Category: Πολιτικά


Τσε Γκεβάρα, ο επαναστάτης, ο αντάρτης, ο μαρξιστής, ο στρατιώτης της Αμερικής. Η πορεία, τα πιστεύω, το όραμα, «η ώρα της φωτιάς και το φως» που πρώτα έγιναν θάνατος και μετά αιώνιο σύμβολο του προλεταριακού διεθνισμού. 48 χρόνια από τη δολοφονία του, σαν σήμερα, στις 9 Οκτωβρίου του 1967

Τι σημασία έχει αν μας βρει ο θάνατος; Σημασία έχει ότι η κραυγή μας θα ακουστεί και ένα άλλο χέρι θα βρεθεί για να πάρει το όπλο μας, και άλλοι άνθρωποι θα ξεσηκωθούν για να πιάσουν το τραγούδι, για να ακουστεί η καινούργια κραυγή του πολέμου και της νίκης»

Ερνέστο Γκεβάρα

Το πρόσωπο του Τσε Γκεβάρα διατηρεί μια αναμφισβήτητη αίγλη στο πέρασμα των χρόνων. Ο Αργεντίνος γιατρός, σύντροφος του Κάστρο στον πόλεμο κατά του δικτάτορα Μπατίστα και Κομαντάντε στο αντάρτικο της Λατινικής Αμερικής, ενσαρκώνει μια εκδοχή του επαναστάτη που δεν οφείλει τίποτα στον σοσιαλισμό του κράτους και στις γραφειοκρατίες του. Ιδεαλιστής, βαθιά διεθνιστής, αφοσιωμένος σε αβέβαιους και μακρινούς αγώνες, θα προσδώσει στο ζήτημα του σοσιαλισμού μια πνοή που δεν υπάρχει στον σοβιετικό σταλινισμό: η επανάσταση, που δεν είναι η εφαρμογή μιας «θεωρίας», αποδεικνύεται στην πράξη. Με τη δράση του, πολύ περισσότερο απ’ ότι με τα λόγια του, ο Τσε θα συμβάλλει στο να ξεκινήσει πάλι μια εσωτερική συζήτηση στους κόλπους του σοσιαλισμού για τις σχέσεις ανάμεσα στο αυθόρμητο και στην οργάνωση, και μάλιστα σε μια στιγμή κατά την οποία το περιβόητο «μοντέλο» μπαίνει σε περίοδο κρίσης. Ο Γκεβάρα είναι η αρχή του Μάη του ’68: έχει χαθεί πριν λίγο καιρό κάτω από τραγικές συνθήκες και έτσι μπορεί να ενσαρκώσει στις γραμμές της άκρας Αριστεράς, έναν συνδυασμό επαναστατικού ριζοσπαστισμού, μαρξιστικής ρητορικής και ανθρωπισμού, εκπροσωπώντας ένα ύφος λιγότερο δογματικό και πιο ενθουσιώδες από ότι του Τρότσκι ή του Μάο.

Ο νεαρός από το Ροσάριο, προερχόμενος από μεσοαστική οικογένεια, ασπάζεται το τρίπτυχο του «πάθους» της εποχής του: αγάπη για την κοινωνική δικαιοσύνη, απέχθεια για τους «γιάνκις», δίψα για τον μαρξιστικό λόγο. Η λογοτεχνία και η ποίηση σφυρηλατούν τα ριψοκίνδυνα και ατρόμητα ένστικτα του Ερνέστο, ο Τζακ Λόντον, ο Πάμπλο Νερούδα, ο Λόρκα. Από κοντά ο Φρόιντ, αλλά και ο Μαρξ. Αντιπερονιστής, όπως και οι γονείς του, δηλωμένος δημοκράτης, αλλά με τον σπόρο της σύγκρουσης φυτρωμένο από νωρίς μέσα του: «Δεν θα κατέβω στους δρόμους παρά μόνο αν μου δώσουν όπλο», δηλώνει ξεκάθαρα στους συμμαθητές του, στην Κόρδοβα, που θέλουν να διαδηλώσουν. Το πεπρωμένο του δείχνει να συμβαδίζει με εκείνο του ήρωα του αγαπημένου του βιβλίου, του Δον Κιχώτη. Διψάει για περιπέτειες, θέλει να περιπλανηθεί. Στα 23 του, πάνω σε μια μοτοσικλέτα, γνωρίζεται με την «Μεγάλη Αμερική», στο πρώτο του πολιτικό τετ α τετ με την κοινωνική πραγματικότητα της λατινικής ηπείρου. Έναν χρόνο αργότερα, το 1952, ορκισμένος πλέον γιατρός, αναχωρεί και πάλι. «Φεύγει ένας στρατιώτης της Αμερικής», λέει στη μητέρα του, αποχαιρετώντας την στον σταθμό των τρένων.

Όταν ο Τσε ήταν ακόμα Ερνεστίτο στο Ροσάριο

Γνωρίζεται με τους Ινδιάνους, μιλάει με τους ταλαιπωρημένους εργάτες των ορυχείων, εξοργίζεται με την εκμετάλλευση των ξένων που κλέβουν τη ζωή των «συμπατριωτών» του. Τα μαρξιστικά βιβλία είναι πλέον το κύριο ανάγνωσμά του, οι ερμηνείες όμως είναι απόλυτα δικές του. Η ένοπλη επανάσταση είναι το δικό του ιδανικό. Ο Σαρτρ τον βοηθάει να ανακαλύψει και τις δυο πλευρές της διανόησης. Δεν στέκεται εκεί όμως, παρά την αμηχανία που του προκαλεί η έννοια της «απόλυτης ελευθερίας» στον υπαρξισμό. Προτιμάει να προχωρήσει κρατώντας την αέναη πάλη για την διαμόρφωση της ανθρώπινης υπόστασης μέσα από την προσωπική δράση. Μπροστά του, γύρω του, παντού, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Χωρισμένα στους καλούς και τους κακούς. Τον Δεκέμβρη του 1953 ο Γκεβάρα φτάνει στην επαναστατημένη Γουατεμάλα. Ο Χακόμπο Άρμπενς, ένας νεαρός αριστερός συνταγματάρχης, προσπαθεί να ελευθερώσει τη χώρα του από τα αποικιοκρατικά δεσμά των ΗΠΑ. Μια από τις κινήσεις του είναι να εθνικοποιήσει 84.000 εκτάρια της United Fruit Company, κάτι που προκαλεί την οργή της Ουάσιγκτον. Η CIA οργανώνει πολύ γρήγορα πραξικόπημα και τα στρατεύματα του Κάρλος Καστίγιο μπαίνουν στη χώρα τον Ιούνιο του 1954, ανατρέποντας την κυβέρνηση. Ο Γκεβάρα είναι πεπεισμένος πλέον για την ανάγκη χρήσης όπλων, ενώ γράφει για «την ανοιχτή πληγή που του άφησε στα πλευρά η Γουατεμάλα».

Γένια, μπερές και πίπα. Τις πρώτες μέρες του αντάρτικου στην Σιέρα Μαέστρα

Καταλήγει στο Μεξικό και έρχεται σε επαφή με Κουβανούς εξόριστους. Γνωρίζεται με τον Ραούλ Κάστρο, επίσης ενθουσιώδη μαρξιστή – λενινιστή και τον αδερφό του, Φιντέλ, έναν νεαρό δικηγόρο, οι οποίοι τον Ιούλιο του 1953 είχαν επιχειρήσει αποτυχημένη έφοδο με άλλους 133 αντάρτες στο στρατόπεδο Μονκάδα, στο Σαντιάγο της Κούβας. Ο Τσε μιλάει ώρες ολόκληρες με τον Φιντέλ για την επόμενη απόβαση. Δυο χρόνια αργότερα, τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου του 1956, μέσα σε καταιγίδα, 82 τρελοί όσο και αποφασισμένοι, επιβιβάζονται στην Granma, μια θαλαμηγό-ερείπιο και μια εβδομάδα μετά, φτάνουν στην ακτή Las Coloradas στην νοτιοδυτική Κούβα. Οι αγρότες, οι εργάτες, τα συνδικάτα, όλοι οι καταπιεσμένοι από τη δικτατορία του Μπατίστα, βοηθούν σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο τους barbudos, τους γενειοφόρους guerilleros, που μέσα σε δυο χρόνια μπαίνουν νικητές στην Αβάνα. Ο κομαντάντε πλέον, Τσε Γκεβάρα, απελευθερώνει την Σάντα Κλάρα και γίνεται δεκτός σαν ήρωας. Το καλοκαίρι του 1959 έρχεται σε επαφή με τους Νάσερ, Νεχρού και Τίτο, τους ηγέτες που δυο χρόνια αργότερα θα ιδρύσουν το κίνημα των αδεσμεύτων, διεκδικώντας τη θέση της ελεύθερης Κούβας στον πολιτικό χάρτη. Πίσω, στο νησί, επιτελούνται μεγάλες αλλαγές. Αγροτική μεταρρύθμιση, υγειονομικές υπηρεσίες, μαθήματα γραφής και ανάγνωσης για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού.

8 Οκτωβρίου 1957. Ο Φιντέλ Κάστρο και ο Ερνέστο Γκεβάρα συζητούν στην ζούγκλα της Σιέρα Μαέστρα. Είναι μια από τις πρώτες φωτογραφίες τους στην Κούβα

Ο Γκεβάρα τυπώνει στο εθνικό τυπογραφείο 100.000 αντίτυπα του Δον Κιχώτη και τα μοιράζει δωρεάν στους Κουβανούς. Γνωρίζεται με τον Σαρτρ (ο οποίος επισκέπτεται την Αβάνα με την Σιμόν ντε Μποβουάρ) και όταν ο υπαρξιστής φιλόσοφος τον ρωτάει «ποιο είναι το σχέδιο της επανάστασης», απαντάει «να επεκτείνουμε το πεδίο του εφικτού». Τον Φεβρουάριο του 1961 διορίζεται υπουργός Βιομηχανίας και αναφέρεται στην ηθική, ως το μοναδικό κίνητρο που θα πρέπει να κατευθύνει τους πάντες. Είναι αριστερός στην αντίληψη, αλλά και στην καρδιά του, θεωρεί ότι κάθε άνθρωπος είναι από τη φύση του καλός. Δεν τάσσεται υπέρ των πολιτικών διώξεων, αλλά καταγγέλλει τις «λυρικές ιδεολογίες». Οι ΗΠΑ έχουν ξεκινήσει τον πόλεμο της αποσταθεροποίησης, αρνούμενες να ανεχθούν το «κομμουνιστικό καρκίνωμα» στην γειτονιά τους, όμως η ΕΣΣΔ αγνοεί το εμπάργκο, αγοράζοντας ζάχαρη και προσφέροντας πετρέλαιο. «Αυτό που δεν μπορούν να μας συγχωρήσουν οι ιμπεριαλιστές, είναι ότι κάναμε μια σοσιαλιστική επανάσταση που θα την υπερασπιστούμε με τα όπλα», ξεκαθαρίζει τον Απρίλη του 1961 ο Φιντέλ, αμέσως μετά το αμερικανικό φιάσκο στην Πλάγια Χιρόν. Ο Κάστρο αρχίζει να «οχυρώνει» την Κούβα, κυριολεκτικά και μεταφορικά: «Για την επανάσταση όλα. Εναντίον της επανάστασης, τίποτα». Ο Τσε όμως είναι πιο ανεκτικός: «Η ομορφιά δεν έχει τσακωθεί με την επανάσταση», δηλώνει, κρατώντας αποστάσεις από την υποχρεωτική υποταγή και στράτευση της τέχνης και της διανόησης.

1959 στην Αβάνα. Από αριστερά, Ραούλ Κάστρο, Αντόνιο Νούνιες Χιμένες, Τσε Γκεβάρα και Χουάν Αλμέιδα

Όμως είναι άτεγκτος σε ότι αφορά την ασφάλεια της χώρας. Συναντάει τον Νικίτα Χρουστσόφ και τάσσεται ανεπιφύλακτα υπέρ της εγκατάστασης σοβιετικών πυραύλων στο έδαφος της Κούβας. Ωστόσο, η κρίση που ακολουθεί και η εγκατάλειψη του σχεδίου από την Μόσχα, τον αναγκάζουν να αλλάξει και αυτός τη «ρουτίνα» του, απογοητευμένος από τις εξελίξεις και το Κρεμλίνο. Συνεχίζει να καλεί τους επαναστάτες σε όλο τον κόσμο να αντιγράψουν το κουβανέζικο πρότυπο και να πολεμήσουν εναντίον της «Διεθνούς του εγκλήματος», όπως χαρακτηρίζει τον ιμπεριαλισμό στην θρυλική ομιλία του στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ, τον Δεκέμβρη του 1964. Το ίδιο μήνυμα στέλνει δυο μήνες αργότερα, από το βήμα του συνεδρίου της Αφροασιατικής Αλληλεγγύης στο Αλγέρι: «Πρέπει να αλλάξουμε τον άνθρωπο, ο προλεταριακός διεθνισμός είναι ένα καθήκον κατά του κοινού εχθρού, του ιμπεριαλισμού». Τον Μάρτιο του 1965 ο Γκεβάρα εξαφανίζεται από προσώπου γης. Στις αρχές Απριλίου φτάνει μεταμφιεσμένος στο Κογκό για να ξεκινήσει καινούργιο αντάρτικο. Όμως η προσπάθεια θα αποτύχει και οι Κουβανοί θα αναχωρήσουν από την Αφρική μετά από επτά μήνες. Στο μεταξύ, οι πιέσεις στην Κούβα είναι τόσο μεγάλες για να ενημερωθεί ο κόσμος τί έχει απογίνει ο Τσε, ώστε ο Κάστρο αποφασίζει να διαβάσει δημόσια το αποχαιρετιστήριο γράμμα του Γκεβάρα, γραμμένο αρκετούς μήνες πριν.

1959 στην Αβάνα. Ο Καμίλο Σιενφουέγο μαζί με τον Τσε στο προεδρικό παλάτι

Εκεί ο Τσε επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά «την αλληλεγγύη του στην κουβανέζικη επανάσταση, αλλά προσθέτει πως είναι αποφασισμένος να αφήσει την Κούβα για να υπηρετήσει την επανάσταση στο εξωτερικό. Συμπληρώνει δε, ότι παραιτείται από τα κρατικά αξιώματα και τη θέση του στο κομμουνιστικό κόμμα». Έχει πάρει την απόφασή του να κατευθυνθεί στη Βολιβία, την πρώτη χώρα στην οποία βίωσε από κοντά τη δυστυχία των κατοίκων, στο παρθενικό του ταξίδι στην Λατινική Αμερική. Θέλει να δημιουργήσει εκεί μια νέα «επαναστατική εστία, αντάξια της Αμερικής του Νότου, για να απελευθερώσει τη μεγάλη πατρίδα». Τον Νοέμβριο του 1966, με πλαστό διαβατήριο της Ουρουγουάης και όνομα Ραμόν Μπενίτες, φτάνει κρυφά στην Λα Πας, όπου τον περιμένει η αντάρτικη ομάδα Νιανκαουασού. «Είναι η ώρα της φωτιάς και δεν πρέπει να βλέπουμε παρά μόνο φως», λέει στους δικούς του, χρησιμοποιώντας τη φράση του Χοσέ Μαρτί. «Δεν πρέπει να περιμένουμε μέχρι να ωριμάσουν όλες οι κατάλληλες συνθήκες. Πρέπει να τις δημιουργήσουμε», γράφει στο ημερολόγιο εκστρατείας στη Βολιβία. Στην πραγματικότητα όμως όλα είναι αρνητικά για τον Τσε. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης δεν συνεργάζονται. Μόνο λίγοι νεολαίοι του κομμουνιστικού κόμματος ενώνονται μαζί του. Η επικοινωνία είναι δύσκολη, γιατί οι Ινδιάνοι μιλάνε τη δική τους διάλεκτο. Οι Βολιβιανοί Ρέιντζερς τους καταδιώκουν συνεχώς και σφίγγουν τον κλοιό. Η πείνα, η εξάντληση και οι χαφιέδες είναι πρόσθετοι εχθροί.

Ο Γκεβάρα δεν το βάζει κάτω. «Ένα, δυο, τρία, πολλά Βιετνάμ, αυτό είναι το σύνθημά μας», προσπαθεί να εμψυχώσει τους συντρόφους του. Όμως η Κοτσαβάμπα, ο Ρίο Γκράντε και η Λα Ιγκέρα θα γίνουν συνώνυμα της σύλληψης και της εκτέλεσης του Τσε. Ο θάνατος θα κλείσει το κεφάλαιο της ζωής του, η αιωνιότητα θα κάνει το όνομά του σύμβολο. Hasta la victoria siempre…

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΤΟΥ ΤΣΕ

Στη συνέχεια θα θυμηθούμε μέσα από 35 χρονολογίες την πορεία του Τσε Γκεβάρα προς τον θάνατο, 48 χρόνια μετά την 9η Οκτωβρίου του 1967, αρχίζοντας από τη στιγμή που μπήκε στη Βολιβία με πλαστό διαβατήριο μέχρι τη μέρα που τάφηκε – για δεύτερη φορά – στην αγαπημένη του Κούβα.

– 3 Οκτωβρίου 1965: Σε ένα δημόσιο λόγο του, ο Φιντέλ Κάστρο διαβάζει την αποχαιρετιστήρια επιστολή που έγραψε ο Τσε – ήδη από τον Απρίλιο – και με την οποία παραιτείται από όλες τις θέσεις που κατέχει στην κουβανέζικη κυβέρνηση. Το γράμμα καταλήγει: «…νιώθω ότι εκπλήρωσα το καθήκον που με έδενε με την κουβανέζικη επανάσταση και λέω αντίο σε σένα, στους συντρόφους, στο λαό σου που πλέον είναι και δικός μου».

– Φθινόπωρο 1966: Ο Τσε Γκεβάρα φτάνει στη Βολιβία κάπου ανάμεσα στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Σεπτέμβρη και την πρώτη εβδομάδα του Νοέμβρη, σύμφωνα με διαφορετικές μαρτυρίες. Περνάει τα σύνορα με ψεύτικο διαβατήριο της Ουρουγουάης και σκοπό να οργανώσει ένα αντάρτικο κίνημα. Διαλέγει τη Βολιβία για πολλούς λόγους. Πρώτον γιατί η παρουσία των αμερικανικών μυστικών δυνάμεων είναι μικρή σε σχέση με άλλα κράτη της περιοχής. Δεύτερον γιατί η φτώχεια είναι τόσο μεγάλη που οι κάτοικοι θα δεχτούν πιο εύκολα μια επαναστατική ιδεολογία και τρίτον γιατί συνορεύει με πέντε άλλα κράτη, πράγμα που θα βοηθήσει την εξάπλωση της επανάστασης, αν το αντάρτικο πετύχει.

Η φωτογραφία ήταν το μεγάλο χόμπι του Γκεβάρα

– Άνοιξη 1967: Από τον Μάρτη μέχρι τον Αύγουστο του 1967, ο Τσε και οι αντάρτες του χτυπούν «κατά βούληση» τις Βολιβιανές Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες αριθμούν περίπου 20.000 άνδρες. Σε αυτό το διάστημα σκοτώνεται ένας αντάρτης και 30 Βολιβιανοί στρατιώτες.

– 28 Απριλίου 1967: Ο στρατηγός Οβάντο του Βολιβιανού στρατού υπογράφει ένα σύμφωνο συνεργασίας με τον αμερικανικό στρατό, σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ θα εκπαιδεύσουν, θα εκγυμνάσουν και θα οργανώσουν τους βολιβιανούς στρατιώτες.

– 11 Μαΐου 1967: Ο Ουόλτ Ρόστο, σύμβουλος του προέδρου των ΗΠΑ, Λίντον Τζόνσον, στέλνει ένα σημείωμα στον Λευκό Οίκο, στο οποίο γράφει ότι έχει στα χέρια του την πρώτη αναφορά σύμφωνα με την οποία ο Τσε Γκεβάρα είναι ζωντανός και επιχειρεί στη Νότια Αμερική.

Το περίφημο «πορτραίτο» του Αλμπέρτο Κόρδα (1960)

– Ιούνιος 1967: Ο κουβανικής καταγωγής πράκτορας της CIA, Φέλιξ Ροντρίγκες μιλάει τηλεφωνικώς με έναν αξιωματούχο της CIA, ο οποίος του αναθέτει την αποστολή να βοηθήσει τους Βολιβιανούς να ανακαλύψουν και να συλλάβουν τον Τσε Γκεβάρα. Βοηθός του θα είναι ο «Εδουάρδο Γκονσάλες», ενώ ο ίδιος θα χρησιμοποιεί το ψεύτικο όνομα «Φέλιξ Ράμος Μεδίνα».

– 26-30 Ιουνίου 1967: Ο Σοβιετικός πρωθυπουργός Αλεξέι Κοσίγκιν επισκέπτεται την Κούβα για συνομιλίες με τον Φιντέλ Κάστρο. Στο περιθώριο των συνομιλιών θέτει στον Κουβανό ηγέτη το θέμα της επαναστατικής δραστηριότητας στη Νότια Αμερική. Ασκεί κριτική στην παρουσία του Τσε στη Βολιβία και κατηγορεί τον Κάστρο για τη «ζημιά που προκαλεί στο κομμουνιστικό κίνημα με την υποστήριξή του σε διάφορες αντάρτικες ομάδες που αυτοαποκαλούνται σοσιαλιστικές ή κομμουνιστικές και οι οποίες κινούνται έξω από τα νόμιμα κομμουνιστικά κόμματα, αυτά δηλαδή που είναι αναγνωρισμένα από την ΕΣΣΔ». Η απάντηση του Κάστρο είναι ξεκάθαρη: «Θα υποστηρίξω το δικαίωμα κάθε Λατινοαμερικάνου να συνεισφέρει στην απελευθέρωση της χώρας του».

Comandante guerrillero Ernesto Che Guevara

– 2 Αυγούστου 1967: Οι Ροντρίγκες και Γκονσάλες φτάνουν στην Λα Πας της Βολιβίας, όπου και συναντώνται με όλους τους υπόλοιπους πράκτορες της CIA που βρίσκονται ήδη εκεί.

– 31 Αυγούστου 1967: Ο Βολιβιανός στρατός πετυχαίνει την πρώτη του νίκη εναντίον των ανταρτών του Τσε, σκοτώνοντας αρκετούς από αυτούς και καταφέρνοντας να συλλάβει τον Χοσέ Καστίγιο Τσάβες, γνωστό με το παρατσούκλι «Πάκο». Στο μεταξύ η υγεία του Κομαντάντε κλονίζεται.

Αβάνα, 1962. Ο Τσε μαζί με τον Νικίτα Χρουστσόφ

– 3 Σεπτέμβρη 1967: Ο Φέλιξ Ροντρίγκες πετάει από τη Σάντα Κρουζ στο Βαγεγκράντε για να ανακρίνει τον «Πάκο».

– 15 Σεπτέμβρη 1967: Βολιβιανά αεροσκάφη πραγματοποιούν ρίψη φυλλαδίων σε όλη τη χώρα, πάνω στα οποία αναγράφεται ότι η κυβέρνηση προσφέρει αμοιβή 4.200 δολαρίων για τη σύλληψη του Τσε Γκεβάρα.

– 18 Σεπτέμβρη 1967: Συλλαμβάνονται 15 μέλη μιας κομμουνιστικής ομάδας, επειδή προμήθευαν με εφόδια τους αντάρτες του Τσε στη νοτιοανατολική ζούγκλα της Βολιβίας.

Ψαρεύοντας μαζί με τον Κάστρο στα ανοιχτά της Αβάνας (1960)

– 22 Σεπτέμβρη 1967: Ο Τσε και η ομάδα του φτάνουν στο χωριό Άλτο Σέκο. Ο Ίντι Περέδο, ένας Βολιβιανός αντάρτης, εξηγεί στους χωρικούς τον σκοπό του αντάρτικου κινήματος. Λίγο αργότερα αναχωρούν παίρνοντας μαζί τους τρόφιμα.

– 23 Σεπτέμβρη 1967: Ο υπουργός Εξωτερικών της Βολιβίας, Γκεβάρα Άρσε, έχει στα χέρια του ατράνταχτες πλέον αποδείξεις, ότι ο ηγέτης των ανταρτών είναι ο Τσε Γκεβάρα. Ειδικοί συγκρίνουν δείγματα γραφής, αποτυπώματα και φωτογραφίες, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η ομάδα του Τσε αποτελείται από Κουβανούς, Περουβιανούς, Αργεντίνους και Βολιβιανούς. Ο Άρσε δηλώνει ότι «δεν θα αφήσουμε κανέναν να μας κλέψει τη χώρα».

– 24 Σεπτέμβρη 1967: Ο Τσε και οι άντρες του φτάνουν άρρωστοι και εξαντλημένοι στη Λόμα Λάργα, ένα ράντσο κοντά στο Άλτο Σέκο. Μόλις τους βλέπουν οι χωρικοί, φεύγουν όλοι εκτός από έναν.

– 26 Σεπτέμβρη 1967: Οι αντάρτες φτάνουν στο χωριό Λα Ιγκέρα και αντιλαμβάνονται πως όλοι οι άνδρες το έχουν εγκαταλείψει. Ενώ ετοιμάζονται να φύγουν, ακούνε πυροβολισμούς και αναγκάζονται να οχυρωθούν μέσα στο χωριό. Τρεις αντάρτες σκοτώνονται στη συμπλοκή και οι υπόλοιποι υποχωρούν προς τη μεριά του ποταμού Ρίο Γκράντε.

– 27 Σεπτέμβρη 1967: Μετά τη συμπλοκή στην Λα Ιγκέρα, ο Βολιβιανός στρατός κλείνει όλα τα περάσματα ώστε να εμποδίσει τη διαφυγή των ανταρτών και να τους παγιδεύσει. Συλλαμβάνεται ένας αντάρτης με το όνομα «Γκάμπα», ο οποίος βρίσκεται σε άθλια κατάσταση, γεγονός το οποίο ανεβάζει το ηθικό των στρατιωτών που συνειδητοποιούν ότι οι αντίπαλοί τους δεν είναι ανίκητοι.

Señor ministro. Ο Τσε στο υπουργείο Βιομηχανίας το 1963.

– 30 Σεπτέμβρη 1967: Ο Τσε και η ομάδα του παγιδεύονται από τον στρατό σε ένα φαράγγι της Βάγε Σεράνο, νότια του ποταμού Ρίο Γκράντε, στην περιοχή της Κοτσαβάμπα.

– 7 Οκτωβρίου 1967: Ο Τσε γράφει για τελευταία φορά στο προσωπικό του ημερολόγιο, έντεκα μήνες μετά την έναρξη του αντάρτικου στη Βολιβία. Στο μεταξύ η ομάδα του συναντάει μια γυναίκα που βόσκει κατσίκες και την ρωτούν αν υπάρχουν στρατιώτες στην περιοχή, χωρίς όμως να καταφέρουν να της αποσπάσουν πληροφορίες. Φοβούμενοι ότι μπορεί να τους καταδώσει, της δίνουν 50 πέσος για να εξασφαλίσουν τη σιωπή της. Το βράδυ καταφεύγουν σε μια ρεματιά στην Κεμπράδα δελ Γιούρο.

– 8 Οκτωβρίου 1967, νύχτα: Ο στρατός πληροφορείται ότι μια ομάδα από 17 αντάρτες βρίσκεται στην περιοχή. Πλησιάζει στη ρεματιά και στη συμπλοκή που ακολουθεί μέσα στη νύχτα, δυο Κουβανοί αντάρτες σκοτώνονται. Ο «Ραμόν» (Τσε Γκεβάρα) και ο σύντροφός του, «Γουίλι», προσπαθούν να ξεφύγουν, αλλά πέφτουν πάνω στους όλμους των στρατιωτών. Ο Τσε τραυματίζεται στο γαστροκνήμιο.

– 8 Οκτωβρίου 1967, πρωΐ: Μια γυναίκα ειδοποιεί τον στρατό ότι άκουσε φωνές στη ρεματιά του Γιούρο, κοντά στο σημείο του ποταμού Σαν Αντόνιο. Παραμένει άγνωστο αν πρόκειται για την ίδια γυναίκα που είχαν συναντήσει νωρίτερα οι αντάρτες. Μέχρι το ξημέρωμα, στην περιοχή αναπτύσσονται δυνάμεις του Βολιβιανού στρατού περικυκλώνοντας την ομάδα του Τσε.

Τσε και Κάστρο συνομιλούν

– 8 Οκτωβρίου 1967, μεσημέρι, ώρα 1.30: Αρχίζει η τελευταία μάχη του Τσε στην Κεμπράδα δελ Γιούρο. Ο Σιμόν Κούμπα (Γουίλι) Σαράβια, ένας βολιβιανός εργάτης ορυχείων, οδηγεί την ομάδα. Πίσω του ακολουθεί ο Τσε, ο οποίος δέχεται πυροβολισμούς στα πόδια του και σωριάζεται. Ο Γουίλι τον σηκώνει και προσπαθεί να τον μεταφέρει έξω από τη γραμμή του πυρός, αλλά μια σφαίρα τινάζει το μπερέ του Τσε από το κεφάλι του. Ο Σαράβια ακουμπάει τον Τσε στο έδαφος και αμύνεται πυροβολώντας. Οι Ρέιντζερς συγκεντρώνουν τα πυρά τους στους δυο αντάρτες και σφίγγουν συνεχώς τον κλοιό γύρω τους. Ο Τσε προσπαθεί να πυροβολήσει, αλλά του είναι αδύνατο. Τα πολλαπλά τραύματα τον έχουν εξουθενώσει και τη στιγμή που οι στρατιώτες εμφανίζονται μέσα από τους θάμνους, φωνάζει: «Μην πυροβολείτε. Είμαι ο Τσε Γκεβάρα και αξίζω περισσότερο για σας ζωντανός παρά νεκρός». Η μάχη τελειώνει γύρω στις 3.30. Ο Τσε συλλαμβάνεται.

– 8 Οκτωβρίου 1967, απόγευμα: Η είδηση της σύλληψης του Τσε φτάνει με κωδικοποιημένο μήνυμα στο αρχηγείο της Βαγεγκράντε: «Papa cansado» (ο μπαμπάς – κωδική ονομασία του Τσε – είναι κουρασμένος – δηλαδή τραυματισμένος). Ο στρατηγός Σεντένο διατάζει να μεταφερθεί ο Τσε μαζί με τους άλλους κρατούμενους στην Λα Ιγκέρα. Στρατιώτες κουβαλούν τον Κομαντάντε μέσα σε μια κουβέρτα, ενώ ο Σαράβια ακολουθεί από πίσω δεμένος. Φτάνουν στο χωριό λίγο μετά τη δύση και οι δυο κρατούμενοι κλείνονται στο σχολείο. Στη διάρκεια της νύχτας άλλοι 5 αντάρτες φυλακίζονται στον ίδιο χώρο.

Έτοιμος να μιλήσει σε ραδιοφωνικό σταθμό της Κούβας

– 9 Οκτωβρίου 1967, ξημερώματα: Ο Ουόλτ Ρόστο στέλνει εμπιστευτικό μήνυμα στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Λίντον Τζόνσον, με το οποίο τον ενημερώνει ότι οι Βολιβιανές αρχές συνέλαβαν και κρατούν αιχμάλωτο τον Τσε Γκεβάρα. Στο μεταξύ ο στρατηγός Σεντένο και ο Φέλιξ Ροντρίγκες φτάνουν με ελικόπτερο στην Λα Ιγκέρα. Επιθεωρούν τον χώρο και τους κρατούμενους. Χρόνια αργότερα σε μια συνέντευξή του, ο Φέλιξ Ροντρίγκες θυμάται: «Ο Τσε ήταν ξαπλωμένος μέσα στη βρομιά, τα χέρια του δεμένα πίσω από την πλάτη του. Έμοιαζε με ένα σωρό σκουπίδια, τα μαλλιά του λαδωμένα, τα ρούχα του κουρέλια. Είχα ανάμικτα συναισθήματα όταν τον πρωτοείδα στην Λα Ιγκέρα. Μπροστά μου βρισκόταν ο άνθρωπος που είχε σκοτώσει πολλούς συμπατριώτες μου. Αλλά παρόλα αυτά, όταν τον κοίταξα, ο τρόπος που κοίταζε το κενό…ειλικρινά ένιωσα λύπη για αυτόν».

Αμέσως μετά ο Ροντρίγκες στέλνει ένα κωδικοποιημένο μήνυμα στο αρχηγείο της CIA στο Λάνγκλεϊ και αρχίζει να φωτογραφίζει το ημερολόγιο του Τσε και άλλα έγγραφα. Αργότερα μιλάει για αρκετή ώρα με τον Τσε και τον φωτογραφίζει. Οι φωτογραφίες που τράβηξε ο Ροντρίγκες βρίσκονται ακόμα στα μυστικά αρχεία της CIA και δεν δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα.

Τσε και Φιντέλ. Barbudos y Comandantes

– 9 Οκτωβρίου 1967, πρωί: Οι Βολιβιανές αρχές αντιμετωπίζουν πλέον το μεγάλο ερώτημα: τι να κάνουν τον Τσε Γκεβάρα; Αποκλείουν τη δίκη, αφού γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο θα στρέψει τα βλέμματα όλης της υφηλίου πάνω τους και θα προκαλέσει κύματα συμπάθειας και αλληλεγγύης στο πρόσωπο του Τσε. Αποφασίζουν τελικά να τον εκτελέσουν άμεσα, αλλά συμφωνούν ότι η επίσημη εκδοχή θα λέει ότι ο Κομαντάντε υπέκυψε στα τραύματά του στη διάρκεια της μάχης. Ο Φέλιξ Ροντρίγκες παίρνει εντολή από την ανώτατη στρατιωτική διοίκηση της Βολιβίας να θέσει σε ισχύ τις επιχειρήσεις «500» και «600». Το «500» είναι ο βολιβιανός κωδικός για τον Τσε και το «600» η κωδική διαταγή για την εκτέλεσή του. Ο Ροντρίγκες ενημερώνει τον Σεντένο για τη διαταγή, χωρίς όμως να παραλείψει να συμπληρώσει ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ, του έχει δώσει σαφείς οδηγίες να κρατήσει τον Τσε ζωντανό με οποιοδήποτε τίμημα. Η CIA έχει ήδη οργανώσει αερογέφυρα για τη μεταφορά του Γκεβάρα στον Παναμά, όπου και σκοπεύει να τον υποβάλλει σε εξαντλητικές ανακρίσεις. Ο Σεντένο όμως αποφασίζει να ακολουθήσει τις δικές του διαταγές και δίνει εντολή να εκτελεστεί ο Τσε. Ο Ροντρίγκες πηγαίνει στο σχολείο και ανακοινώνει στον κρατούμενο την απόφαση των Βολιβιανών αρχών. «Είναι καλύτερα έτσι. Ποτέ δεν έπρεπε να με πιάσουν ζωντανό», απαντά ο Τσε και δίνει στον Ροντρίγκες ένα μήνυμα για τη γυναίκα του και άλλο ένα για τον Φιντέλ. Οι δυο άντρες αγκαλιάζονται και ο Ροντρίγκες φεύγει.

Ανάβοντας το πούρο του. Ο Τσε «ανακάλυψε» τα habanos στην Σιέρα Μαέστρα. Κάπνιζε συνήθως Partagás ή H. Upmann

– 9 Οκτωβρίου 1967, μεσημέρι: Οι στρατιώτες ρίχνουν κλήρο μεταξύ τους για το ποιος θα εκτελέσει τον Τσε. Ο λοχίας Χάιμε Τεράν τραβάει το μικρότερο καλαμάκι και μπαίνει μέσα στο σχολείο για να πυροβολήσει τον Γκεβάρα. Με το που αντικρίζει τον τραυματισμένο επαναστάτη, ο Τεράν τρομοκρατείται και τρέχει πανικόβλητος έξω από την τάξη. Οι ανώτεροί του τον ξαναστέλνουν μέσα και ο Τεράν, χωρίς να κοιτάζει, πυροβολεί με ένα Μ2 Carbine τον Κομαντάντε στο στήθος, στα χέρια και τα πόδια. Είναι μία και δέκα το μεσημέρι όταν ο Τσε πέφτει νεκρός.

– 10 Οκτωβρίου 1967: Οι γιατροί Μοϊσές Μπαπτίστα και Χοσέ Μαρτίνες υπογράφουν στο νοσοκομείο «Señor de Malta» της Βαγεγκράντε το πιστοποιητικό θανάτου του Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα. Την ίδια μέρα ο στρατηγός Οβάντο ανακοινώνει επίσημα ότι ο Τσε είναι νεκρός.

– 11 Οκτωβρίου 1967: Ο στρατηγός Οβάντο ισχυρίζεται ότι η σορός του Γκεβάρα τάφηκε στην περιοχή της Βαγεγκράντε. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Λίντον Τζόνσον, παίρνει στα χέρια του μια αναφορά από τον Ουόλτ Ρόστο, σύμφωνα με την οποία «ο Τσε Γκεβάρα είναι νεκρός κατά 99%».

Το πτώμα του δολοφονημένου Τσε Γκεβάρα

– 12 Οκτωβρίου 1967: Ο Ρομπέρτο Γκεβάρα, αδερφός του Τσε, φτάνει στη Βολιβία για να παραλάβει τη σορό και να τη μεταφέρει στην Αργεντινή. Ο στρατηγός Οβάντο τον ενημερώνει ότι το νεκρό σώμα του αδερφού του αποτεφρώθηκε.

– 13 Οκτωβρίου 1967: Ο Ουόλτ Ρόστο στέλνει καινούργιο μήνυμα στον Τζόνσον και τον ενημερώνει ότι πλέον δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ο Γκεβάρα είναι νεκρός.

– 18 Οκτωβρίου 1967: Ο Φιντέλ Κάστρο αποχαιρετάει τον σύντροφό του, Τσε, μαζί με πάνω από ένα εκατομμύριο Κουβανούς που κατακλύζουν την Plaza de la Revolución της Αβάνας. «Η ζωή του είναι μια ένδοξη σελίδα της ιστορίας. Οι δολοφόνοι του θα απογοητευτούν όταν συνειδητοποιήσουν ότι η τέχνη στην οποία αφιέρωσε τη ζωή και την εξυπνάδα του δεν μπορεί να πεθάνει», είναι τα λόγια του Φιντέλ.

Αξιωματικοί του Βολιβιανού στρατού φωτογραφίζονται μπροστά στον νεκρό Τσε, την επόμενη του θανάτου του

– 1 Ιουλίου 1995: Σε μια συνέντευξή του στον βιογράφο Γιόν Λι Άντερσον, ο Βολιβιανός στρατηγός Μάριο Βάργκας Σαλίνας αποκαλύπτει ότι ήταν παρών στη μαζική ταφή του Τσε και των συντρόφων του κοντά σε έναν αεροδιάδρομο έξω από την Βαγεγκράντε. Αρχίζει αμέσως η έρευνα για να εντοπιστεί ο τάφος, μια έρευνα που θα διαρκέσει δυο χρόνια.

– 5 Ιουλίου 1997: Ο βιογράφος του Τσε, Γιόν Λι Άντερσον, δημοσιεύει στους New York Times ένα άρθρο, στο οποίο αναφέρει ότι οι ειδικοί είναι πλέον 100% σίγουροι ότι ανακάλυψαν το λείψανο του Γκεβάρα στην Βαγεγκράντε.

– 13 Ιουλίου 1997: Ο κουβανέζικος λαός μαζί με τον Φιντέλ Κάστρο υποδέχονται σε μια λαμπρή τελετή στην Αβάνα το λείψανο του Τσε Γκεβάρα.

– 17 Οκτωβρίου 1997: Οι Κουβανοί κηδεύουν τον Τσε Γκεβάρα στην αγαπημένη του Σάντα Κλάρα.

Το μαυσωλείο του Τσε Γκεβάρα στην Σάντα Κλάρα της Κούβας

 

Πηγές: marxists.org, taringa.net, Larousse le siecle rebelle

Βίντεο: «A Cochamba me voy», το τραγούδι που έγραψε ο Χιλιανός Βίκτορ Χάρα για το αντάρτικο του Τσε στην Βολιβία

Βίντεο: «Hasta siempre Comandante», το τραγούδι που έγραψε ο Κουβανός Κάρλος Πουέμπλα για τον Τσε, την επόμενη της ανάγνωσης από τον Φιντέλ Κάστρο στους Κουβανούς της αποχαιρετιστήριας επιστολής του Γκεβάρα

Advertisements

     Η πολιτική ανυπακοή – civil disobedience – είναι μια θεωρία της πολιτικήςφιλοσοφίας, που αναφέρεται στην άρνηση του πολίτη να υπακούσει ή να συμμορφωθεί με νόμο ή άλλη προσταγή της πολιτικής εξουσίας που θεωρεί ανήθικο, άδικο ήπαράλογο, με σκοπό η πολιτική εξουσία να πειστεί ή να εξαναγκαστεί να καταργήσει ή να τροποποιήσει αυτόν τον νόμο ή την προσταγή.

Οι ρίζες αυτής τηςθεωρίας ανιχνεύονται ήδη στην «Αντιγόνη», που θάβει το αδελφό της παρά την απαγόρευση του Κρέοντα, επειδή αυτό της επιτάσσει η συνείδησή της.

Η θεωρία μορφοποιήθηκε πάντως στα μέσα του 19ου αιώνα από τον Αμερικανό Henry David Thoreau και το δοκίμιό του «Πολιτική Ανυπακοή.

Η θεωρία της πολιτικής ανυπακοής, ή όπως αλλιώς αποκαλέστηκε, βρίσκεται στη βάση της πολιτικής σκέψης και πράξης του Gandhi .και του αγώνα κατά του βρετανικού αποικιοκρατικού καθεστώτος στην Ινδία ή του Martin Luther King και του αγώνακατά του apartheid.

Ο Thoreau διατύπωσε τη θεωρία του με την εξής αφορμή: Αρνήθηκε να πληρώσει τους φόρους του με το σκεπτικό πως, όταν καταβάλλεις το φόρο, δέχεσαι και την πολιτική της κυβέρνησης που υποστηρίζει το καθεστώς της δουλείας και τον μεξικανικό-αμερικανικό πόλεμο, πολιτική που όμως θεωρεί άδικη και ανήθικη. Πρέπει επομένως να αρνηθείς να πληρώσεις το φόρο, όχι μόνο για να μην έρθεις σεσύγκρουση με τη συνείδησή σου, αλλά και για να εκφράσεις την αντίθεσή και την διαμαρτυρία σου στην πολιτική αυτή.

Στην ουσία, η θεωρία της πολιτικής ανυπακοής αντιδιαστέλλει την τυπική νομιμότητα μιας κυβέρνησης, που έχει εκλεγεί νόμιμα και έχει την πλειοψηφία του λαού, από την ηθική νομιμοποίησή της. Προβάλλει το γεγονός πως η απόφαση της πλειοψηφίας, που μπορεί να είναι καθ’ όλα νόμιμη, δεν είναι εξ ορισμού δίκαιη και ηθική. Ο πολίτης οφείλει να υπακούσει στη συνείδησή του και να μην υπακούσει στον άδικο και ανήθικο νόμο, γιατί έτσι μόνο υπηρετεί πραγματικά την πατρίδα του.

Η πράξη πολιτικής ανυπακοής διαφοροποιείται συνεπώς από την άρνηση εφαρμογής ενός νόμου για λόγους καθαρά ιδιωτικού συμφέροντος. Η άρνηση υπακοής εκκινεί από την προστασία του δημοσίου συμφέροντος και όχι από κάποιο προσωπικό όφελος.Γι’ αυτό και πρέπει να είναι πράξη ενσυνείδητη, ο πολίτης πρέπει δηλαδή να έχει συνείδηση του πολιτικού στόχου που θέλει να υπηρετήσει με την υπακοή, και πράξη δημόσια και διαφανής, να δηλώνεται δηλαδή ή πάντως να προκύπτει σαφώς οπολιτικός στόχος. Η πολιτική ανυπακοή αποσκοπεί στο να πείσει την κοινή γνώμηγια το ορθό και δίκαιο της ανυπακοής και να εξαναγκάσει την πολιτική εξουσία να αποσύρει το άδικο μέτρο και να αλλάξει την πολιτική της. Μπορεί να είναι ατομική ή και συλλογική. Συνήθως είναι μη βίαιη και ειρηνική. Γι’ αυτό και εκείνος που ασκεί πολιτική ανυπακοή δεν αποφεύγει τις νομικές κυρώσεις που επισύρει η πράξη του: Ο ίδιος ο Thoreau άλλωστε πήγε φυλακή για την άρνησή του να πληρώσει τον φόρο.

Η πολιτική ανυπακοή εμφανίζεται ως η ύστατη λύση, το “ultimum refugium” όταν δεν έχουν ευδοκιμήσει τα νόμιμα μέσα που διαθέτει ο πολίτης για να διαμαρτυρηθεί απέναντι στην πολιτική εξουσία για την προσταγή που θεωρεί άδικη ή ανήθικη. Η πολιτική ανυπακοή αναπτύσσει επομένως τη σημασία της ακριβώς σε εκείνα τα πεδία όπου το θετό δίκαιο συγκρούεται με θεμελιώδεις αρχές ή αξίες της κοινωνικής συμβίωσης. Μπορεί η προσταγή να είναι μεν σύμφωνη με τον τύπο καιτο γράμμα του νόμου, έρχεται όμως σε σύγκρουση με το αξιακό σύστημα στο οποίοστηρίζεται η κοινωνική συμβίωση και το Σύνταγμα.

Κοντά στην έννοια της πολιτικής ανυπακοής βρίσκεται το δικαίωμα αντίστασης. Σε αντίθεση με την πολιτική ανυπακοή, που δεν κατοχυρώνεται ρητά στο Σύνταγμά μας,το δικαίωμα αντίστασης προβλέπεται στο ακροτελεύτιο άρθρο 120 παρ.4 τουΣυντάγματος. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό «η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

Το δικαίωμα αντίστασης του άρθρου 120 παρ.4 εισήχθη στο Σύνταγμά μας το 1975,ως απάντηση στη βίαιη κατάλυση του πολιτεύματος με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Στην ιστορία των δημοκρατιών πάντως, το δικαίωμα αντίστασης είναι πολύ παλαιότερο και αποτελεί κεκτημένο του πολιτικού και συνταγματικούμας πολιτισμού. Οι ρίζες του βρίσκονται ήδη στην Μαγκνα Κάρτα του 1215: Η πίστη και υπακοή στον άρχοντα είχε ως αμοιβαίο αντάλλαγμα την υποχρέωσή του να προστατεύει τον υποτελή υπήκοο, και έπαυε όταν ο άρχοντας δεν πληρούσε την υποχρέωσή του αυτή.. Αυτή η «συναλλακτική» αντίληψη της υποχρέωσης υπακοής στους νόμους αποτελεί και τη βάση της έννοιας του «κοινωνικού συμβολαίου», που διαμόρφωσαν ο Locke και ο Rousseau, και στην οποία στηρίζεται όλη η θεωρία του συνταγματικού δημοκρατικού κράτους: Η κοινωνική συμβίωση βασίζεται σε μια πρωταρχική, θεμελιώδη συμφωνία μεταξύ των πολιτών και της πολιτικής εξουσίας, συμφωνία γύρω από τις θεμελιώδεις αρχές της κοινωνικής συμβίωσης. Οι πολίτες δέχονται να υπαχθούν στις επιταγές της πολιτικής εξουσίας με αντάλλαγμα την προστασία των θεμελιωδών τους δικαιωμάτων.Η συμφωνία αυτή καταγράφεται στο Σύνταγμα, που κατοχυρώνει τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών και ρυθμίζει την άσκηση της πολιτικής εξουσίας.. Όταν όμως η πολιτική εξουσία παραβιάζει το Σύνταγμα σε βαθμό ώστε να κλονίζονται οι θεμελιώδεις αρχές της κοινωνικής συμβίωσης, και να καταλύεται στην πράξη η πρωταρχική συμφωνία, ο πολίτης αποδεσμεύεται από αυτήν. Στην περίφημη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη» της γαλλικής Επανάστασης, που αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη κείμενα του ευρωπαϊκού συνταγματικού πολιτισμού, η αντίσταση στην τυραννία καταγράφεται ως ένα από τα φυσικά και απαράγραπτα δικαιώματα του ανθρώπου.

Το δικαίωμα αντίστασης του άρθρου 120 παρ.4 του Συντάγματος δεν αφορά απλά την περίπτωση όπου ένας νόμος ή μια πράξη της πολιτικής εξουσίας είναι αντίθετα μετο Σύνταγμα. αλλά κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Αφορά την περίπτωση όπου οι πράξεις της πολιτικής εξουσίας συνιστούν – όχι μόνον άμεσα, αλλά και έμμεσα -«κατάλυση με τη βία του Συντάγματος». Όταν δηλαδή η πολιτική της κυβέρνησης καταλήγει να προσβάλλει τις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος στις οποίες στηρίζεται το «κοινωνικό συμβόλαιο» κυβέρνησης και πολιτών, όπως η μορφή του πολιτεύματος, οι οργανωτικές του βάσεις ή το αξιακό σύστημα που πραγματώνει το Σύνταγμα.

Όπως η πολιτική ανυπακοή, έτσι και το δικαίωμα αντίστασης είναι το ultimumrefugium για τον πολίτη όταν οι εγγυήσεις και οι μηχανισμοί που το ίδιο τοΣύνταγμα προβλέπει για την τήρησή του, όπως π.χ. η προσφυγή στα δικαστήρια, δεν λειτουργούν. Πηγάζει στην πραγματικότητα από την ίδια την υποχρέωση των πολιτών να τηρούν το Σύνταγμα, όπως άλλωστε προβλέπει ρητά και το άρθρο 120 παρ. 4, που επαφίει την τήρηση του Συντάγματος στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Το Σύνταγμα προβλέπει εξ άλλου στο άρθρο 120 παρ.2 πως «ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων» .Το δικαίωμα αντίστασης αποτελεί δικαίωμα και υποχρέωση των Ελλήνων να υπερασπίζονται το Σύνταγμα όταν οι πράξεις της πολιτικής εξουσίας ισοδυναμούν με κατάλυσή του. Είναι θεμελιώδες στοιχείο της λαϊκής κυριαρχίας, μάλιστα στην αυθεντική και πρωτογενή της μορφήως έκφραση της ίδιας της συντακτικής εξουσίας. . ..

Νέδα Κανελλοπούλου

Επίκουρη καθηγήτρια Συγκριτικού Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

http://dikaio.panteion.gr/index.php/tmima/didaktiko-prosopiko/184-cv

Το κεντρικό επιχείρημα της ηγεσίας του ΚΚΕ, ότι μια κυβέρνηση που θα έρχονταν σε αντίθεση με τον ιμπεριαλισμό (πχ διαγραφή χρέους, έξοδος από ΕΕ και Ευρώ) θα έπρεπε να έχει τα οικονομικά «εργαλεία» και την πραγματική εξουσία στα χέρια της για να νικήσει, είναι κατά βάση σωστή. Αυτό το επιχείρημα σκιαγραφεί ο γγ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας στο παρακάτω απόσπασμα της συνέντευξής του στο enikos.gr:

— Αν ο Παπανδρέου το 2010 αντί να βγει και να πει για το πρώτο μνημόνιο έβγαινε και έλεγε διαγράφω μονομερώς το χρέος. Ποια θα ήταν η επόμενη μέρα;
— Χρεοκοπία θα ήταν. Θα ήταν το ίδιο μ’ αυτό που λένε διάφορες δυνάμεις εδώ στην Ελλάδα που εμφανίζονται και ως επαναστατικές και ως αριστερές κ.λπ., να φύγουμε από το ευρώ μόνο, από την Ευρωζώνη. Θα ήταν το ίδιο. Μα, αν φύγεις μόνο από το ευρώ, την Ευρωζώνη, χωρίς να φύγεις από την ΕΕ και χωρίς να έχεις τα εργαλεία – προσέξτε, αυτό πρέπει να καταλάβει και ο κόσμος – για να έχεις τα εργαλεία, πρέπει να κοινωνικοποιήσεις επιχειρήσεις, τη βαριά βιομηχανία. Πρέπει να τον πάρει στα χέρια του ο λαός τον πλούτο αυτόν. Αλλιώς δε γίνεται. Αλλιώς είναι δώρο – άδωρο να λες να φύγω από το ευρώ, να φύγω από την ΕΕ και ο καπιταλισμός να μένει καπιταλισμός, βεβαίως μετά θα απομονωθείς. Γιατί έτσι πού θα βρεις συνεργασίες; Ενώ αλλιώς, με τέτοια εξουσία, έξω από την ΕΕ μπορείς να βρεις και άλλες χώρες που θα συνεργαστείς. Θα κάνεις ισότιμη συνεργασία και ανταλλαγή προϊόντων γιατί στην Ελλάδα έχεις προϊόντα που παράγεις πάρα πολύ καλά, που δεν τα έχουν άλλες χώρες και δεν έχεις προϊόντα που παράγουν άλλες χώρες. Αρα θα έκανες αμοιβαία επωφελείς συμφωνίες.

Ωστόσο, η ηγεσία του ΚΚΕ αυτή τη στιγμή αγνοεί τελείως τη δυναμική των γεγονότων, τη διαλεκτική του υποκειμενικού παράγοντα (πολιτικες διαθέσεις του λαού) με τους αντικειμενικούς, της τακτικής με τη στρατηγική.

Από πού προκύπτει ότι μια τέτοια κυβέρνηση, με τη στήριξη του λαού, δεν μπορεί να αποκτήσει στην πορεία όλα τα «εργαλεία», δηλ. να προβεί στην πορεία σε ευρείες κοινωνικοποιήσεις των μονοπωλίων; Η διαγραφή του χρέους, η συνεπαγόμενη έξοδος από Ευρώ και ΕΕ, οι κοινωνικοποιήσεις στρατηγικών τομέων της οικονομίας με πρώτες τις τράπεζες και τις πρώην ΔΕΚΟ, οι δημοκρατικές αλλαγές σε κράτος, πολίτευμα, σώματα ασφαλείας, ΜΜΕ, είναι αιτήματα που ωριμάζουν καθημερινά στις συνειδήσεις μεγάλου κομματιού του λαού. Αν ο λαός μπορεί να στηρίξει βραχυπρόθεσμα μια κυβέρνηση με ένα τέτοιο πρόγραμμα, θα έρχοταν η ίδια η ζωή που θα έβαζε και τα υπόλοιπα ερωτήματα στο λαό, δηλ. για την κοινωνικοποίηση των υπόλοιπων μονοπωλίων, με τρόπο που θα ήταν πολύ πιο εύκολο για το λαό να το συνειδητοποιήσει, να το επιλέξει και να αγωνιστεί γι’ αυτό.

Το ΚΚΕ έχασε πριν από 2-3 χρόνια μια μεγάλη ευκαιρία: να αναλάβει το ίδιο την πρωτοβουλία για ένα κοινωνικοπολιτικό λαϊκό μέτωπο διεξόδου από την κρίση με λίγο-πολύ τους παραπάνω κεντρικούς στόχους, αξιοποιώντας και την κυριαρχία του στο δρόμο, δηλ. στο λαϊκό κίνημα. Θα ήταν στο χέρι του ΚΚΕ τότε, από θέση ισχύος, να μη μείνει ο λαός μόνο σε αυτούς τους στόχους, αλλά να πάει την ιστορική εξέλιξη μέχρι το τέλος. Η ευκαιρία χάθηκε, διότι η ηγεσία του ΚΚΕ είτε δε θέλει, είτε δεν έχει εμπιστοσύνη στο λαό και στο ίδιο το κόμμα…

Αντίθετα, σήμερα, ο Δ. Κουτσούμπας ζητά από το λαό να συνειδητοποιήσει την αναγκαιότητα ουσιαστικά μιας άλλης μορφής οικονομίας και εξουσίας, στην ουσία της σοσιαλιστικής, ενώ ζει στον καπιταλισμό!:

— Στις δεύτερες εκλογές το ΚΚΕ πλήρωσε ένα κόστος, ένα τίμημα που είπε δεν συνεργάζομαι με τον ΣΥΡΙΖΑ.
— Γι’ αυτό μιλάω…
— Ναι, αλλά γιατί επιμένετε στην ίδια πολιτική;
— Δείτε, όμως, το κίνημα, ο λαός τι κέρδη είχε απ’ αυτή την απώλεια ψήφων και τη μείωση των δυνάμεων του ΚΚΕ. Είχε κάποιο κέρδος; Εδωσε 1.700.000 ψήφους, 27% στον ΣΥΡΙΖΑ, τον έκανε αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτό το 1.700.000 πού είναι αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα; Εγώ δεν βλέπω κινητοποιήσεις.
Αντίθετα, οι 279.000 που κράτησαν, άντεξαν και είπαν όχι, έχει δίκιο το ΚΚΕ και θα τα βρούμε μπροστά μας αυτά που τώρα μας προειδοποιεί, θα γίνουν αργότερα στην πράξη – γιατί αυτό είπαν – αυτοί οι άνθρωποι ήταν στους δρόμους. Αν μετρήσετε τις απεργιακές κινητοποιήσεις της ΓΣΕΕ που συμμετείχαν τα μέλη, οι φίλοι του ΚΚΕ, οι ΚΝίτες, οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ, τόσοι είναι σε όλη την Ελλάδα, αν μετρήσετε τις κινητοποιήσεις των αγροτών και των ΕΒΕ θα δείτε ότι αυτοί ήταν πανταχού παρόντες, οι υπόλοιποι πού βρίσκονται; Αρα ο λαός μας δεν κέρδισε από αυτή την ιστορία.
Θα ήταν αστείο να πιστέψει κανείς ότι ένα κόμμα, οποιοδήποτε κόμμα στη χώρα μας και παντού, πόσο μάλλον ένα Κομμουνιστικό Κόμμα, δεν έχει στο μυαλό του αυτό που λέμε κυβέρνηση, εξουσία. `Η ότι δεν θέλει να κυβερνήσει, να γίνει εξουσία. Αλλωστε, το ΚΚΕ από τότε που ιδρύθηκε αυτό θέλει, αυτό έχει στο πρόγραμμά του. Να οδηγήσει την εργατική τάξη, το λαό, στην εξουσία. Αρα δεν ισχύει ότι δεν θέλουμε να κυβερνήσουμε. Αλλο πράγμα λέμε εμείς. Οτι σήμερα – γιατί γι’ αυτές τις συνθήκες μιλάμε, σήμερα ή αύριο το πρωί ή σε δυο μήνες, το Μάη – μια κυβέρνηση είναι ένα όργανο, ένα εργαλείο μιας πολιτικής εξουσίας. Στην ανάλυση τη δική μας – και θέλουμε να το σκεφτείτε αυτό το πράγμα, να προβληματιστείτε γύρω απ’ αυτό το ζήτημα – την πολιτική εξουσία, την πραγματική εξουσία την έχει σήμερα μια τάξη. Αυτή η τάξη είναι οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες, αυτοί είναι. Δεν είναι τα κόμματα που φαίνονται μπροστά ή που δημιουργούν κυβερνήσεις. Τα κόμματα αυτά υπηρετούν αυτά τα συμφέροντα μέσω των κυβερνήσεων. Σ’ αυτές τις συνθήκες πρέπει να δούμε αν υπάρχει δυνατότητα με τις υπάρχουσες κοινωνικές πολιτικές δυνάμεις, μ’ αυτούς που είναι στην εξουσία και αν υπάρχει δυνατότητα να μπορεί το ΚΚΕ να μπει εκεί. Εμείς λέμε όχι. Και πρέπει ο λαός μας να διαχωριστεί στην πράξη γι’ αυτά τα ζητήματα. Αν δηλαδή δεν καταλάβει σήμερα ο εργάτης, ο αγρότης που είναι στα μπλόκα, ο επαγγελματίας που βάζει λουκέτο στο μαγαζί του, ο μαθητής, ο φοιτητής, ο σπουδαστής ότι απέναντί του δεν έχει έναν οποιονδήποτε αντίπαλο, ότι τα συμφέροντά του δεν μπορεί να είναι ίδια με όλους αυτούς τους υπόλοιπους. Αρα θα πρέπει να τους ανατρέψει, θα πρέπει να κάνει και τις επιλογές του. Αντιπολίτευση δεν κάνει ο εργάτης που παλεύει στο εργοστάσιο, ο εργαζόμενος που παλεύει στη δημόσια υπηρεσία; Ο φοιτητής δεν πρέπει να αντιπολιτεύεται και μάλιστα θαρρετά και τον εργοδότη του και την κυβέρνηση που τον υπηρετεί ή οποιοδήποτε κόμμα τον εκφράζει; Ετσι είναι το ζήτημα.

Πρακτικά ο γγ της ΚΕ του ΚΚΕ, με την τελευταία υπογραμμισμένη από εμένα με έντονα γράμματα παράγραφο, ζητά από το λαό να γίνει κομμουνιστής! Μόνο οι κομμουνιστές, δηλ. η πολιτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης, συνειδητοποιούν σε τέτοιο βάθος την ταξικότητα της εξουσίας!

Ο Δ. Κουτσούμπας ζητά από το λαό να αναλάβει το ρόλο που έπρεπε να έχει το ΚΚΕ, δηλ. το ρόλο της πολιτικής πρωτοπορίας, μάλλον διότι το ίδιο το ΚΚΕ αρνείται να το κάνει!..

Μέχρι τότε, καλά όλα τα παραπάνω για την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αλλά μάλλον δικαιολογούν τον τίτλο της ανάρτησης αυτής…

Υ.Γ. Καλό είναι η ηγεσία του ΚΚΕ να κάνει κάποια στιγμή και μια κοινωνικοπολιτική ανάλυση του κόσμου που συσπειρώνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Διότι δεν είναι μόνο πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ, όπως φαίνεται να πιστεύει στην εν λόγω συνέντευξη ο Δ. Κουτσούμπας, αλλά και πολύς εργατόκοσμος, πολλοί μικροαστοί και διανοούμενοι, και πολλά μέχρι και σχετικά πρόσφατα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ… Δεν είναι όλος ο ΣΥΡΙΖΑ συμβιβασμένος με τα μονοπώλια και τη στρατηγική τους επιλογή για την ΕΕ και την Ευρωζώνη… Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δύο κόμματα σε ένα, και αυτό το ΚΚΕ θα έπρεπε να το λάβει υπόψην του στον τρόπο που κινείται πολιτικά και κινηματικά…

    Αν ένας ανυποψίαστος αναγνώστης διαβάσει τις πρώτες σελίδες από το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού νομίζει ότι ζει σε μια χώρα οικονομικό παράδεισο. Λέει κατά λέξη: “Το 2013, σε συνέχεια και ως αποτέλεσμα των μεγάλων θυσιών της Ελληνικής κοινωνίας, η ύφεση επιβραδύνεται σημαντικά και αναθεωρούνται επί τα βελτίω οι αρχικές εκτιμήσεις, η αυξητική δυναμική της ανεργίας ανακόπτεται και επιτυγχάνονται οι στόχοι της δημοσιονομικής πολιτικής, καθιστώντας εφικτή την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος στο τέλος του έτους. Συγκεκριμένα, το εν λόγω πλεόνασμα” συνεχίζει η εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού “εάν εξαιρεθεί η επίδραση της ύφεσης” (και γιατί να μην εξαιρεθεί μπορεί να προσθέσει κανείς, σιγά το πράγμα άλλωστε να μειώνεται το ΑΕΠ κατά 21,5% επί 6 συναπτά έτη, είναι κάτι που συμβαίνει τόσο συχνά στην παγκόσμια οικονομία…) “εκτιμάται ότι θα είναι το υψηλότερο μεταξύ όλων των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, καθώς, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το κυκλικά διορθωμένο πρωτογενές πλεόνασμα της χώρας εκτιμάται ότι θα ανέλθει στο 6,3% του ΑΕΠ, έναντι 1,7% στην Ευρωζώνη”. Θα τρώνε τη σκόνη μας οι κουτόφραγκοι, οι οποίοι πρέπει να μας ζηλεύουν ακόμη και για τις επιδόσεις στην εξέλιξη του δημόσιου χρέους!

Διαβάστε τι γράφουν οι ξετσίπωτοι ψεύτες του Σαμαρά: “Οι σημαντικές αυτές εξελίξεις αποδεικνύουν ότι η σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας, που προβλέπει το Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής, βαθμιαία επιτυγχάνεται, ενώ ανεκόπη και η εκρηκτική πορεία της αύξησης του δημόσιου χρέους. Παρά το γεγονός ότι το 2013 αναμένεται προσωρινή αύξηση του δημόσιου χρέους (λόγω κυρίως της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και της συνεχιζόμενης ύφεσης), ο ρυθμός μεταβολής του προβλέπεται ότι θα αρχίσει να φθίνει μεσοπρόθεσμα από το 2014 και έπειτα”. Τέρμα οι ταλαιπωρίες που υπομείναμε με το δημόσιο χρέος, μπορεί κάλλιστα να υποθέσει κανείς διαβάζοντας τις παραπάνω ανοησίες!

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι οδυνηρή και αποκαλύπτεται λίγες σελίδες παρακάτω όπου περιγράφεται η ανεξέλεγκτη πορεία του δημόσιου χρέους. Συγκεκριμένα το δημόσιο χρέος από 299,69 δισ. ευρώ (129,7% του ΑΕΠ) το 2009, έφτασε το 2012 τα 303,92 δισ. ευρώ (156,9% του ΑΕΠ) και φέτος, το 2013, θα φτάσει τα 321 δισ. (175,5% του ΑΕΠ). Όλα τα υπόλοιπα είναι γελοιότητες πολιτικών απατεώνων που ακολουθώντας τα χνάρια του Γιωργάκη και του τραπεζίτη Παπαδήμου στηρίζονται στα ψέμματα. Το σημαντικότερο, είναι μια επίπλαστη εικόνα που επιχειρεί να κρύψει κάτω από το χαλί την παταγώδη αποτυχία όλων των πολιτικών που έχουν μέχρι σήμερα εφαρμοστεί για να μειώσουν το χρέος.

Την δραματική πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί με επίκεντρο το δημόσιο χρέος μας υπενθύμισε μια μέρα μετά η έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα το Γραφείο προϋπολογισμού του κράτους, που υπάγεται στη Βουλή, με τίτλο “το δημόσιο χρέος μετά το τέλος του Μνημονίου (2014)”. Το συμπέρασμά της είναι πως το χρέος είναι εκτός ελέγχου με αποτέλεσμα αργά ή γρήγορα να πρέπει να ληφθούν οδυνηρά μέτρα. Κι ας διαβεβαιώνει η κυβέρνηση για το αντίθετο. Αναφέρει κατά λέξη η έκθεση: “Από το β΄ εξάμηνο 2014” οπότε λήγει το Μνημόνιο και σύμφωνα με την κυβερνητική προπαγάνδα τελειώνει η “περίοδος των παθών” για την ελληνική κοινωνία “οι πόροι που διαθέτει η χώρα δεν θα επαρκούν για να καλύψει τις υποχρεώσεις προς πληρωμή των τόκων για τα δάνεια που έχει λάβει. Ειδικότερα, δεν θα επαρκεί το πρωτογενές πλεόνασμα (= περίσσευμα φόρων πάνω από τις δαπάνες) για την πληρωμή των τόκων. Το ΔΝΤ προβλέπει ένα δημοσιονομικό κενό, όπως ορίζεται η διαφορά μεταξύ τόκων και πρωτογενούς πλεονάσματος, 4,4 δισ. ευρώ προς τα τέλη 2014 και επιπλέον 6,5 δισ.ευρώ το 2015, συνολικά 11 δισ. ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι το κενό είναι μικρότερο, ελπίζοντας ότι θα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 2,8 δισ.ευρώ. Όπως και να διαμορφωθεί τελικά, το «κενό» θα πρέπει να καλυφθεί, πράγμα που μπορεί να γίνει με νέο δανεισμό, μείωση των επιτοκίων και νέα μέτρα ή με ένα συνδυασμό όλων αυτών. Ας προσθέσουμε ότι το «κενό» διευρύνεται αν προσθέσουμε τις δαπάνες πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρεών. Η Ελλάδα δεν θα είναι εύκολο να δανεισθεί με λογικούς όρους από τις αγορές για να καλύψει το κενό αυτό, δηλαδή να πληρώσει τους τόκους και να αποπληρώσει ληξιπρόθεσμα δάνεια. Μια συμφωνία για νέα δάνεια στήριξης ή και άλλες διευκολύνσεις (μείωση επιτοκίων κλπ) είναι η πιθανότερη λύση”.

Αν λάβουμε υπ’ όψη μας τις πρόσφατες δηλώσεις του Μάριο Ντράγκι, προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ότι οποιοσδήποτε νέος δανεισμός θα συνοδευτεί από νέο μνημόνιο τότε γίνεται πασιφανές, κι από επίσημα έγγραφα, ότι ένα νέο Μνημόνιο που θα περιλαμβάνει περικοπές κοινωνικών δαπανών και νέους φόρους είναι προ των πυλών! Δηλώνοντας επομένως η κυβέρνηση ότι δεν επίκεινται νέα μέτρα μάς κοροϊδεύει. Το επιβεβαίωσε μάλιστα κι έκθεση του ΔΝΤ που δόθηκε στην δημοσιότητα πριν λίγες μέρες όπου αναφέρεται πως περαιτέρω προσαρμογή μέχρι το 2016 θα απαιτήσει επιπρόσθετα μέτρα περιλαμβανομένων φορολογικών εσόδων!

ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ: Πραγματική η μείωση στους μισθούς, πλασματικό το πλεόνασμα

Η εκτόξευση του δημόσιου χρέους τα επόμενα χρόνια θα συνοδευτεί από μια εκροή ιλιγγιωδών ποσών με τα οποία η χρεοκοπημένη Ελλάδα θα γεμίζει τα ταμεία των πιστωτών. Συγκεκριμένα για φέτος και τον επόμενο χρόνο προβλέπεται ότι μόνο για τόκους θα δοθούν 6,1 δισ. και 6,15 δισ. ευρώ αντίστοιχα. Ποσά που αντιστοιχούν στο 3,3% και 3,4% του ΑΕΠ, αντίστοιχα.

Οι πληρωμές για τόκους θα προκύψουν από την σημαντική συρρίκνωση των κονδυλίων για μισθούς και συντάξεις κι επιπλέον για κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη που προβλέπονται στο προσχέδιο του προϋπολογισμού. Συγκεκριμένα για μισθούς και συντάξεις ενώ το 2012 είχαν δοθεί 20,51 δισ. ευρώ, το 2013 εκτιμάται ότι το σχετικό κονδύλι θα μειωθεί στα 18,54 δισ. και για το 2014 ο προϋπολογισμός αναφέρει 18,41 δισ. ευρώ. Ακόμη μεγαλύτερη μείωση θα υποστούν τα κονδύλια που αφορούν την κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη. Από 17,13 δισ. ευρώ το 2012 θα μειωθούν στα 13,27 δισ. το 2014. Η μείωση που θα επέλθει θα είναι 10,23% για τους μισθούς, ως αποτέλεσμα των απολύσεων, και 22,5% για τα κονδύλια της κοινωνικής πολιτικής.

Αντίθετα, ωστόσο, με τις δαπάνες για μισθούς και κοινωνική πολιτική, όπου οι περικοπές είναι πέρα για πέρα πραγματικές, το δημοσιονομικό πλεόνασμα είναι κατά κοινή ομολογία ανύπαρκτο και προϊόν λογιστικών απατών. Για την δημιουργία του επιστρατεύτηκαν τα κέρδη από τα ελληνικά ομόλογα που επέστρεψαν οι κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης, η μη επιστροφή φόρων κι η “εξαφάνιση” κονδυλίων του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων. Τα “μαγειρέματα” του υπουργείου Οικονομικών είναι γνωστά στην Τρόικα που τα δέχεται αδιαμαρτύρητα έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για μια νέα αναδιάρθρωση το 2014, που πιθανά θα πάρει την μορφή νέου δανείου, με το οποίο θα αντιμετωπιστούν τα χρηματοδοτικά κενά. Αυτό προέβλεπε η απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών του Νοεμβρίου του 2012. Το νέο δάνειο όμως θα βυθίσει την Ελλάδα στην υπερχρέωση, μετατρέποντας την κρίση σε ισόβια. Γι’ αυτό μοναδική λύση είναι η διαγραφή του χρέους που δεν θα γίνει φυσικά με όρους πιστωτών…

ΠΗΓΗ

  του Δημήτρη Καζάκη

 

Τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου συνελήφθησαν με τις πυτζάμες μετά από εισαγγελική παραγγελία ο Μιχαλολιάκος και τα πρωτοπαλίκαρά του. Η όλη επιχείρηση μοιάζει σε πολλά με την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, όταν ο Χίτλερ στα τέλη Ιουνίου του 1934 σε μια επιχείρηση σκούπα δολοφόνησε εκατοντάδες στελέχη των SA μαζί και τον αρχηγό της τον Έρνστ Ρομ. Η παραστρατιωτική SA που βοήθησε τον Χίτλερ να ανέλθει στην εξουσία τρομοκρατώντας αντιπάλους και πολίτες, είχε γίνει πολύ δυνατή και πολύ ανεξάρτητη για να την ανέχεται ο Φύρερ. Κι έτσι άστραψαν τα μαχαίρια.

 

 

Στην δική μας εκδοχή της νύχτας των μεγάλων μαχαιριών, οι διαδικασίες είναι διαφορετικές. Ο ίδιος ο υπουργός δημόσιας τάξης ανοιχτά με δική του παραγγελία προς την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, ουσιαστικά διέταξε την δίωξη της ΧΑ ως εγκληματικής οργάνωσης. Μάλιστα ο ίδιος ο κ. Δένδιας είπε σε δήλωσή του στις 28/9: «Η μηνυτήρια αναφορά μου προς την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου είχε επισημάνει προς την Ελληνική Δικαιοσύνη τη δυνατότητα, για πρώτη φορά, να ενοποιήσει τις πολλές εκκρεμείς ενώπιόν της δικογραφίες εναντίον της Χρυσής Αυγής. Να αντιμετωπίσει έτσι ολιστικά ως εγκληματική οργάνωση το νεοναζιστικό φαινόμενο.»

 

 

Δηλαδή η ίδια η ποινική δικαιοσύνη στη χώρα μας δεν διέθετε τις διαδικασίες και τις…..
προβλέψεις για κάτι τέτοιο και χρειαζόταν η υπόδειξη του υπουργού; Ποιος είναι και με ποιο δικαίωμα ο κ. Δένδιας υποδεικνύει στην ελληνική δικαιοσύνη τι πρέπει να κάνει; Κι ύστερα δηλώνει: «Η Ελληνική Δικαιοσύνη, όπως και η Ελληνική Αστυνομία, κινήθηκαν με ταχύτητα και με αποφασιστικότητα. Τους εκφράζω τη βαθιά ευγνωμοσύνη μου.» Με άλλα λόγια, ο υπουργός επαινεί τις διωκτικές και δικαστικές αρχές γιατί κινήθηκαν με ταχύτητα με βάση την εντολή του, ή τέλος πάντων την υπόδειξή του.

 

 

Εδώ έχουμε μια ωμή πολιτική παρέμβαση, η οποία βέβαια υπηρετεί συγκεκριμένες σκοπιμότητες. Τις ίδιες που υπηρετούσε η άτυπη ασυλία που είχε παραχωρηθεί στην ΧΑ εδώ και χρόνια από το ίδιο το κράτος και τις κυβερνήσεις του. Πόρισμα εννέα σελίδων, στο οποίο γίνεται αναδρομή στην 26χρονη πορεία της εγκληματικής οργάνωσης, που αποτελείτο από μέλη της Χρυσής Αυγής, παρέδωσε στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευτυχία Κουτζαμάνη ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Χαρ. Βουρλιώτης. Με βάση αυτό το πόρισμα διετάχθησαν οι συλλήψεις των στελεχών της ΧΑ.

 

 

Όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, στις καταγεγραμμένες συνομιλίες μεταξύ βουλευτών του κόμματος αναφέρονται περιστατικά, που «δένουν» τη βασική κατηγορία περί συστάσεως εγκληματικής οργάνωσης, στην οποία εστιάζει το πόρισμα.

 

 

Τα συγκεκριμένα στοιχεία αφορούν δέκα ανθρωποκτονίες και απόπειρες ανθρωποκτονιών, μεταξύ αυτών η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, το περιστατικό του Πακιστανού μετανάστη στα Πετράλωνα και το επεισόδιο με τον Αιγύπτιο εργάτη στην ιχθυόσκαλα, υποθέσεις που περιλαμβάνονται στους 32 φακέλους, τους οποίους είχε αποστείλει ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Ν. Δένδιας, στην κ. Κουτζαμάνη.

 

 

Στο εννεασέλιδο πόρισμα του κ. Βουρλιώτη περιγράφεται μεταξύ άλλων η δομή της οργάνωσης της ΧΑ ως η αρχή του μόνου ηγέτη (Führerprinzip) με επικεφαλή τον Ν. Μιχαλολιάκο, εξ ου και τον αποκαλούσαν «φύρερ». Ως υπαρχηγός της οργάνωσης Χρυσής Αυγής φέρεται ο καταζητούμενος βουλευτής Χρήστος Παππάς.

 

 

Επίσης, στο πόρισμα περιγράφεται ότι έχουν διαπραχθεί και άλλες αξιόποινες πράξεις -εκτός της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης- όπως είναι αυτές του «ξεπλύματος βρώμικου χρήματος» και της δωροδοκίας. Επιπλέον, στο πόρισμα «φωτογραφίζονται» και άλλα πρόσωπα, η συμμετοχή των οποίων θα διερευνηθεί κατά την ανακριτική διαδικασία. Το πόρισμα τοποθετεί τη δράση της Χρυσής Αυγής ανά την Ελλάδα τα τελευταία 26 χρόνια. Σύμφωνα με το ιστορικό της οργάνωσης, που καταγράφεται στο πόρισμα, η χρονική αφετηρία της δράσης της οργάνωσης τοποθετείται το 1987.

 

 

Ο κ. Βουρλιώτης χρειάστηκε μια εβδομάδα και εννέα σελίδες πόρισμα για κινηθεί εναντίον της ΧΑ, όταν επί 26 συναπτά έτη δεν γινόταν απολύτως τίποτε. Τι απ’ όλα αυτά που περιγράφονται στο πόρισμα δεν ήταν γνωστά; 26 χρόνια εγκληματικής δράσης με ξέπλυμα χρήματος, δωροδοκίες, εκβιασμούς, βιαιοπραγίες, δολοφονίες, κοκ και τώρα ανακάλυψαν την εγκληματική δράση της ΧΑ; Γιατί χρειάστηκε να μεταβιβαστούν οι φάκελοι στον Άρειο Πάγο για να κινηθεί ποινική διαδικασία;

 

 

Από το γεγονός ότι ο αντιεισαγγελέας Βουρλιώτης δεν έκανε κανενός είδους ανακριτική δουλειά επί της ουσίας της υπόθεσης μέσα στο μικρό διάστημα που μεσολάβησε από τότε που ο κ. Δένδιας παρέδωσε τους φακέλους με τις υποθέσεις της ΧΑ στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου μέχρι την κίνηση ποινικής δίωξης, συνάγεται λογικά το συμπέρασμα ότι οι φάκελοι ήταν επαρκείς. Τότε γιατί τόσα χρόνια δεν είχε κινηθεί κανενός είδους δίωξη εναντίον των στελεχών της ΧΑ; Ποιος εμπόδιζε την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» να επιληφθεί του θέματος; Και γιατί χρειαζόταν ο υπουργός δημόσιας τάξης να ενοποιήσει τις υποθέσεις για τον Άρειο Πάγο; Δεν υπήρχε κανένας εισαγγελέας, ή άλλος δικαστής σ’ αυτό το επίπεδο που να διέθετε την απαιτούμενη ευαισθησία ώστε να ζητήσει τους φακέλους και να προχωρήσει ποινικά η υπόθεση; Ανεπάρκεια, ή σκοπιμότητα;

 

 

Ή μήπως έπρεπε να φανεί πώς ο κατ’ ευφημισμό υπουργός δημόσιας τάξης μετατρέπεται επίσημα σε γενικό εισαγγελέα με δικαίωμα στις πολιτικές διώξεις; Το αποτέλεσμα; Αυτοί που μέσα από τα σπλάχνα τους βγήκε και ανδρώθηκε η ΧΑ, αυτοί που πρόσφεραν όλα αυτά τα χρόνια ασυλία στη δράση της, είναι οι ίδιοι που σήμερα εμφανίζονται ως τιμωροί της. Με διαδικασίες που δοκιμάζουν την κοινή λογική. Άραγε θα εξεταστούν οι παλαιότερες σχέσεις της ΧΑ με την ΝΔ, την οργάνωση του κ. Βορίδη, που ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος έχει ομολογήσει; Θα εξεταστούν οι σχέσεις του Μιχαλολιάκου και των δικών του με την ΕΥΠ και τις μυστικές υπηρεσίες ημεδαπής και αλλοδαπής; Ίδωμεν.

 

 

Κι έτσι φτάσαμε στη νύχτα των μεγάλων μαχαιριών. Η εξουσία δίνει στεγνά τα υποχείριά της, προκειμένου να προχωρήσει ανοιχτά σ’ ένα καθεστώς «πολιορκίας» όπου η αυθαιρεσία και η προκλητική αυταρχικότητα θα υποδύεται τη «δημοκρατική νομιμότητα». Να γιατί η κυβέρνηση διάλεξε να στήσει αυτή την παράσταση. Πριν καν χαράξει να συλλαμβάνονται εν ενεργεία βουλευτές στο όνομα ενός εννεασέλιδου πορίσματος που στοιχειοθετεί κάποιο υποτίθεται αυτόφωρο κακούργημα, αυτό της εγκληματικής οργάνωσης. Γιατί η κυβέρνηση και οι διωκτικές αρχές δεν περίμεναν την ολομέλεια της Βουλής να άρει την κοινοβουλευτική ασυλία και κατόπιν να συλλάβουν τους βουλευτές της ΧΑ; Πώς είναι δυνατό και με βάση ποια εντελώς αυθαίρετη ερμηνεία του νόμου συλλαμβάνονται και μάλιστα επιλεκτικά ορισμένοι από τους εν ενεργεία βουλευτές της ΧΑ, παρά την ασυλία που προβλέπει το σύνταγμα;

 

 

Η επίκληση του γεγονότος ότι η ΧΑ είναι εγκληματική οργάνωση είναι αστεία και μόνο για την τέρψη του φιλοθεάμονος κοινού. Κάλλιστα θα μπορούσε να είχε συγκληθεί η Βουλή και σε ολομέλειά της να καταγγελθεί η ΧΑ ως εγκληματική οργάνωση με σκοπό την άρση της βουλευτικής ασυλίας. Μόνο που σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε αφενός να τοποθετηθούν όλοι ενώπιος ενωπίω και αφετέρου οι διωκτικές αρχές δεν θα είχαν άλλη επιλογή από το να συλλάβουν το σύνολο των βουλευτών της ΧΑ.

 

 

Προφανώς, αυτοί που σχεδίασαν την όλη επιχείρηση δεν ήθελαν κάτι τέτοιο. Δεν ήθελαν ανοιχτή συζήτηση στην Βουλή. Ο Μιχαλολιάκος βγαίνοντας από την ΓΑΔΑ φώναζε «ρουφιάνοι». Άραγε ποιους εννοούσε; Ίσως αυτούς που του είχαν εξασφαλίσει ασυλία όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τον έδιναν στεγνά. Αυτά κι ενδεχομένως άλλα πολλά δεν έπρεπε να ακουστούν σε ανοιχτή συνεδρίαση της Βουλής. Όπως επίσης δεν ήθελαν αυτοί που σχεδίασαν την όλη παράσταση να προβούν σε σύλληψη ολόκληρης της βουλευτικής ομάδας της ΧΑ. Ίσως γιατί έχουν άλλα σχέδια γι’ αυτούς.

 

 

Μα αν η ΧΑ συνιστά εγκληματική οργάνωση, τότε γιατί δεν συλλαμβάνονται όλα τα μέλη και τα στελέχη της με την ίδια ακριβώς λογική που συνελήφθη Μιχαλολιάκος και Σία; Γιατί οι επιλεκτικές συλλήψεις και τα εντάλματα; Μήπως η κυβέρνηση ετοιμάζει μακελειό στους δρόμους με τους πιο θερμόαιμους από τους Χρυσαυγίτες; Μήπως γι’ αυτό αδυνατούν δήθεν οι διωκτικές αρχές να συλλάβουν τον υπαρχηγό Παππά; Ίσως η κυβέρνηση να ψάχνει για την ευκαιρία να παρουσιάσει τις νέες μονάδες με βαρύ οπλισμό που έχει προαναγγείλει ο ίδιος ο Δένδιας εδώ και πολλούς μήνες. Υπάρχει καλύτερη νομιμοποίηση στην κοινή συνείδηση αυτών των μονάδων από μια μάχη εναντίον των χρυσαυγιτών;

 

 

Όπως κι αν την δει κανείς αυτή την υπόθεση είναι προφανές ότι στήθηκε μια ολόκληρη παράσταση για το φιλοθεάμων κοινό. Όχι μόνο για να εμφανιστεί το εγκληματικό καθεστώς του δοσιλογισμού και του ξεπουλήματος της χώρας ως δήθεν εκφραστής της «δημοκρατικής νομιμότητας». Ούτε μόνο να συγκροτηθεί το λεγόμενο δημοκρατικό ή συνταγματικό τόξο εναντίον των άκρων, στα οποία βέβαια κατατάσσεται οποιοσδήποτε απειλεί ευθέως το καθεστώς με ανατροπή. Πρέπει το φιλοθεάμων κοινό να εθιστεί να βλέπει εν ενεργεία βουλευτές με χειροπέδες, παρά την ασυλία τους. Πρέπει να εθιστεί στην μεταμεσονύχτια δράση των διωκτικών αρχών εναντίον πολιτικών οργανώσεων που το καθεστώς θεωρεί ή στιγματίζει ως απειλή. Πρέπει να εθιστεί να βλέπει τον υπουργό δημόσιας τάξης σε ρόλο εισαγγελέα, δικαστή και εκπρόσωπο του κράτους δικαίου. Ενός κράτους δικαίου κομμένου και ραμμένου στα μέτρα της απόλυτης αυθαιρεσίας ενός συστήματος εξουσίας που υπηρετεί την διάλυση της χώρας και την γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού.

 

 

Να γιατί έπρεπε να μεταβιβαστεί στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου η υπόθεση της ΧΑ. Πολύ δύσκολα εισαγγελική ή δικαστική αρχή σε κατώτερο επίπεδο θα δεχόταν να κινηθεί με τόσο δικονομικά αυθαίρετο τρόπο, υπηρετώντας τις σκοπιμότητες του καθεστώτος. Αντίθετα ο Άρειος Πάγος έχει μια λαμπρή ιστορία στην νομιμοποίηση των πιο αυθαίρετων και πραξικοπηματικών ενεργειών της εξουσίας. Της όποιας εξουσίας.

 

 

Από την εποχή τουλάχιστον του μεσοπολέμου κάθε φορά που η εξουσία ένιωθε να απειλείται από τον ίδιο τον λαό και προχωρούσε σε πράξεις κατάλυσης της συνταγματικής έννομης τάξης, τα ανώτατα δικαστήρια (Συμβούλιο της Επικρατείας και Άρειος Πάγος) έσπευσαν να νομιμοποιήσουν επικυρώνοντας τις σχετικές κυβερνητικές πράξεις, επικαλούμενα είτε «έκτακτες συνθήκες», είτε τη «σιωπηρή υποστήριξη του λαού», είτε το «γενικό συμφέρον». Κι έτσι οι κυβερνήσεις είχαν πάντα την άνεση να επιβάλουν αυθαίρετα καταστάσεις «πολιορκίας» εναντίον του λαού, που οδηγούσαν τελικά σε πραξικοπήματα και φασιστικές δικτατορίες. Τα ανώτατα δικαστήρια έβρισκαν τα πάντα νόμιμα και καλώς καμωμένα. Ακόμη και την ναζιστική κατοχή.

 

 

Δεν λέμε ότι δεν υπήρξαν άξιοι και έντιμοι ανώτατοι δικαστές, αλλά αυτοί ήταν ελάχιστοι που η έντιμη και πατριωτική στάση τους χανόταν πάντα μέσα στον γενικό κανόνα.

 

 

Έτσι και σήμερα. Τα κόμματα που υπηρετούν το καθεστώς αποικιοκρατίας του ευρώ και της δουλοπαροικίας του χρέους ξέρουν ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν στην ίδια λογική χωρίς άγρια γενικευμένη καταστολή, χωρίς αναστολή ακόμη και των λιγοστών πολιτικών ελευθεριών που έχουν απομείνει. Αυτά που έρχονται μαζί με το νέο χρηματοδοτικό πακέτο που ήδη συζητά η ευρωζώνη και το ΔΝΤ, δεν πρόκειται να αφήσουν κανένα να επαναπαυθεί στον καναπέ του. Η κοινωνική εξέγερση αχνοφαίνεται στον ορίζοντα και το καθεστώς παίρνει τα μέτρα του. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιεί την ΧΑ ως βολικό άλλοθι.

 

 

Η ώρα που ο καθένας θα κληθεί να επιλέξει έχει έλθει. Απέναντι στο λεγόμενο δημοκρατικό ή συνταγματικό τόξο, που συνιστά τον κύριο φορέα εκφασισμού της ζωής μας, αλλά και την κύρια απειλή εναντίον της χώρας και του λαού της, θα πρέπει να δημιουργηθεί επειγόντως μια ευρεία συμμαχία αληθινά αντιφασιστικών και δημοκρατικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας. Η κατάσταση βιάζει. Αυτή η συμμαχία θα πρέπει να αντιταχθεί σε κάθε μέτρο και μέσο εκφασισμού, ή φασιστικής εκτροπής της πολιτικής ζωής με κύριο στόχο να ανατραπεί εδώ και τώρα η κυβέρνηση ως πρώτο βήμα για την συνολική ανατροπή του καθεστώτος δεσμεύσεων που έχει επιβάλει η τρόικα και οι δανειστές.

 

 

Σ’ αυτή την συμμαχία έχουν θέση όλοι όσοι θεωρούν ότι οι διαρκείς εκτροπές που έχουν συντελεστεί από τον Μάιο του 2010 οδηγούν στην ολοκληρωτική καταστροφή τον λαό και την χώρα, καθώς και στον επίσημο εκφασισμό της πολιτικής με σκοπό να εξυπηρετηθούν οι δεσμεύσεις προς τους δανειστές και την τρόικα. Η απάντηση στον φασισμό δεν μπορεί και δεν είναι η κράτος δικαίου του Δένδια και μιας κυβέρνησης που έχει κηρύξει επίσημο πόλεμο εναντίον όλων των λαϊκών στρωμάτων. Η μόνη απάντηση είναι η οργάνωση γενικής πολιτικής απεργίας από τον ίδιο τον λαό. Το καθεστώς το ξέρει και βιάζεται. Δεν πρέπει να του επιτρέψουμε να επιβάλλει την δική του ανομία, τον δικό του σφετερισμό της εξουσίας ως «δημοκρατική νομιμότητα».

 

 

Το ΕΠΑΜ οφείλει να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλίες για την ευρύτερη δυνατή συνεύρεση όλων εκείνων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που κατανοούν την ανάγκη μιας τέτοιας αυθεντικά λαϊκής δημοκρατικής συμμαχίας. Δεν υπάρχουν περιθώρια αναμονής. Ούτε ανοχής. Όλοι μας πρέπει να πάρουμε σαφή θέση. Αυτή την φορά οι δημοκρατικές δυνάμεις αυτού του τόπου δεν πρέπει να πιαστούν στον ύπνο όπως έγινε το 1936, ή το 1967. Δεν πρέπει όπως στο παρελθόν να ανακαλύψουμε κατόπιν εορτής και μέσα στις φυλακές, στα ξερονήσια, στα αποσπάσματα, ή στην εξορία τι κάναμε λάθος, ποιες ήταν οι ολιγωρίες μας, ή ποιες ήταν οι ολέθριες παραλείψεις μας. Τώρα πριν είναι πολύ αργά. Αυτή την φορά η φασιστική εκτροπή από την εξουσία δεν θα περάσει. Δεν πρέπει να περάσει. Το προσκλητήριο για κάθε δημοκράτη έχει ήδη σημάνει.

ΠΗΓΗ

 

 

Συνεχίζονται οι διαδηλώσεις στις μεγαλύτερες πόλεις της Τουρκίας. Εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι πολίτες έχουν ξεχυθεί στους δρόμους και διαμαρτύρονται επειδή η Τουρκία δεν έχει καταφέρει να πετύχει τους τρομερούς ρυθμούς ανάπτυξης της Ελλάδας.

Οι ταραχές στην Τουρκία έχουν αναστατώσει τους Έλληνες που διαπιστώνουν με έκπληξη πως οι Τούρκοι συμπεριφέρονται κάπως διαφορετικά από αυτά που δείχνουν τα τούρκικα σίριαλ.

Οι συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών ξεκίνησαν από το πάρκο Γκεζί της Κωνσταντινούπολης επειδή η κυβέρνηση σκοπεύει να κάνει έργα και να κόψει τα δέντρα, οπότε οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως το πρόβλημα ξεκινάει από την άλωση της Πόλης, αφού, αν η Κωνσταντινούπολη ήταν ελληνική, οι Έλληνες θα είχαν κόψει όλα τα δέντρα και θα είχαν μπαζώσει και τον Βόσπορο, οπότε δεν θα χρειαζόταν να γίνουν σήμερα διαδηλώσεις.

Οι Τούρκοι διαδηλωτές αποδεικνύονται πιο έξυπνοι από τους Έλληνες, αφού δεν άρχισαν να ψάχνονται μεταξύ τους για το ποιος είναι δεξιός, κεντρώος, αριστερός, πατριώτης, αναρχικός, αντιεξουσιαστής κλπ –ούτε το έριξαν στις ατελείωτες λαϊκές συνελεύσεις για να αποφασίσουν αν θα απομακρυνθούν οι καντίνες που πουλάνε λουκάνικα-, αλλά έκαναν όλοι μαζί ντου από παντού στους μπάτσους και τους έκαναν με τα κρεμμυδάκια.

Βέβαια, οι Τούρκοι δεν τρώνε χοιρινό επειδή είναι μουσουλμάνοι, οπότε τα λουκάνικα δεν τους απασχολούν, και, άρα, οι Έλληνες διαδηλωτές δεν τα κατάφεραν τον Ιούνιο του 2011 επειδή τρώνε χοιρινό και έπρεπε να αποφασίσουν τι θα γίνει με τις καντίνες με τα λουκάνικα.

Δηλαδή, αν ήμασταν χορτοφάγοι, τώρα θα είχαμε άμεση δημοκρατία.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν –ο κουμπάρος του Κώστα Καραμανλή- έριξε τις ευθύνες για τις διαδηλώσεις στην αντιπολίτευση και στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ μάλλον δεν πήρε χαμπάρι το μήνυμα που έστειλε ο Σλαβόι Ζίζεκ υπέρ των Τούρκων διαδηλωτών, γιατί μπορεί να ζητούσε από τον Αλέξη Τσίπρα να τον καταδικάσει.

Επίσης, ο Ερντογάν κατηγόρησε το Twitter –και το χαρακτήρισε «μπελά των κοινωνιών»-, οπότε καταλαβαίνουμε πως οι Τούρκοι πολίτες χρησιμοποιούν το Twitter πιο πρακτικά και αποδοτικά από τους Έλληνες που ξεκατινιάζονται όλη μέρα μεταξύ τους, νομίζοντας πως κάνουν εξέγερση.

Ο Ταγίπ Ερντογάν παρουσιάζεται ανυποχώρητος και επιμένει πως στην περιοχή της πλατείας Ταξίμ θα χτιστεί τζαμί και εμπορικό κέντρο, αν και το τζαμί είναι εμπορικό κέντρο, οπότε θα μπορούσαν να το χτίσουν μέσα στο εμπορικό κέντρο, δίπλα στα Mc Donald’s.

Πάντως, αφού θα χτίσει ο Ερντογάν τζαμί στην Κωνσταντινούπολη, δεν υπάρχει λόγος να χτιστεί τζαμί στην Αθήνα, για να μην μπαίνουμε σε περιττά έξοδα και ανακοπεί η ανάπτυξη.

Ο Ερντογάν θέλει να κατεδαφιστεί το πολιτιστικό κέντρο Κεμάλ Ατατούρκ και προτείνει στη θέση του να χτιστεί μια όπερα, ώστε να συνεχιστεί η προαιώνια παράδοση που έχει η Τουρκία στις άριες και τον αμανέ, αν και ο αμανές προέρχεται από την βυζαντινή μουσική, όπως, άλλωστε, και όλες οι μουσικές του πλανήτη. Ναι, και το χιπ χοπ.

Ουσιαστικά, ο Ερντογάν θέλει να σβήσει τον Κεμάλ Ατατούρκ από την μνήμη των Τούρκων και να γίνει Κεμάλ στη θέση του Κεμάλ, αλλά η ανάμνηση του Κεμάλ –που είναι παντού παρών στην Τουρκία επειδή τα τίναξε πριν από μόλις 75 χρόνια- είναι αυτή που κρατάει την Τουρκία ενιαίο κράτος, αφού, αν ξεκρεμάσουν οι Τούρκοι τα κάδρα του Κεμάλ, η Τουρκία μάλλον θα έχει το τέλος της Γιουγκοσλαβίας, οπότε θα συμμετέχουν καμιά δεκαριά νέες χώρες στην Γιουροβίζιον.

Δεν είναι τυχαίοι οι περιορισμοί στη χρήση των οινοπνευματωδών ποτών που επέβαλε πρόσφατα ο Ερντογάν, αφού αφενός το επιτάσσει το Ισλάμ και αφετέρου υπενθυμίζει «διακριτικά» στους Τούρκους πως ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν μπεκρούλιακας -και τα κακάρωσε επειδή τίναξε το συκώτι του στον αέρα-, σε αντίθεση με τον Ερντογάν που είναι εντελώς ξενέρωτος και πίνει μόνο γάλα, για να πάει στον παράδεισο και να πηδάει παρθένες, αλλά οι παρθένες γιατί να μην πίνουν αλκοόλ, αφού θα έχουν την ατυχία να πάνε στον παράδεισο και να τις πηδάει ο Ερντογάν που είναι σκατόφατσα;

Οι Τούρκοι έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στους ισλαμιστές και τους κεμαλιστές -αφού η χούντα στην Τουρκία δεν τελείωσε ποτέ- οπότε όλοι αυτοί οι καθυστερημένοι στη χώρα μας που εντυπωσιάστηκαν από την οικονομική φούσκα της Τουρκίας θα πρέπει να παραδεχτούν επιτέλους πως η δημοκρατία είναι σημαντικότερη από τα σκουπίδια που κρύβεις επί χρόνια κάτω από το χαλί και σε πλακώνουν μια μέρα και γίνεται της πουτάνας.

Άντε και στα δικά μας!

Μεγάλο ηθικό και νομικό ζήτημα προκαλέι η αποκάλυψη πως η οικογένεια του γαμπρού του Νίκου Αναστασιάδη απέσυρε περίπου 21 εκατομμύρια ευρώ από τις κυπριακές τράπεζες, 3 μόλις μέρες πριν την κρίσιμη συνεδρίαση του Eurogroup όπου αποφασίστηκε το κούρεμα. Τα λεφτά μεταφέρθηκαν σε τράπεζες του Λονδίνου. Για να πραγματοποιηθεί η μεταφορά, η εταιρία έσπασε 5 τραπεζογραμμάτια που διατηρούσε στη Λαϊκή Τράπεζα.

Η εφημερίδα Χαραυγή έφερε στο φως της δημοσιότητας τις συναλλαγές της εταρίας των συγγενών του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, A.Loutsios & Sons. Ο Γιάννης Λούτσιος, γιος του Άντη Λουτσίου και συνιδιοκτήτης της εταιρίας, έχει παντρευτεί την κόρη του Νίκου Αναστασιάδη, Έλσα. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η εταιρία στις 12 Μαρτίου έσπασε 5 γραμμάτια συνολικής αξίας 21 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία διατηρούσε στη Λαϊκή Τράπεζα και στη συνέχεια (12 και 13 Μαρτίου) τα μετέφερε με εμβάσματα στο Λονδίνο, σε τραπεζικούς λογαριασμούς της Barclays και τη Τράπεζας Κύπρου Ηνωμένου Βασιλείου.

Πολλά ερωτήματα προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο «φυγαδεύτηκαν» τα λεφτά. Όπως φαίνεται από τις κινήσεις των λογαριασμών, τα γραμμάτια ρευστοποιήθηκαν και στάλθηκαν στο εξωτερικό εν μια νυκτί. Νομικές ευθύνες προκύπτουν από τη συναλλαγή αυτή της τράπεζας με την εν λόγω εταιρία, διότι, ενώ δεν υπήρχαν περιορισμοί στην μετακίνηση κεφαλαίων, εν τούτοις είχε απαγορευτεί ρητά η διακοπή γραμματίων πριν την ημερομηνία λήξεώς τους, δεδομένης της κατάστασης στην οποία βρισκόταν τότε η Λαϊκή.

Θέματα πολιτικής τάξης προκύπτουν για τον Νίκο Αναστασιάδη αλλά και τον υπουργό Οικονομικών Μιχάλη Σαρρή, ειδικότερα μετά την δημόσια παραδοχή του τελευταίου πως η κυβέρνηση γνώριζε για τις προθέσεις του Eurogroup σχετικά με το κούρεμα των καταθέσεων, κάτι που ο Αναστασίαδης είχε διαψεύσει.

Ακόμη, το δημοσίευμα της κυπριακής εφημερίδας αναφέρει πως το ζεύγος Άντης και Κάτια Λουτσίου έστειλαν την 1η Μαρτίου 5 εκατομμύρια ευρώ, από λογαριασμό που διατηρούσαν από κοινού στη Λαϊκή, προς την Deutsche Bank και την Barclays και πως άλλα 24 εκατομμύρια ευρώ αποσύρθηκαν από τη Λαϊκή στις 29 Ιανουαρίου του 2013.

ΠΗΓΗ

Ο Χέρμαν Βίλχελμ Γκαίρινγκ (γερμ. Hermann Wilhelm Göring) (* 12 Ιανουαρίου 1893 στο Ρόζενχαϊμ της Γερμανίας, † 15 Οκτωβρίου 1946 στη Νυρεμβέργη, αυτοκτόνησε) ήταν από τους γνωστότερους γερμανούς πιλότους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, εθνικοσοσιαλιστής πολιτικός με μεγάλη επιρροή και καταδικασμένος εγκληματίας πολέμου. Κατά την διάρκεια της εξουσίας των εθνικοσοσιαλιστών, ο Γκαίρινγκ εξελίχθηκε μετά από τον Αδόλφο Χίτλερ – τουλάχιστον στο μάτι της δημοσιότητας – δεύτερος σημαντικός πολιτικός του κράτους. Επικεφαλής της επανιδρυθείσας γερμανικής αεροπορίας, της Λούφτβαφφε, την οποία κυβερνούσε σχεδόν ως προσωπικό φέουδο, ο Γκαίρινγκ υπήρξε επίσης Υπουργός Εσωτερικών και Πρωθυπουργός του ομόσπονδου κρατιδίου της Πρωσίας, θέσεις από τις οποίες ίδρυσε την Γκεστάπο και τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης για πολιτικούς αντιφρονούντες, υπεύθυνος του τετραετούς πλάνου επανεξοπλισμού από το 1936, και από τους κύριους ιθύνοντες της εκκαθάρισης των SA και των αναίμακτων προσαρτήσεων της Αυστρίας και της Σουδητίας το 1938. Η τερατώδης φιλοχρηματία, η επιδεικτικότητα αλλά και η φιλοδοξία του ήταν γνωστή σε ολόκληρο το Ράιχ.

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι αποτυχίες της Λούφτβαφφε από το 1941 και ύστερα, καθώς και εσωκομματικές αντιπαλότητες, οδήγησαν στην σταδιακή μείωση της δύναμής του, ιδιαίτερα εις όφελος των SS. Μετά το τέλος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου και την ήττα της Γερμανίας συνελήφθη απο τους αγγλοαμερικανούς. Κατά την διάρκεια της περιβόητης Δίκης της Νυρεμβέργης έφερε σε πολύ δύσκολη θέση τους δικαστές και τους κατήγορούς του. Αυτοκτόνησε σε φυλακή της Νυρεμβέργης τον Οκτώβριο του 1946, λίγες ώρες πριν από την εκτέλεση του, αφού είχε καταδικαστεί σε θάνατο.

Σήμερα θα σας παρουσιάσουμε ένα βίντεο από εκδήλωση στην Ιταλία της Forza Nuova(ιταλικής ακροδεξιάς οργάνωσης)όπου συγκεκριμένα στο 3:27 ο κύριος Μιχαλολιάκος χρησιμοποιεί τα λόγια του Χέρμαν Βίλχελμ Γκαίρινγκ στη δίκη της Νυρεμβεργης:Θα ξαναγυρίσουμε και η γη θα τρέμει.Τελικά τα φιλοναζιστικά παραληρήματα δεν είναι αποτέλεσμα καποια νεανικής επιπολαιότητητά του όπως ισχυρίζονται ορισμένοι τελευταία,αλλά ιδεολογική τοποθέτηση της χρυσής αυγής.Σε προηγούμενο άρθρο μας είχαμε αναφερθεί στη σχέση της χιτλερικής Γερμανίας με το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα εκτός φυσικά όλων των άλλων εγλημάτων κατά της ανθρωπότητας τα οποία διέπραξε.Δεδομένης της πλήρης αποχής της Χρυσής Αυγής από κάθε προσπάθεια αντίστασης κατά του τραπεζικού και διεθνούς επειχειρηματικού κατεστημένου είναι προφανής ο παραπλανητικός και σκοτεινός ρόλος της στην προσπάθεια του ελληνικού λαού γαι απελευθέρωση.

                                                     ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Οποιοσδήποτε καταγγέλλει τον νεοφιλελευθερισμό είναι λαϊκιστής, τελεία και παύλα. Με αφορμή τις αηδίες των εμετικών εκπροσώπων τις τρικοματικής καπιταλιστικής χούντας στα επίσης εμετικά ΜΜΕ αποφάσισα να γράψω λίγα για αυτόν τον απολυταρχικό «δικτάτορα»
Ειδικά όταν τον κερδίζει σε τρεις εκλογές συνεχόμενες.
Είχε κάνει και φυλακή ο γελοίος. Καθαρμα σαν τον Κολοκοτρώνη θα ήτανε.
Το χειρότερο όμως είναι ότι πολέμησε την ελεύθερη ενημέρωση. Εξανάγκασε το Μega Βενεζουέλας να πληρώσει ΙΚΑ.
Επίσης πούλαγε πετρέλαιο στην Κούβα, αντί να πουλάει ναρκωτικά στο Μαϊάμι.
Εκτός από τρεις προεδρικές εκλογές και καμιά δεκαριά δημοψηφίσματα, τι άλλο αντιδημοκρατικό τού καταλογίζουμε;
Σκέψου να κυβερνούσε με προεδρικά διατάγματα σαν αυτούς εδώ, τι θα του σούρνανε.
Ή να σχεδίαζε να αναβάλει τις αυτοδιοικητικές εκλογές για να μην τις χάσει.
Αλλά έτσι πάνε αυτά. Δεν είναι όλοι οι Λατινομερικάνοι θαρραλέοι μεταρρυθμιστές σαν τον Πινοσέτ.
Ή σαν τον Στουρνάρα έστω.

50 αλήθειες για τον Ούγκο Τσάβες και την Μπολιβαριανή Επανάσταση

1. Ποτέ στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, ένας πολιτικός ηγέτης δεν ήταν στην εξουσία με αδιαμφισβήτητη δημοκρατική νομιμότητα. Αφότου ανήλθε στην εξουσία το 1999, υπήρξαν 16 εκλογές στη Βενεζουέλα. Ο Ούγκο Τσάβες κέρδισε τις 15, εκ των οποίων η τελευταία ήταν στις 7 Οκτώβρη 2012. Πάντα νικούσε τους αντιπάλους του με μια διαφορά της τάξης των 10-20 βαθμών.2. Όλοι οι διεθνείς οργανισμοί, από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι τον… Οργανισμό των Αμερικανικών Κρατών, την Ένωση των Εθνών της Νότιας Αμερικής, το Κέντρο Κάρτερ, κτλ, ομόφωνα υπήρχε αναγνώριση της διαφάνειας στη καταμέτρηση των ψήφων στις εκάστοτε εκλογές.

3. Ο Τζέιμς Κάρτερ, πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, δήλωσε ότι ακόμα και το εκλογικό σύστημα της Βενεζουέλας ήταν «το καλύτερο του κόσμου».
4. Η καθολική πρόσβαση στην εκπαίδευση καθιερώθηκε το 1998 και είχε εξαιρετικά αποτελέσματα. Περίπου 1,5 εκατομμύρια Βενεζουελάνοι μάθανε να διαβάζουν και να γράφουν, χάρη στην εκστρατεία κατά του αναλφαβητισμού που ονομάστηκε Mission (Αποστολή) Robinson Ι.
5. Τον Δεκέμβριο του 2005, η UNESCO ανακήρυξε πως είχε εξαλειφθεί ο αναλφαβητισμός στη Βενεζουέλα.
6. Ο αριθμός των παιδιών που φοιτούν σε σχολεία αυξήθηκε από 6 εκατομμύρια το 1998, σε 13 εκατομμύρια το 2011 και το ποσοστό εγγραφής είναι τώρα 93,2%.
7. Η Mission Robinson II ξεκίνησε για να βοηθήσει το σύνολο του πληθυσμού να φτάσει το επίπεδο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Έτσι, το ποσοστό εγγραφής σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αυξήθηκε από 53,6% το 2000 σε 73,3% το 2011.
8. Οι Αποστολές Ribas και Sucre επέτρεψαν δεκάδες χιλιάδες νεαρούς ενήλικες να αποκτήσουν πανεπιστημιακές σπουδές. Έτσι, ο αριθμός των μαθητών αυξήθηκε από 895.000 το 2000 σε 2,3 εκατομμύρια το 2011, με τη δημιουργία νέων πανεπιστημίων.
9. Όσον αφορά την υγεία, δημιούργησε το Δημόσιο Εθνικό Σύστημα έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η ελεύθερη πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη σε όλους τους πολίτες της Βενεζουέλας. Μεταξύ των ετών 2005 και 2012, δημιουργήθηκαν στη Βενεζουέλα 7.873 ιατρικά κέντρα.
10. Ο αριθμός των γιατρών αυξήθηκε από 20 ανά 100.000 κατοίκους το 1999 σε 80 ανά 100.000 το 2010, μια αύξηση της τάξεως 400%.
11. Η Αποστολή Barrio Adentro Ι επέτρεψε να πραγματοποιηθούν 534 εκατομμύρια ιατρικές εξετάσεις. Περίπου 17 εκατομμύρια άνθρωποι μπόρεσαν να καλυφθούν, ενώ το 1998 λιγότερο από 3 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν τακτική πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Σώθηκαν 1,7 εκατομμύρια ζωές μεταξύ 2003 και 2011.
12. Το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας μειώθηκε από 19,1 τοις χιλίοις το 1999 σε 10 τοις χιλίοις το 2012, μείωση της τάξεως 49%.
13. Το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε από 72,2 χρόνια το 1999 σε 74,3 χρόνια το 2011.
14. Χάρη στην επιχείρηση Milagros που ξεκίνησε το 2004, 1,5 εκατομμύρια Βενεζουελάνοι θύματα καταρράκτη ή άλλων παθήσεων των ματιών, βρήκαν την όραση τους.
15. Από το 1999 έως το 2011, το ποσοστό της φτώχειας μειώθηκε από 42,8% σε 26,5% και το ποσοστό της ακραίας φτώχειας από 16,6% το 1999 σε 7% το 2011.
16. Στην κατάταξη του Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης (HDI) του Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη (PNUD), η Βενεζουέλα πήδηξε από τη θέση 83 που βρισκόταν το 2000 (0.656) στη θέση 73 το 2011 (0.735), και πέρασε στην κατηγορία των Εθνών με υψηλό δείκτη HDI.
17. Ο συντελεστής Gini, που επιτρέπει τον υπολογισμό της ανισότητας σε μια χώρα, μειώθηκε από 0,46 το 1999 σε 0,39 το 2011.
18. Σύμφωνα με το UNDP, η Βενεζουέλα έχει το χαμηλότερο συντελεστή Gini στη Λατινική Αμερική, πράγμα που σημαίνει πως είναι η χώρα στη περιοχή όπου υπάρχει λιγότερη ανισότητα.
19. Το ποσοστό παιδικού υποσιτισμού μειώθηκε κατά 40% από το 1999.
20. Το 1999, το 82% του πληθυσμού είχε πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό. Τώρα το ποσοστό είναι 95%.
21. Σύμφωνα με τον Πρόεδρο Τσάβες οι κοινωνικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 60,6%.
22. Πριν από το 1999, μόνο 387.000 ηλικιωμένοι λαμβάνανε σύνταξη. Τώρα είναι 2,1 εκατομμύρια οι συνταξιούχοι.
23. Από το 1999, 700.000 σπίτια χτίστηκαν στη Βενεζουέλα.
24. Από το 1999, η κυβέρνηση παρείχε / επέστρεψε περισσότερα από ένα εκατομμύριο εκτάρια γης σε Αβορίγινες ανθρώπους της χώρας.
25. Η αγροτική μεταρρύθμιση επέτρεψε σε δεκάδες χιλιάδες αγρότες να κατέχουν τη γη τους. Συνολικά, διένειμε περισσότερα από 3 εκατομμύρια εκτάρια.
26. Το 1999, η Βενεζουέλα παρήγαγε το 51% των τροφίμων που καταναλωνόταν. Το 2012, η ​​παραγωγή ήταν 71%, ενώ η κατανάλωση τροφίμων αυξήθηκε κατά 81% από το 1999. Αν η κατανάλωση του 2012 ήταν παρόμοια με εκείνη του 1999, η Βενεζουέλα παρήγαγε το 140% των τροφίμων που καταναλωνόταν σε εθνικό επίπεδο.
27. Από το 1999, ο μέσος όρος θερμίδων που καταναλώθηκαν από τους Βενεζουελάνους αυξήθηκε κατά 50% χάρη στην Αποστολή Τροφίμων που δημιούργησε μια αλυσίδα από 22.000 καταστήματα τροφίμων (Mercal, Houses Foood, Red PDVAL), όπου τα προϊόντα τους επιδοτούνται έως και 30%. Η κατανάλωση κρέατος αυξήθηκε κατά 75% από το 1999.
28. Πέντε εκατομμύρια παιδιά λαμβάνουν τώρα δωρεάν γεύματα μέσω του προγράμματος Σχολικής Σίτισης. Ήταν 250.000 το 1999.
29. Το ποσοστό υποσιτισμού μειώθηκε από 21% το 1998 σε λιγότερο από 3% το 2012.
30. Σύμφωνα με τον FAO, η Βενεζουέλα είναι η πιο ανεπτυγμένη χώρα της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής στην εξάλειψη της πείνας.
31. Η εθνικοποίηση της πετρελαϊκής εταιρείας PDVSA το 2003 επέτρεψε τη Βενεζουέλα να ανακτήσει την κυριαρχία της στην ενέργεια.
32. Η εθνικοποίηση των ηλεκτρικών και τηλεπικοινωνιών τομέων (CANTV και Ηλεκτρισμός του Καράκας) επέτρεψε το τέλος των μονοπωλίων και εγγυήθηκε παγκόσμια πρόσβαση στις υπηρεσίες αυτές.
33. Από το 1999, περισσότεροι από 50.000 συνεταιρισμοί δημιουργήθηκαν σε όλους τους τομείς της οικονομίας.
34. Το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε από 15,2% το 1998 σε 6,4% το 2012, με τη δημιουργία περισσότερων από 4 εκατομμυρίων θέσεων εργασίας.
35. Ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε από 100 μπολιβάρ ($16) το 1998 σε 247,52 μπολιβάρ ($330) το 2012, δηλαδή μια αύξηση πάνω από 2.000%. Αυτός είναι ο υψηλότερος κατώτατος μισθός στη Λατινική Αμερική.
36. Το 1999, το 65% του εργατικού δυναμικού κέρδιζε τον κατώτατο μισθό. Το 2012, μόνο το 21,1% των εργαζομένων έχουν αυτό το επίπεδο αμοιβής.
37. Ενήλικες σε μια ορισμένη ηλικία που δεν εργάστηκαν ποτέ έχουν κι αυτοί ένα εισόδημα ισοδύναμο με το 60% του κατώτατου μισθού.
38. Οι γυναίκες χωρίς εισόδημα και τα άτομα με αναπηρία λαμβάνουν σύνταξη ισοδύναμη με το 80% του κατώτατου μισθού.
39. Οι ώρες εργασίας μειώθηκαν σε 6 ώρες την ημέρα και 36 ώρες την εβδομάδα, χωρίς μείωση των αποδοχών.
40. Το δημόσιο χρέος μειώθηκε από 45% του ΑΕΠ το 1998 σε 20% το 2011. Η Βενεζουέλα αποσύρθηκε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα μετά την πρόωρη αποπληρωμή όλων των χρεών της.
41. Το 2012, ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν 5,5% στη Βενεζουέλα, ένας από τους υψηλότερους στον κόσμο.
42. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε από $ 4.100 το 1999 σε $10.810 το 2011.
43. Σύμφωνα με την ετήσια Παγκόσμια Ευτυχία 2012, η ​​Βενεζουέλα είναι η δεύτερη πιο ευτυχισμένη χώρα στη Λατινική Αμερική, πίσω από την Κόστα Ρίκα, και δέκατη ένατη σε παγκόσμιο επίπεδο, μπροστά από τη Γερμανία και την Ισπανία.
44. Η Βενεζουέλα προσφέρει πιο άμεση υποστήριξη στην Αμερικανική Ήπειρο απ’ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2007, ο Τσάβες ξόδεψε πάνω από 8.800 εκατομμύρια δολάρια σε επιχορηγήσεις, δάνεια και ενεργειακή βοήθεια έναντι των 3 εκατ. ευρώ που ξόδεψε η κυβέρνηση Μπους.
45. Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Βενεζουέλα έχει τους δικούς της δορυφόρους (Bolivar και Miranda) και είναι πλέον κυρίαρχη στον τομέα της διαστημικής τεχνολογίας. Υπάρχει διαδίκτυο και τηλεπικοινωνίες σε όλη την χώρα.
46. Η δημιουργία της Petrocaribe το 2005 επιτρέπει 18 χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, ή 90 εκατομμύρια ανθρώπους, να έχουν εξασφαλισμένο τον ενεργειακό εφοδιασμό τους από επιδοτήσεις πετρελαίου από 40% έως 60%.
47. Η Βενεζουέλα παρέχει επίσης βοήθεια σε μειονεκτούσες κοινότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρέχοντας καύσιμα σε επιδοτούμενες τιμές.
48. Η δημιουργία της Μπολιβαριανής Συμμαχίας για τους Λαούς της Αμερικής μας (ALBA) το 2004, μεταξύ της Κούβας και της Βενεζουέλας έθεσε τα θεμέλια μιας περιεκτικής συμμαχίας που βασίζεται στη συνεργασία και την αμοιβαιότητα. Η ALBA σήμερα πλέον αποτελείται από οκτώ μέλη χώρες, και τοποθετεί τον άνθρωπο στο κέντρο του κοινωνικού της έργου, με στόχο την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
49. Ο Ούγκο Τσάβες είναι η αιτία της δημιουργίας το 2011 της Κοινότητας Κρατών της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής (CELAC), η οποία συγκεντρώνει για πρώτη φορά τα 33 έθνη της περιοχής, απαλλαγμένα από την κηδεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά.
50. Ο Ούγκο Τσάβες έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ειρηνευτική διαδικασία στην Κολομβία. Σύμφωνα με τον Πρόεδρο Juan Manuel Santos, «αν πάμε σε ένα στερεό σχέδιο ειρήνης, με σαφή και απτή πρόοδο, πρόοδο που δεν έχει επιτευχθεί ποτέ ξανά με το FARC (κίνημα ανταρτών), οφείλεται επίσης στην αφοσίωση και τη δέσμευση του Τσάβες και της κυβέρνησης της Βενεζουέλας».

ΠΗΓΗ

 Ψάχνοντας να δω τι κάνει το Idle No More βρήκα πως ετοιμάζονται να μαζευτούνε στο Τορόντο. Στην αρχή σκέφτηκα για κάτι δικό τους, για κάποια από τις διαφορές τους με το Καναδικό Κράτος. Όμως δεν είναι έτσι, το ραντεβού είναι έξω από κάποιο δικαστήριο για να υποστηρίξουν την αγωγή Ιθαγενών της Γουατεμάλας(!) απέναντι σε μια Καναδική Μεταλλευτική Εταιρεία.

Η πρώτη έκπληξη λοιπόν είναι αυτή.

Η δεύτερη είναι ακόμη μεγαλύτερη όμως. Διάβασε για τι πράγμα κατηγορούν οι ιθαγενείς της Γουατεμάλας την Καναδική εταιρεία. Για σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μεταξύ άλλων μια δολοφονία, μια απόπειρα δολοφονίας που κατέληξε σε μόνιμη παράλυση του θύματος και τον μαζικό βιασμό 11 γυναικών από σεκιουριτάδες της εταιρείας.

Τα στοιχεία της υπόθεσης εδώ.

Επίσης ιδιαίτερα ενδιαφέρον και σχετικό με όλα αυτά βρίσκω το κανάλι Mining Injustice στο U-Tube που αναφέρεται στο κάλεσμα συμπαράστασης.

Έτσι, με ένα ψάξιμο της πλάκας βγήκαν όλα αυτά! Και το αρχικό μου συμπέρασμα είναι ότι οι Καναδικές εταιρείες εξόρυξης δεν δείχνουν «οι σοβαροί και υπεύθυνοι επενδυτές με την πλέον σύγχρονη τεχνολογία που ήρθαν για να μας βοηθήσουν» όπως πλασάρει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ο Μπουμπούκος τελευταία. Μάλλον σαν «παλιοί καλοί τραμπούκοι του Πιζάρο» γράφουνε στα μάτια και τα αυτιά μου.

ΠΗΓΗ

 

Αρέσει σε %d bloggers: