυτοί οι άνδρες, οι γυναίκες και οι οικογένειες έχουν, ως επί το πλείστον, ξοδέψει όλες τις οικονομίες τους για το μακρύ ταξίδι τους, το οποίο τους οδήγησε στην Ευρώπη, με τους περισσότερους ανθρώπους να πληρώνουν λαθρεμπόρους να περάσουν τα σύνορα. Μπορούν να βρεθούν σε μεγάλη ένδεια στην Αθήνα, η οποία έχει μόλις 1.000 θέσεις υποδοχής για πάνω από 9.000 αιτούντες άσυλο το 2011 και μόνο. Με καμία ελπίδα να φύγουν από την Ελλάδα νόμιμα και με ασφάλεια, χωρίς την ελπίδα της ζωής με αξιοπρέπεια στην Ελλάδα, χωρίς ελπίδα επιστροφής στις χώρες τους και σε ένα ευμετάβλητο περιβάλλον γεμάτο από κοινωνικές εντάσεις και με την ξενοφοβία σε άνοδο, μαζεύονται όπου μπορούν και περιμένουν ελπίζοντας να βρούνε έναν τρόπο να φύγουν.

Το ‘Πόσο Μακριά Ακόμα;’ (How Much Further?) είναι μια «ταινία δρόμου» τοποθετημένη στην Αθήνα. Από κρυμμένα διαμερίσματα, κατοικίες κοινοτήτων των προσφύγων και δημόσια πάρκα, οι πρόσφυγες μας λένε τις ιστορίες τους για το πώς ζουν και παρουσιάζουν τις λύσεις τους. Εκπρόσωποι από αρμόδια θεσμικά όργανα, πολιτικοί και εκπρόσωποι οργανισμών προσθέτουν σχόλια και τις λύσεις τους για την κρίση.
Η ταινία έχει διάρκεια 40 λεπτά.
http://www.ecre.org/component/content/article/67-films/288-how-much-further.html
Source video:
http://vimeo.com/46319686
The source video is uploaded to vimeo with a public Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC 3.0) Creative Commons License by its creator Matthias Wiessler

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΕΡΒΑΣ

Νέα τάξη φαρμάκων

   Γιατί τα φάρμακα είναι προϊόντα που κοστίζουν πάντα τόσο πολύ, ενώ πολλά από τα συστατικά τους είναι φθηνά και διαδεδομένα; Τι συμφέροντα υπάρχουν από το εμπόριο των φαρμάκων και τις φαρμακευτικές εταιρίες που τα πωλούν και τα προωθούν; Και το κυριότερο: είναι τα περισσότερα φάρμακα σχεδιασμένα και κατασκευασμένα για να θεραπεύουν τελικά;

Το τελευταίο ερώτημα θα σκεφτεί κάποιος ότι απαντάται σύμφωνα με τα αυτονόητα. Όμως, ποια είναι τελικά τα αυτονόητα, όταν οι βιομηχανίες φαρμάκων κατασκευάζουν φάρμακα που τελικά δεν σώζουν, απλά παρατείνουν για λίγο ακόμη την ζωή των άρρωστων ανθρώπων; Άλλωστε δεν είναι λίγες οι φορές που παρατηρούνται σημαντικές βλάβες καθώς και θάνατοι από αυτά (βλέπε: χημειοθεραπείες, θεραπείες για την νόσο του AIDS). Τα συμπεράσματα δικά σας.

Νέα τάξη φαρμάκων (Ντοκιμαντέρ Ελληνικοί υπότιτλοι)

 Διάστημα. Βρίσκεται ανάμεσά μας, ανάμεσα στους γαλαξίες και στα άτομα. Υπάρχει παντού. Για τους περισσότερους είναι ένα τίποτα. Ένα κενό. Αποδεικνύεται όμως πως δεν είναι έτσι.Από τη θέση του συνοδηγού σ’ ένα ταξί στη Νέα Υόρκη που ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός, μέχρι σ’ ένα τραπέζι μπιλιάρδου όπου οι μπάλες κάνουν φανταστικά πράγματα, ο Μπράιαν Γκριν αποκαλύπτει ότι το διάστημα είναι ένα δυναμικό υφαντό που τεντώνεται, συστρέφεται και στρεβλώνεται κάτω από την επίδραση της βαρύτητας. Ακόμα πιο περίεργη είναι η ανακάλυψη ενός συστατικού που αποτελεί το 70% του σύμπαντος. Οι φυσικοί το ονομάζουν σκοτεινή ενέργεια επειδή ενώ ξέρουν ότι υπάρχει και κάνει το σύμπαν να διαστέλλεται ταχύτατα, δεν έχουν ιδέα τι είναι.

Τελικά το διάστημα όχι μόνο δεν είναι άδειο, αλλά είναι γεμάτο από τα μεγαλύτερα μυστήρια της εποχής μας.

What is Space (Greek Subs)

The Illusion of Time (Greek Subs)

Χρόνος. Σπαταλάμε χρόνο, γλυτώνουμε χρόνο, τον δημιουργούμε, τον σκοτώνουμε. Ο κόσμος δουλεύει μ’ αυτόν. Αν ρωτήσετε όμως τους φυσικούς τι είναι στην πραγματικότητα, η απάντηση μπορεί να σας σοκάρει: δεν έχουν ιδέα. Κι ακόμα πιο εκπληκτικό, η αίσθηση που έχουμε ότι ο χρόνος κυλάει, μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση.

Πώς μπορεί η κατανόηση που έχουμε για κάτι τόσο οικείο να είναι τόσο λάθος; Για να αναζητήσει τις απαντήσεις, ο Μπράιαν Γκριν μας πηγαίνει στην απόλυτη περιπέτεια στο χρόνο, που μας εκσφενδονίζει 50 χρόνια στο μέλλον πριν επιβιβαστεί σε μια σκουληκότρυπα και ταξιδέψει πίσω στο παρελθόν.
Στη διαδρομή θα μας αποκαλύψει έναν νέο τρόπο αντίληψης του χρόνου όπου στιγμές του παρελθόντος, το παρόντος και του μέλλοντος -από την εποχή των τυρρανόσαυρων μέχρι τη γέννηση των τρισέγγονών μας- συνυπάρχουν ταυτόχρονα.

Το ταξίδι θα μας πάει μέχρι το Μπιγκ Μπανγκ, όπου οι φυσικοί πιστεύουν ότι κρύβεται το μυστικό του χρόνου.
Δεν θα κοιτάξετε ποτέ ξανά το ρολόι σας με τον ίδιο τρόπο.

Quantum Leap (Greek subs)

Πηγαίνετε παρέα με τον Μπράιαν Γκριν μια βόλτα στο παράξενο βασίλειο της κβαντικής φυσικής, το οποίο κυβερνά το σύμπαν σε μικροσκοπική κλίμακα. Ο Γκριν φέρνει την κβαντική μηχανική σ’ ένα νυχτερινό κλαμπ, όπου αντικείμενα εμφανίζονται κι εξαφανίζονται από το πουθενά και πράγματα στη μια πλευρά, επηρεάζουν άλλα πράγματα στην άλλη πλευρά άμεσα, χωρίς να υπάρχει κάτι που να ταξιδεύει στην απόσταση που τα χωρίζει.

Πώς μπορούν οι κανόνες του κβαντικού κόσμου – που δουλεύουν τόσο καλά περιγράφοντας τη συμπεριφορά των ατόμων και των συστατικών τους – να συγκρούονται τόσο δραματικά με τους καθημερινούς κανόνες που κυβερνούν τους ανθρώπους, τους πλανήτες και τους γαλαξίες;

Universe or Multiverse (Greek Subs)

Όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψουμε, οι νεώτερες θεωρίες λένε ότι το σύμπαν μας μπορεί να μην είναι το μοναδικό. Αντίθετα, μπορεί να είναι ένα από άπειρα σύμπαντα που αποτελούν το «πολυσύμπαν».

Σ’ αυτό το επεισόδιο, ο Μπράιαν Γκριν μας πηγαίνει μια βόλτα μ’ αυτή τη νέα θεωρία στα όρια της φυσικής επιστήμης και μας δείχνει πώς μπορεί να είναι μερικές από αυτές τις εναλλακτικές πραγματικότητες.

Μερικά σύμπαντα μπορεί να μην ξεχωρίζουν από το δικό μας. Άλλα μπορεί να περιέχουν παραλλαγές του εαυτού μας, όπου μπορεί να ζούμε με άλλες οικογένειες, άλλες σταδιοδρομίες και ιστορίες ζωής. Σε άλλα πάλι, η πραγματικότητα μπορεί να είναι τόσο διαφορετική ώστε να μην την αναγνωρίζουμε.

Ο Μπράιαν Γκριν αποκαλύπτει γιατί αυτή η ριζοσπαστική οπτική του Κόσμου λαμβάνεται στα σοβαρά υπόψη από τους επιστήμονες.
Δεν θα είναι εύκολο να αποδειχτεί, αν ισχύει όμως, η κατανόησή μας για το διάστημα, τον χρόνο και τη θέση μας στο σύμπαν δεν θα είναι ποτέ η ίδια.

ΠΗΓΗ

  Το ντοκιμαντέρ εξετάζει την εξέλιξη της προπαγάνδας και των δημοσίων σχέσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, δίνοντας έμφαση στην «ελιτίστικη θεωρία της δημοκρατίας» και τη σχέση μεταξύ του πολέμου, της προπαγάνδας και των τάξεων.

Μια συνέντευξη του δημιουργού σχετικά με το ντοκιμαντέρ μπορείτε να βρείτε εδώ:
http://v-radioblog.blogspot.com/2010/09/v-radio-interview-with-scott-noble.html

  Σε προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στη σχέση της wall street και οικογενειών οπως οι Rotschilds με τον »κομμουνισμό» στη Σοβιετική Ένωση.Σημερα θα αναφερθούμε στη σχέση της wall street με τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ.

Η Γερμανία, για μια ακόμα φορά στην ιστορία, προσπαθεί να μας θέσει υπό δουλεία. Χαρακτηρίζοντας τους Έλληνες (και όχι μόνο) ως τεμπέληδες, αντιπαραγωγικούς, άχρηστους..

Όμως το γερμανικό θαύμα στηρίχθηκε πάνω στους Έλληνες κυρίως εργάτες, που γέμισαν, σε κοπάδια, τις φάμπρικες της χώρας αυτής μεταπολεμικά.
Λίγοι, όμως γνωρίζουν ότι ο πλούτος της χώρας αυτής (των καπιταλιστών βιομηχάνων δηλαδή) άρχισε πολύ ενωρίτερα, εν μέσω πολέμω, όταν το 3ο Ράϊχ, προμήθευε δωρεάν εργάτες στους βιομήχανους, από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, με καταναγκαστική εργασία, μέχρι θανάτου.

Τα SS ήταν ο μηχανισμός υλοποίησης του σχεδίου τότε.
Σήμερα, τη βρώμικη δουλειά την κάνουν οι προδοτικές κυβερνήσεις.
Παρακολουθείστε το επόμενο (γερμανικό) ντοκυμαντέρ, για να διαπιστώσετε την ανελέητη εκμετάλλευση του καπιταλισμού και το ρόλο του φασισμού-ναζισμού.
Καλό είναι να γνωρίζουμε τις ιστορικές αλήθειες, για να κατανοήσουμε αυτό που μας συμβαίνει σήμερα και να μην αντιμετωπίσουμε επιπόλαια την παρουσία της Χρυσής Αυγής στην πολιτική ζωή του τόπου…

Ακολουθούν τμήματα ενός σχετικού γερμανικού ντοκυμαντερ.Πατήστε στο cc κάτω δεξία για μετάφραση.

ΠΗΓΕΣ

Δίκη της Νυρεμβέργης .

«Μονοπώλια και Φασισμός: Δεσμοί αίματος που δεν παραγράφονται»

Ριζοσπάστης

http://www.youtube.com/watch?v=4Edt18jAJLk&list=FLR2DN8CyfpxH1TkaPgI9ViA&index=3&feature=plpp_video

Από τα ερείπια ενός μέρους που κάποτε ήταν γνωστό ως Βόρεια Αμερική, έχει αναδυθεί το έθνος της Πάνεμ με τη λαμπερή πρωτεύουσα Κάπιτολ που περιβάλλεται από δώδεκα απομακρυσμένες επαρχίες, μια πόλη που συνδυάζει το μέλλον με τη Μetropolis,την Βrazil, το IN TIME, με την Αρχαία Ρώμη, ή με το Βυζάντιο και τους κατοίκους της πρωτεύουσας να μοιάζουν με καρικατούρες, με τα εξπρεσιονιστικά μακιγιάζ, και τα σουρεαλιστικά ενδύματα, με μπόλικο αίμα και σεξ που διαδραματίζεται μεταξύ παιδιών 12 –18 ετών.

“Τι γίνεται αν μεταξύ ανθρωπιάς και ψυχαγωγίας επιλέξουμε το δεύτερο;”
Η επιτυχημένη ταινία «Αγώνες Πείνας» (“The Hunger Games”) διαδραματίζεται σε ένα δυστοπικό μέλλον όπου οι εξαθλιωμένες και φτωχιές μάζες, ζουν κάτω από την τυραννία μίας ανεπτυγμένης τεχνολογικά και πλούσιας ελίτ. Άραγε παρουσιάζει κατά κάποιο τρόπο αυτού του είδους την κοινωνία που η ελίτ προσπαθεί να επιβάλλει μέσα από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων; ΧΜ! Θα εξετάσουμε ποια είναι τα χαρακτηριστικά του κόσμου στους «Αγώνες Πείνας» και πώς αυτά έχουν οφθαλμοφανή σχέση με τα σχέδια της Νέας Τάξης πραγμάτων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία προωθήθηκε από μία πολύ δυνατή διαφημιστική εκστρατεία και έτσι δεν πήρε και πάρα πολύ καιρό για την ταινία να γίνει αρκετά δημοφιλής ανάμεσα στους εφήβους και τη νεολαία. Μερικές φορές οι κριτικοί την χαρακτηρίζουν σαν το νέο Twilight(μία άλλη “αγαπητή” σειρά βιβλίων και ταινία στο νεαρό κοινό που επεδίωξε κι έκανε “αγαπητούς” τους βρικόλακες ! ) καθώς οι «Αγώνες Πείνας» έχουν αρκετά κοινά στοιχεία με αυτό: ένα νεαρό κορίτσι είναι διχασμένο ανάμεσα σε δύο αγόρια, μόνο που διαδραματίζονται σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους και οι βρικόλακες είναι άνθρωποι, ή μήπως όχι;

ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΚΕΨΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

 

 

 
Έχοντας σαν κύριο σκηνικό ένα δυστοπικό μέλλον (άραγε αναρωτηθήκατε γιατί σε όλα τα αντίστοιχα σενάρια το μέλλον παρουσιάζεται «δυστοπικό;»), οι «Αγώνες Πείνας» παρουσιάζουν μία αρκετά μαύρη πλευρά του κόσμου που μας ετοιμάζουν, είτε έχει να κάνει με την κοινωνική, είτε με την οικονομική ή την πολιτική πλευρά των πραγμάτων. Με λίγα λόγια πρόκειται για έναν εφιάλτη στον κόσμο του «Μεγάλου Αδελφού» όπου η πλούσια ελίτ ζει εις βάρος ενός πληθυσμού που λιμοκτονεί σωματικά και ψυχικά. Στο μεταξύ, η διαστροφή και η ηδονοβλεψία των μέσων μαζικής ενημέρωσης έχει πάρει εξωφρενικά παράλογες διαστάσεις και χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση ως εκείνος ο συνεκτικός κρίκος που συγκρατεί τη δική της κοινωνική τάξη ανέπαφη.

Άραγε παρουσιάζεται στους «Αγώνες Πείνας» ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, ειδικά σε ό,τι αφορά τους νέους; Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μάγος για να καταλάβει ότι η ελίτ (επικυρίαρχοι) σήμερα προσπαθεί να στρέψει τον κόσμο προς αυτή την κατεύθυνση. Άραγε η συγγραφέας των ομώνυμων βιβλίων στα οποία είναι βασισμένη η ταινία, Suzanne Collinsμεταφέρει ένα ισχυρό μήνυμα στους νέους εναντίον της Νέας Τάξης Πραγμάτων, με το να τους δείχνει τους κινδύνους της ή κάνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή επιδιώκει να εξοικειώσει τη νεολαία με αυτή την τρομακτική εικόνα. Ας δούμε όμως πιο κοντά αυτό το φανταστικό, αλλά και πολύ πιθανό μέλλον που παρουσιάζεται στους «Αγώνες Πείνας.» Να σημειώσουμε ότι η ανάλυσή μας είναι βασισμένη στην ταινία και όχι στα βιβλία. Η ταινία είναι δομημένη διαφορετικά και μεταφέρει ένα εντελώς διαφορετικό μήνυμα.

H Νέα Τάξη Πραγμάτων για τους Νέους- Νέες : Οι «Αγώνες Πείνας» διαδραματίζονται μέσα σε ένα πλαίσιο που έχει πάρα πολλές ομοιότητες με τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, όπως παρουσιάζεται και επιβάλλεται σήμερα από την παγκόσμια ελίτ. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της είναι η κατάλυση των εθνών-κρατών και η δημιουργία ενός και μοναδικού κράτους που διοικείται από μία κεντρική αρχή.Στην ταινία, αυτή η ιδέα παρουσιάζεται στην πλήρη μορφή της αφού τα γεγονότα διαδραματίζονται στο Πάνεμ, ένα απολυταρχικό κράτος που καταλαμβάνει ολόκληρη την περιοχή της Β. Αμερικής. Οι ΗΠΑ λοιπόν και ο Καναδάς έχουν συγχωνευτεί σε μία οντότητα, κάτι που πολλοί θεωρούν ότι θα συμβεί πριν την ολοκλήρωση της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Στο Πάνεμ, οι ιδέες της δημοκρατίας και της ελευθερίας έχουν εξαφανιστεί και έχουν αντικατασταθεί από μία υψηλής τεχνολογίας δικτατορία που βασίζεται στην παρακολούθηση, καταγραφή, μαζική κατήχηση από τα ΜΜΕ, αστυνομική καταστολή (ειρηνοφύλακες τους αποκαλούν, αν έχετε δει το farscape, σας το προτείνω ) και ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, (επίσης δείτε το in time) Ο μεγαλύτερος πληθυσμός του Πάνεμ ζει σε συνθήκες χωρών του δικού μας τρίτου κόσμου, όπου είναι εφ’ όρου ζωής καταδικασμένοι σε φτώχεια, λοιμούς και αρρώστιες.

Αυτές οι δύσκολες συνθήκες ζωής είναι προφανώς το αποτέλεσμα ενός καταστροφικού γεγονότος που προκάλεσε την πλήρη οικονομική κατάρρευση της Βόρειας Αμερικής. Στην περιοχή 12, (οι περιοχές είναι 12 όπως και στο IN TIME ! άραγε τι θέλουν να δηλώσουν; ) στο σπίτι της ηρωίδας Katniss Everdeen, οι ντόπιοι ζουν σε συνθήκες που θυμίζουν την προ-βιομηχανική εποχή, όπου οικογένειες δουλεύουν στα ορυχεία, ζουν σε καλύβες και τρώνε τρωκτικά για να επιβιώσουν.

Αν και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει σε συνθήκες βγαλμένες από το 1800, είναι υποταγμένο στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση της Πρωτεύουσας (Capitol) όπου χρησιμοποιείται τεχνολογία για την παρακολούθηση, τον έλεγχο και τη χειραγώγηση των μαζών. (διάβασε ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ και ΜΑΖΑ) Κάμερες παρακολούθησης, RFID τσιπ, τρισδιάστατα ολογράμματα χρησιμοποιούνται ευρέως από την κυβέρνηση για να χειραγωγήσει τη θέληση ενός αδύναμου και απαίδευτου πληθυσμού (αν και υπάρχουν σημάδια αυτοδιάθεσης και επαναστατικότητας στους πληθυσμούς των αγροτών.)

Για τη διατήρηση αυτής της λεπτής ισορροπίας, η Πρωτεύουσα βασίζεται σε έναν τεράστιο όγκο αστυνομικής δύναμης τους ‘ειρηνοφύλακες’, που βρίσκεται πάντα σε ετοιμότητα για να καταστείλει κάθε προσπάθεια εξέγερσης. Οι εργάτες τακτικά, συγκεντρώνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου παρακολουθούν προπαγανδιστικά βίντεο της κυβέρνησης.

Το Πάνεμ, λοιπόν δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα βαρύ αστυνομοκρατούμενο κράτος, το οποίο διοικεί μία ισχυρή ελίτ, που έχει σκοπό να κρατήσει τις μάζες μέσα στη φτώχεια και την υποδούλωση. Όπως έχουμε ξαναπεί, όλες αυτές οι ιδέες, παρουσιάζονται και σε άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αφού πρόκειται πλέον για μία συνειδητή διαδικασία, να εξοικειώσουν τις μάζες, ειδικά τις νεώτερες μάζες, με την ιδέα μίας αστυνομοκρατούμενης πολιτείας, σαν να είναι αυτό η φυσιολογική εξέλιξη, του σύγχρονου πολιτικού συστήματος.

Ζώντας σε έντονη αντίθεση με το προλεταριάτο, η ελίτ στους «Αγώνες Πείνας» κατοικεί στην αστραφτερή πόλη Capitol και ενδίδει σε όλα τα είδη των υπερβολών και τις τάσεις της μόδας. Αυτό το ανώτατο κομμάτι της κοινωνίας, αντιλαμβάνεται το υπόλοιπο του πληθυσμού, ως κατώτερη φυλή, που πρέπει να γελοιοποιηθεί, να εξημερωθεί και να ελέγχεται, άλλωστε πολύ εύστοχα αποκαλεί τις μάζες, ‘Φόρους’ Όλες οι πολύτιμες πλουτοπαραγωγικές πηγές, αξιοποιούνται από όσους ζουν στις περιοχές, εκτός της Capitol αλλά για όφελος της ελίτ δημιουργώντας έτσι ένα ολοένα και αυξανόμενο χάσμα μεταξύ τους.

Η εικόνα μίας πλούσιας άρχουσας τάξης που κυριαρχεί πάνω στις υποβαθμισμένες και εξαθλιωμένες μάζες (έτσι ώστε να είναι εύκολα διαχειρίσιμες) είναι μια σημαντική πτυχή της Νέας Τάξης Πραγμάτων και αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα στους «Αγώνες Πείνας». Η εξάρτηση της κυβέρνησης, στην υψηλή τεχνολογία μέσων μαζικής επιτήρησης για να κρατήσει τον πληθυσμό υπό έλεγχο είναι κάτι που βλέπουμε ήδη και, αν συνεχίσουμε προς αυτή την κατεύθυνση, ο κόσμος των «Αγώνων Πείνας» θα γίνει σύντομα πραγματικότητα. Υπάρχει και μια άλλη σημαντική ιδέα που αφορά ένα αποκρυφιστικό κομμάτι της ελίτ και βρίσκεται στην καρδιά των «Παιχνιδιών Πείνας»: οι θυσίες αίματος για να προκαλέσουν φόβο και να ενισχύσουν τη δύναμή της. Άρτον και Θεάματα ( διάβασε

Αιματηρές Θυσίες για την Ελιτ: Η κυβέρνηση του Πάνεμ καθιέρωσε τους «Αγώνες Πείνας» σαν ένα μέσο υπενθύμισης στις μάζες ή φόρους, της «μεγάλης προδοσίας» που είχαν διαπράξει όταν συμμετείχαν σε μία επανάσταση. Σαν τιμωρία για την ανυπακοή τους, οι δώδεκα περιοχές του Πάνεμ, πρέπει να προσφέρουν στην Capitol ένα αγόρι και ένα κορίτσι μεταξύ 12 και 18 ετών για να πάρει μέρος στους «Αγώνες Πείνας.» Οι έφηβοι αυτοί, πρέπει να αγωνιστούν μέχρι θανάτου, σε μία τεχνητή ολογραφική υπαίθρια αρένα, σε έναν αγώνα που θυμίζει ρωμαϊκή αρένα, ένα θέαμα το οποίο μεταδίδεται μέσω τηλεοπτικού δικτύου σε όλη τη χώρα. Το όνομα των Αγώνων είναι από μόνο του, μία υπενθύμιση της συνεχούς κατάστασης ασιτίας, η οποία έχει επιβληθεί στην κατώτερη τάξη από την άρχουσα τάξη έτσι ώστε να την ελέγχουν καλύτερα. Αλλά δεν είναι μόνο για τον έλεγχο. (διάβασε Η Επανάσταση του Παλιμπαιδισμού)

Τα αγόρια και τα κορίτσια που επιλέγονται να πάρουν μέρος στους «Αγώνες Πείνας» αποκαλούνται «εισφορές» ή «φόροι», ένας όρος που συχνά περιγράφει, μια πληρωμή που αποδίδεται από τον υποτελή στον κύριό του και έτσι για ακόμα μία φορά αντανακλάται η δουλεία, η σκλαβιά της μάζας στους κυβερνήτες του. Από τις απαρχές του πολιτισμού, οι αιματηρές θυσίες θεωρούνται ότι ήταν η ύψιστη μορφή προσφοράς-εισφοράς στους θεούς και σε ένα αποκρυφιστικό, μεταφυσικό, μαγικό επίπεδο θεωρούνται, ότι απέδιδαν τη μεγαλύτερη δυνατή δύναμη που έπρεπε να αξιοποιηθεί από τους ηγεμόνες και τους μάγους. (διάβασε Συνειδητό Ονείρεμα και Ανόργανα Όντα)

Με τον ίδιο τρόπο που οι Καρχηδόνιοι θυσίαζαν βρέφη στο θεό Μόλωχ, οι κάτοικοι του Πάνεμ θυσιάζουν τα παιδιά τους στην Capitol. Οι «Αγώνες Πείνας» είναι λοιπόν μία σύγχρονη εκδοχή αυτών των παλιών τελετουργιών, όπου επιβαλλόταν στις μάζες να συμμετέχουν, ώστε να αποφύγουν την οργή των ανωτέρων τους. Ολόκληρος ο πληθυσμός του Πάνεμ αναγκάζεται να παρακολουθήσει αυτή την τελετουργική θυσία που πραγματοποιείται στην Capitol, εγείροντας το φόβο, το θυμό και την επιθυμία για αίμα και ενισχύοντας έτσι τη δύναμη της τελετής.

Έχουμε αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα πώς σήμερα οι θάνατοι συγκεκριμένων ατόμων της βιομηχανίας του θεάματος ή οι συναυλίες τους προβάλλονται από τα μέσα ενημέρωσης στην πραγματικότητα σαν υπερ-τελετές στις οποίες συμμετέχουν ολόκληρα έθνη και οι μάζες – φόροι με παραληρηματικούς τρόπους να ωρύονται και να χειροκροτούν. Οι Αγώνες Πείνας αντικατοπτρίζουν και υπερ-προβάλλουν αυτή την ιδέα των μέγα-τελετουργιών. (διάβασε Ψυχή … ποιούς ταΐζεις με αυτήν;)

Στους Αγώνες Πείνας, το τελετουργικό του θανάτου των νέων ανθρώπων, που επιλέγονται με κλήρο, από τις μάζες «πωλείται» ως ένα αθλητικό γεγονός, ένα έθνος που συμμετέχει σε μία μεγάλη γιορτή, η οποία προβάλλεται όπως ένα reality show. Όχι μόνο οι φτωχοί άνθρωποι – οι φόροι, συμμετέχουν σε αυτά τα απαξιωτικά γεγονότα, αλλά και ζητωκραυγάζουν για τους αγαπημένους τους, που ετοιμάζονται να χύσουν το αίμα το δικό τους ή των συμπαικτών τους. Είναι τρομακτικό το γεγονός πως σε αυτούς τους αγώνες κερδίζει πάντα μονάχα ΕΝΑΣ, που σημαίνει πως οι παίχτες σκοτώνουν και τους συμπαίκτες τους, που πολλές φορές είναι αδέλφια, θυμίζει πρακτικές από τους μονομάχους στην Αρχαία Ρώμη.

Γιατί τα αποδέχονται όλα αυτά; Ένας από τους λόγους είναι ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να αποδεχθούν τα πάντα … αν αυτά τον διασκεδάζουν. (Διάβασε ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΑΓΚΙΤΑΤΣΙΑ). Οι άνθρωπο-μάζες είναι εύκολα ελεγχόμενες μιας κι έχουν μνήμη χρυσόψαρου. Όσο μεγαλύτερη η άνθρωπο-μάζα τόσο μικρότερη η μνήμη.

  Επικαλώντας τα Κατώτερα Βασικά Ένστικτα: Τα παιχνίδια μεταδίδονται τηλεοπτικά σε όλη τη χώρα με τη μορφή reality-show το οποίο παρουσιάζουν τηλεπαρουσιαστές που αναλύουν τη δράση, παίρνουν συνεντεύξεις από τους συμμετέχοντες και κρίνουν τις αποδώσεις τους. (αν σου θυμίζει κάτι αυτό; ). Οι συμμετέχοντες έχουν κατηχηθεί τόσο βαθιά σε αυτόν τον πολιτισμό, που δέχονται εύκολα τους κανόνες του παιχνιδιού, γίνονται απόλυτα πρόθυμοι να αρχίσουν να σκοτώνουν τα απιδιά τους, ώστε να κερδίσουν τα Παιχνίδια. Οι μάζες επίσης συμμετέχουν αρκετά ενεργά στο γεγονός, επευφημώντας για τους αντιπροσώπους της περιοχής τους, έστω και αν το όλο θέμα, έχει να κάνει με τη θυσία των δικών τους παιδιών. Μάλιστα κάποιοι από τους τομείς, ζουν κι εκπαιδεύουν τα παιδιά τους, με σκοπό και νόημα ύπαρξης την νίκη στο παιχνίδι, με αποτέλεσμα στους αιματηρούς αγώνες να είναι τα φαβορί και να κερδίζουν συνεχώς.

Αυτό αποδεικνύει μία αρκετά θλιβερή, αλλά στην πραγματικότητα ένα αληθές περιστατικό που αφορά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης: οποιοδήποτε μήνυμα μπορεί να φθάσει στα αυτιά των ανθρώπων, αρκεί αυτό να τους προκαλέσει την προσοχή και να διεγείρει τα συναισθήματα τους. Δύο είναι τα πράγματα που αυτόματα, σχεδόν χωρίς καμία αντίσταση τραβούν την προσοχή του μαζάνθρωπου: αίμα και σεξ, (το ιερό δισκοπότηρο) τα δύο κατάλοιπα των Κατώτερων Βασικών Ενστίκτων.

Η ωμή εκδήλωση βίας, μονοπωλεί την προσοχή των μαζών – φόρων, που ξεχνούν ότι οι Αγώνες αποτελούν μια υπενθύμιση της δουλείας – σκλαβιάς, του λαού στην ελίτ. Τα κατώτερα ένστικτα αίμα – σεξ είναι ήδη γνωστά και αξιοποιούνται πλήρως, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σήμερα, καθώς μηνύματα που χρηματοδοτούνται από την ελίτ πωλούνται συνεχώς στους καταναλωτές ως «διασκέδαση». Οι Αγώνες Πείνας επομένως απεικονίζουν εύστοχα το ρόλο των μέσων ενημέρωσης στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Άραγε η ταινία αυτή μπορεί να βοηθήσει, τους νέους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν το γεγονός αυτό ή θα αποκοιμίσει ακόμη περισσότερο;

Σε ένα σημείο στην ταινία, ο θάνατος ενός μικρού κοριτσιού συγκλόνισε τους ανθρώπους, σε σημείο που έφερε μια σύντομη στιγμή διαύγειας, στο θολωμένο απ την προπαγάνδα νου τους, σε ένα ξέσπασμα αλληλεγγύης, καθώς ο θάνατος, έφερε στο φως την θηριωδία των Αγώνων. Η ζωντανή μετάδοση του θανάτου οδήγησε, σε μια βίαιη εξέγερση στην περιοχή του κοριτσιού, αφού οι κάτοικοί της αντιλήφθηκαν ότι πρόθυμα συμμετέχουν σε κάτι τόσο απάνθρωπα τρομερό.

Η εξέγερση ωστόσο κατεστάλη γρήγορα από την απανταχού παρούσα αστυνομική δύναμη του κράτους. Επιπλέον, προκειμένου να αποφευχθούν περαιτέρω κοινωνικά προβλήματα, οι παραγωγοί του σόου εισήγαγαν ένα νέο στοιχείο για την παράσταση: εικονικός έρωτας μεταξύ των πρωταγωνιστών Katniss Everdeen και του Peeta Mellark, το κορίτσι και το αγόρι από τη 12ηπεριοχή. (θυμήσου στο big brother είχε μπόλικο σεξ και αρκετό καβγά.)

Με την εισαγωγή του ψευδούς έρωτα (και κατ ‘επέκταση του σεξ) στο θέαμα, οι παραγωγοί κατόρθωσαν να καταστείλουν τις μάζες και τις έφεραν πίσω στην συνηθισμένη κατάσταση του βωβού λήθαργου. Αυτό το μέρος της ταινίας, αντανακλά τον τρόπο που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χρησιμοποιούνται από τις δυνάμεις που κυριαρχούν σήμερα. Η παγκόσμια εμβέλεια της σειράς των «Αγώνων Πείνας» αποδεικνύουν ότι οι ιστορίες που παραθέτουν έξυπνα, τα συστατικά του σεξ και της βίας πετυχαίνουν να «αιχμαλωτίζουν» τις άνθρωπο-μάζες.

Παρόλο που οι «Αγώνες Πείνας» φαινομενικά καταγγέλλουν τη διαστροφή της βίας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, φέρνουν σίγουρα περισσότερη στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Απευαισθητοποίηση Ενός Νέου Τύπου Βίας : Ενώ δεν υπάρχει καμία έλλειψη της βίας στο Χόλυγουντ, η ταινία «Αγώνες Πείνας» διασχίζει ένα σύνορο που γίνεται σπάνια σε ταινίες. Η αιματηρή βία από ανηλίκους και έναντι ανηλίκων. Σε αυτήν την ταινία PG-13 (κατάλληλη για ηλικίες άνω των 13) βλέπουμε οι πρωταγωνιστές να είναι παιδιά, ηλικίας μεταξύ 12 και 18, βλέπουμε να μαχαιρώνονται βίαια, να στραγγαλίζουν, να σπάνε τους λαιμούς άλλων παιδιών—σκηνές που σπάνια εμφανίζονται σε ταινίες του Χόλυγουντ.

Ενώ είναι σίγουρα, ένας τρόπος για την ταινία να τραβήξει την προσοχή του κοινού στο οποίο απευθύνεται, οι «Αγώνες Πείνας» φέρνουν στο προσκήνιο μια νέα μορφή βίας που μέχρι πρόσφατα, θεωρούνταν πάρα πολύ ενοχλητική, για να την συμπεριλάβουν στις ταινίες. Αλλά στη συγκεκριμένη ταινία που πρεσβεύει το «σκότωσε ή θα σε σκοτώσουν», οι θεατές εύκολα πάνε πέρα από αυτό το ψυχολογικό εμπόδιο και βρίσκουν τους εαυτούς τους να φωνάζουν πράγματα από την ταινία, όπως το «Έλα,Katniss, πάρε το τόξο σου και ρίξε στο κεφάλι του#&@μένου!» Ναι το άκουσα !

  Εν κατακλείδι : Οι «Αγώνες Πείνας» όπως και το Μetropolis, διαδραματίζονται σε έναν κόσμο, που περιγράφεται επακριβώς στην Νέα Παγκόσμια Τάξη.
> Μια πλούσια και ισχυρή ελίτ.
> Μία εκμεταλλεύσιμη και κατώτερη μάζα των ανθρώπων.
> Η διάλυση των δημοκρατιών σε ένα αστυνομικό κράτος οντοτήτων.
> Υψηλής τεχνολογίας επιτήρηση.
> Μέσα Μαζικής ενημέρωσης που χρησιμοποιούνται για προπαγάνδα.
> Θεαματικά Αιματηρές θυσίες παιδιών.
Δεν υπάρχει, πράγματι, τίποτα αισιόδοξο στο δυστοπικό μέλλον που περιγράφεται στους «Αγώνες Πείνας». Ακόμη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ανακαλείται από τις οι μάζες που αναγκάζονται να παρακολουθούν τα παιδιά τους, να αλληλοσκοτώνονται από άλλους σαν να ζώα σε κλουβιά. Έχοντας υπ όψιν ολ’ αυτά, υπάρχει ελάχιστη διαφορά -αν υπάρχει είναι δυσδιάκριτη- μεταξύ των κινηματογραφόφιλων που βλέπουν την ταινία και των μαζών στην ταινία που γίνονται αυτόπτες μάρτυρες της σκληρότητας των Αγώνων …και οι δύο ομάδες, είναι πρόθυμοι συμμετέχοντες σε ένα γεγονός που απεικονίζει τη θυσία των δικών τους παιδιών κάτω από το βλέμμα της ελίτ που ποντάρει και διασκεδάζει. Επιπλέον, μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι η ταινία παρουσιάζει τις ίδιες λειτουργίες με τους Αγώνες στην ταινία: αποσπούν την προσοχή των μαζών με το αίμα και το σεξ, ενώ θυμίζουν την εξουσία της ελίτ.

Επιδιώκουν οι «Αγώνες Πείνας» να προειδοποιήσουν μία απαθή και υπνοβατούσα νεολαία για τον κίνδυνο που κρύβει το ισχύον σύστημα και την πορεία σε έναν ολοκληρωτικό εφιάλτη; Ή μήπως απλά η ταινία προγραμματίζει τη νεολαία για να αντιληφθεί την έλευση της Νέας Τάξης Πραγμάτων ως αναπόφευκτη; Η ερώτηση είναι ανοικτή προς στοχασμό.

ΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ, ΦΗΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ
ΗΤΤΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ, ΒΕΒΑΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ
ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΕΙΝΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ.
Κριτικές:

“…Ιδιοφυής πλοκή και άψογος ρυθμός. Ένας Τρομακτικός Καινούριος Κόσμος.

…Η συγγραφέας έχει οραματιστεί το μέλλον με ανατριχιαστική ακρίβεια και έχει ζωγραφίσει έξοχα τους χαρακτήρες της.

…Συναρπαστική αφήγηση, το μέλλον πειστικό και τρομακτικό μας επιτρέπει να δούμε τις ομοιότητες ανάμεσα στον κόσμο της Κάτνις και το δικό μας.

…Πλούσια αλληγορική δύναμη. Άψογη πλοκή.” —The New York Times

“Συναρπαστικό, ευφάνταστο και τρομακτικό.” —Los Angeles Times

“Βυθιστείτε, γιατί αυτή είναι μια καταιγιστική περιπέτεια, από τις καλύτερες του είδους. …Συνεχείς ανατροπές περιμένουν σε αυτό το καθηλωτικό μυθιστόρημα που προκαλεί πολλά ηθικά ερωτήματα.” —The Times (Λονδίνο)

“Εντυπωσιακό στήσιμο του φανταστικού κόσμου, δράση που κόβει την ανάσα και ξεκάθαρες φιλοσοφικές ανησυχίες.” —Kirkus

“Κατοικημένη από τρισδιάστατους χαρακτήρες, μια εκπληκτική ιστορία περιπέτειας, πολιτικού σασπένς και ρομαντισμού.” —Booklist, STARRED REVIEW

“Οι Αγώνες Πείνας, είναι ένα βίαιο, σοκαριστικό, γρήγορο μυθιστόρημα με διαρκές σασπένς. Η ανάγνωση των Αγώνων Πείνας είναι εθιστική.” —Stephen King

“Η ιστορία δεν με άφηνε να κοιμηθώ για πολλές νύχτες. Ακόμα και αφού το είχα τελειώσει, έμενα ξύπνια και το σκεφτόμουν… Οι Αγώνες Πείνας είναι εκπληκτικοί.” —Stephenie Meyer

Διακρίσεις:

#1 NEW YORK TIMES ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ

# USA TODAY ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ

HORN BOOK FANFARE

PUBLISHERS WEEKLY ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

SCHOOL LIBRARY JOURNAL ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

BOOKLIST ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

NEW YORK TIMES BOOK REVIEW ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

NEW YORK TIMES ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

KIRKUS ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

KIRKUS REVIEWS ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 2008

LA TIMES ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ 2008

BARNES & NOBLE ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ 2008

BORDERS ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ 2008

AMAZON ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ 2008

#1 ΛΙΣΤΑ NEXT ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΟ CYBILS 2008 ΝΕΑΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΠΗΓΗ

Αποτελούμενο από τέσσερα μέρη, αυτό το μοναδικό ντοκιμαντέρ είναι ότι καλύτερο στο πεδίο του. Επιδιώκει να αναλύσει την πρόσφατη οικονομική κρίση και τη σημερινή κατάσταση στο κόσμο, πώς οι θεωρίες του Σίγκμουντ Φρόιντ χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο των λαών και πώς αυτές οι αντιλήψεις χρησιμοποιήθηκαν τελικά από τις εταιρίες για να χειριστούν τους καταναλωτές στην αγορά των προϊόντων τους.
Μέρος Πρώτο – Οι Μηχανές της Ευτυχίας

Η ιστορία για την σχέση μεταξύ του Φρόιντ και του Αμερικάνου ανιψιού του Έντουαρντ Μπέρκινς ο οποίος είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε το επάγγελμα των δημοσίων σχέσεων την δεκαετία του 1920 και ήταν ο πρώτος που υιοθέτησε τις ιδέες του Φρόιντ για την χειραγώγηση των μαζών. Έδειξε στις Αμερικάνικες εταιρίες πως να πείσουν τους ανθρώπους να θέλουν αντικείμενα που δεν χρειάζονται. Ήταν ο αρχιτέκτονας της σύγχρονης τεχνικής της μαζικής καταναλωτικής πειθούς και ένας από τους κύριους υπεύθυνους για την κυρίαρχη δομή του σημερινού κόσμου που βασίζεται σε ένα καταναλωτικό εγωιστικό εαυτό…

http://www.livestream.com/freeandrealtv/video?clipId=flv_b117f474-ce18-45ab-a916-07fa10692bb1&utm_source=lsplayer&utm_medium=ui-content&utm_campaign=freeandrealtv&utm_content=freeandrealtv

 

Μέρος Δεύτερο – Η Εφαρμοσμένη Μηχανική της Συγκατάθεσης

Σε αυτό το επεισόδιο πως αυτοί που ήρθαν στην εξουσία μετά τον πόλεμο χρησιμοποίησαν τις ιδέες του Φρόιντ για το ασυνείδητο μυαλό, ώστε να ελέγξουν τις μάζες. Πολιτικοί και σχεδιαστές πίστεψαν τις ιδέες του Φρόιντ ότι βαθιά μέσα τους όλα τα ανθρώπινα όντα ήταν επικίνδυνα χωρίς λογική, γεμάτα επιθυμίες και φόβους. Ήταν πεπεισμένοι ότι αυτό ήταν που οδήγησε στην βαρβαρότητα της ναζιστικής Γερμανίας και ήθελαν να βρουν τρόπους να ελέγξουν αυτόν τον κρυφό εχθρό μέσα στο ανθρώπινο μυαλό. Η κόρη του Φρόιντ, Άννα, μαζί με τον ανιψιό του Έντουαρντ Μπέρκινς παρείχαν την κεντρική φιλοσοφία. Οι ΗΠΑ και η CIA έκαναν πράξη τις ιδέες τους αναπτύσσοντας τεχνικές χειραγώγησης και ελέγχου των μυαλών των αμερικάνων πολιτών. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος, πίστευαν, που θα μπορούσε να εφαρμόσει την δημοκρατία και μια σταθερή κοινωνία καταπιέζοντας την βαρβαρότητα που κρυβόταν κάτω από την επιφάνεια.

 http://www.livestream.com/freeandrealtv/video?clipId=flv_fc27431d-0e17-4737-bd12-d8ee215bc765&utm_source=lsplayer&utm_medium=ui-content&utm_campaign=freeandrealtv&utm_content=freeandrealtv

 

Μέρος Τρίτο – Υπάρχει ένας αστυνομικός μέσα στο κεφάλι μας: Πρέπει να καταστραφεί

Την δεκαετία του ’60 ένα ριζοσπαστικό γκρουπ ψυχοθεραπευτών αμφισβήτησε των επιρροή που είχαν οι ιδέες του Φρόιντ στην Αμερική. Αυτοί, ήταν εμπνευσμένοι από τις ιδέες του Γουίλιαμ Ράιχ, ενός μαθητή του Φρόιντ, που στράφηκε εναντίον του και ο οποίος ήταν μισητός από την οικογένεια του Φρόιντ . Ο Ράιχ πίστευε ότι ο εσωτερικός εαυτός δεν έπρεπε να καταπιεστεί και να ελεγχθεί αλλά αντίθετα να ενθαρρύνετε να εκφραστεί. Μέσα από όλο αυτό δημιουργήθηκε ένα νέο πολιτικό ρεύμα που υποστήριζε την δημιουργία ενός νέου ανθρώπινου όντος ελεύθερου από την ψυχολογική καταπίεση η οποία είχε εφαρμοστεί στο ανθρώπινο μυαλό από τις εταιρίες και τους πολιτικούς.

Σε αυτό το επεισόδιο θα δούμε πως αυτό το κίνημα αναπτύχθηκε δραστικά και πως σύντομα οι εταιρίες συνειδητοποίησαν ότι τελικά αυτή ήταν μία από τις μεγαλύτερες τους ευκαιρίες, ενθαρρύνοντας τον κόσμο να νοιώσει ότι είναι μοναδικές προσωπικότητες και παράλληλα πουλώντας τους τρόπους για να εκφράσουν αυτή την μοναδικότητα στρεφόμενοι πάλι σε Φροϋδικούς αναλυτές ώστε να αναγνωρίσουν τις βαθιές επιθυμίες του «νέου» εαυτού.

 http://www.livestream.com/freeandrealtv/video?clipId=flv_dcd2c0ea-d68c-439b-9a67-d6575979af4e&utm_source=lsplayer&utm_medium=ui-content&utm_campaign=freeandrealtv&utm_content=freeandrealtv

 

Μέρος Τέταρτο – Οχτώ άνθρωποι πίνουν λίγο κρασί στο Κέτερινγκ

Σε αυτό το επεισόδιο, πως οι «αριστεροί» πολιτικοί  τόσο στην Βρετανία όσο και στην Αμερική στράφηκαν στις τεχνικές που ανέπτυξαν οι εταιρίες για την ικανοποίηση του εσωτερικού εαυτού και τις επιθυμίες του.  Τόσο οι «Εργατικοί» του Τονι Μπλερ όσο και οι «Δημοκρατικοί» του Μπιλ Κλιντον χρησιμοποίησαν τα ίδια φοκους γκρουπ που ανακαλύφτηκαν από τους ψυχαναλυτές για την ανάληψη εξουσίας. Ξεκίνησαν να προσκολλούν τις πολιτικές στις βαθιές επιθυμίες και συναισθήματα των ανθρώπων με τον τρόπο που ο καπιταλισμός είχε μάθει να τους προσκολλά τα προϊόντα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μία νέα κουλτούρα μάρκετινγκ και πολιτικής αναδύθηκε η οποία επέτρεπε στους πολιτικούς να πιστεύουν ότι δημιουργούν μία νέα και βελτιωμένη μορφή της δημοκρατίας.

http://www.livestream.com/freeandrealtv/video?clipId=flv_85fcca40-b0e4-43aa-a4ff-f4f88a5f7824&utm_source=lsplayer&utm_medium=ui-content&utm_campaign=freeandrealtv&utm_content=freeandrealtv

Περισσότερες πληροφορίες: www.bbc.co.uk

Αρέσει σε %d bloggers: