Category: Παιδείας


    Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση (La Educacion Prohibida) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012. Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η λαϊκή επιμόρφωση, το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ, η κατ οίκον διδασκαλία. Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών. Η ταινία περιέχει σχεδόν 30 λεπτά κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια. Είναι η πρώτη Ισπανική ταινία που χρηματοδοτήθηκε μέσω της μεθόδου πληθοχρηματοδότησης και προβλήθηκε ταυτόχρονα σε 130 πόλεις, σε 13 χώρες, με συνολικό αριθμό 18.000 θεατών μέσα σε μια μέρα.

 Στην «Καταγωγή της Οικογένειας της Ατομικής Ιδιο­κτησίας και του Κράτους» ο Ένγκελς περιγράφει τις διαδο­χικές κοινωνικές και οικονομικές μορφές που αποτέλεσαν το θεμέλιο της ανθρωπότητας στα πρώτα χρόνια της ιστορίας της, καθώς ο άνθρωπος γινόταν σίγα – σίγα κύριος των μέ­σων συντήρησης του. Το βιβλίο γράφτηκε μετά το θάνατο του Μαρξ, και περιέχει στοιχεία από σημειώσεις του Μαρξ και του ‘Ενγκελς. Βασίζεται στο βιβλίο «Ή Αρχαία Κοι­νωνία» (Ancient Society) του ανθρωπολόγου Lewis Henry Morgan που δημοσιεύτηκε στα 1877.

Το βιβλίο του Ένγκελς συγκεντρώνει τα βασικά στοιχεία του υλικού του Μόρ­γκαν, και έρευνα τις βασικές διαφορές μεταξύ της πρωτό­γονης κοινωνίας και του «πολιτισμού», όπου οι τάξεις και η πολιτική οργάνωση είναι διαμορφωμένες. Τα προβλήματα που εξετάζει ο ‘Ενγκελς χωρίζονται σε τρεις βασικές κατη­γορίες, τις εξής: α) τα στάδια της ανάπτυξης στην ιστορία της ανθρωπότητας, β) η φύση της πρωτόγονης κοινωνίας και η σχέση της με την ιδιοκτησία, την κοινωνική ιεραρχία, τις μορφές της οικογένειας και τα συστήματα καταγωγής, και γ) η εμφάνιση της εμπορευματικής παραγωγής, η διαίρεση σε τάξεις οικονομικά προσδιορισμένες, και το κράτος. Ένα τέταρτο σημαντικό ζήτημα της σύγχρονης ανθρωπολογικής έρευνας, στο οποίο ο Ένγκελς, αναφέρεται πολύ σύντομα, είναι το θέμα των πρώτων μορφών κοινωνικής οργάνωσης στους πιθηκοειδείς και η σημασία του για την προσέγγιση των πρώτων χρόνων της ιστορίας της ανθρωπότητας.

ΠΗΓΗ

Σε παλαιότερο άρθρο μας είχαμε αναφερθεί στο δόγμα του σοκ  το οποίο είναι ένα ντοκυμαντέρ που μας βοηθά να καταλάβουμε το παρόν, καθώς αποτελεί μια από
τις πιο ολοκληρωμένες αναλύσεις της συγκαλυμμένης ιστορίας της εποχής μας. Σήμερα σας παραθέτουμε ένα σχετικό άρθρο που αναφέρεται στο ιδεολογικό μέσο άσκησης αυτού του δόγματος ,στη σχολή του σικάγο.

Η Σχολή του Σικάγου είναι μια οικονομική Πανεπιστημιακή σχολή, ενσωματωμένη στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου των ΗΠΑ. Η σχολή αυτή ιδρύθηκε από τον διεθνούς φήμης καθηγητή οικονομικών και κάτοχο βραβείου Νόμπελ οικονομίας Μίλτον Φρίντμαν, ο οποίος απεβίωσε το 2006 σε ηλικία 94 ετών.

Ο Μίλτον Φρίντμαν ήταν ο μεγάλος γκουρού του ιδεολογικού κινήματος υπέρ του αχαλίνωτου Καπιταλισμού, του Καπιταλισμού της καταστροφής, όπως τον ονόμασαν οι λαοί του πλανήτη.
Ήταν ο δημιουργός οικονομικών μεθόδων του νεοφιλελευθερισμού, και ο άνθρωπος που θαύμαζε η κυρία Θάτσερ, και οι Πρόεδροι Reagan & Μπούς. Ο δημιουργός της «περίφημης» Σχολής του Σικάγου, ήταν και δημιουργός των δεξιών «δεξαμενών σκέψης» (Think Tanks), αυτές που συμβούλευαν και συμβουλεύουν όλους τους Προέδρους των ΗΠΑ, και καταστρέφουν τις ΗΠΑ και την ανθρωπότητα με τις ακραίες επεκτατικές ιμπεριαλιστικές Σιωνιστικές συμβουλές τους.

Οτιδήποτε προοδευτικό και Πατριωτικό για τον Μίλτον Φρίντμαν «βρομούσε Σοσιαλισμό και Κομμουνισμό», άσχετα αν στη μετά Φρίντμαν εποχή, ο Σοσιαλισμός έγινε παιχνιδάκι και πιόνι στα χέρια της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Διακυβέρνησης, (βλέπε Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ), σε βαθμό τέτοιο που σήμερα μπορούμε να λέμε,

«Τι Καπιταλισμός και Σιωνισμός, και τι Σοσιαλισμός».

Ο λαός λέει, «στο ίδιο καζάνι βράζουν».

Οι οικονομικές θεωρίες της Σχολής του Σικάγου, είναι αυτές όπως ακριβώς σήμερα εφαρμόζονται στην Ελλάδα.

Τα στελέχη της τρόϊκα και τα αφεντικά τους, είναι μαθητές και οπαδοί των θεωριών της Σχολής του Σικάγου.

Κατά τον Μίλτον Φρίντμαν, μόνο οι Ένοπλες Δυνάμεις, και τα σώματα ασφαλείας, πρέπει να είναι κρατικά, όλα τα άλλα δηλαδή παιδεία, υγεία, ΔΕΚΟ, ορυκτός πλούτος, κ.λ.π. πρέπει να είναι στην ιδιωτική πρωτοβουλία, δηλαδή το κράτος να μην έχει περιουσία, και όλα τα κέρδη να είναι στα χέρια ιδιωτών της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Τη δωρεάν παιδεία και υγεία, τη θεωρεί μια άδικη παρέμβαση στην αγορά. Δηλαδή όποιος δεν έχει χρήμα να θεραπευθεί, πρέπει να πεθάνει, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ.

Οι οικονομικές αυτές θεωρίες της Σχολής του Σικάγου, όπως εφαρμόστηκαν σε πολλές χώρες,(Χιλή, Αργεντινή, Βραζιλία) κατέληξαν στην οικονομική καταστροφή των χωρών αυτών, με αποτέλεσμα σήμερα να χαρακτηρίζουμε τις θεωρίες αυτές ως «Καπιταλισμό της καταστροφής».

Να δείτε ότι τα μέτρα αυτά της Σχολής του Σικάγου, θα έχουν καταστροφικά αποτελέσματα για τη χώρα μας, αφού δεν προβλέπουν ανάπτυξη, είναι μέτρα μόνο εισπρακτικά, είναι μέτρα καταλήστευσης της περιουσίας του Ελληνικού λαού, υπό των διεθνών αρπακτικών.

Γι αυτό τα μέτρα αυτά χαρακτηρίζονται ως «Καπιταλισμός της καταστροφής», αφού τα έσοδα του κράτους, πάνε όλα στην αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων δανείων τραπεζών, της παγκόσμιας διακυβέρνησης, και ο πλούτος του κράτους στα χέρια των αρπακτικών.

Τα μέτρα αυτά της Σχολής του Σικάγου, εφαρμόστηκαν από τις Χούντες της Λατινικής Αμερικής, με αποτέλεσμα οι χώρες αυτές να χρεοκοπήσουν, με μόνο αγαθό αποτέλεσμα για τους λαούς, τη πτώση των Στρατιωτικών Δικτατοριών, που ήταν δημιούργημα των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, και της παγκόσμιας Δικτατορίας.

Σήμερα όταν θέλουμε να ειρωνευθούμε τα οικονομικά μέτρα των κυβερνήσεων, λέμε αυτά είναι μέτρα της Σχολής του Σικάγου, και τους πολιτικούς που τα εισηγούνται, μαθητές της Σχολής του Σικάγου.

Ο ιδρυτής της Σχολής του Σικάγου, Μίλτον Φρίντμαν, εξυμνήθηκε ως ο οικονομολόγος που άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή στο δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα, στους μαθητές του οποίου συγκαταλέγονται αρκετοί πρόεδροι των ΗΠΑ, πρωθυπουργοί της Αγγλίας, Ρώσοι Καπιταλιστές, Δικτάτορες σε χώρες του τρίτου κόσμου, υπουργοί οικονομικών, αξιωματούχοι του ΔΝΤ, και οι τραπεζίτες των ΗΠΑ, Allan Greenspan, Ben Bernanke, δηλαδή όλος ο καλός ο κόσμος της Ν.Τ.Π.

Οι οικονομικές θεωρίες του Φρίντμαν συνιστούν το πυρήνα της τακτικής του σημερινού σκληρού καπιταλισμού της καταστροφής.

Θα ερωτήσετε , τότε γιατί τις εφαρμόζουν στους λαούς; Διότι συμφέρουν στο μεγάλο κεφάλαιο της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης.

Ο καθηγητής της Σχολής του Σικάγου Μίλτον Φρίντμαν διδάσκει λέγων, όταν ξεσπάει μια κρίση, είναι ζήτημα καθοριστικής σημασίας η ακαριαία δράση, πριν η σοκαρισμένη κοινωνία διολισθήσει και πάλιν στη προηγούμενη κατάσταση.

Δηλαδή τρέξτε να πιάσουμε στον ύπνο το λαό. Αυτό ακριβώς κάνει η τρόϊκα και η κυβέρνηση σήμερα εδώ.

Ο Φρίντμαν υπήρξε οικονομικός σύμβουλος στη δεκαετία του 1970 του Χιλιανού δικτάτορα Πινοτσέτ.

Ο Φρίντμαν συμβούλεψε το Πινοτσέτ να προχωρήσει σε ένα καταιγιστικό μετασχηματισμό της οικονομίας από Σοσιαλιστική (του μεγάλου πατριώτη προέδρου Αλλιέντε), σε Καπιταλιστική.

Ζήτησε ελεύθερο εμπόριο, ιδιωτικοποιήσεις όλων των ΔΕΚΟ, ιδιωτικοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας, άνοιγμα επαγγελμάτων, περιστολή κοινωνικών δαπανών, όχι δωρεάν παιδεία στο λαό, όχι δωρεάν κοινωνική πρόνοια και ασφάλιση, κ.λ.π.

Τελικά οι Χιλιάνοι είδαν ακόμη και τα δημόσια δημοτικά σχολεία τους, να αντικαθίστανται από ιδιωτικά. Ήταν η πιο ακραία και βίαιη καπιταλιστική μεταμόρφωση που επιχειρήθηκε ποτέ, και έγινε γνωστή ως «η επανάσταση της Σχολής του Σικάγου».

Έκαναν τη Χιλή πειραματόζωο, όπως σήμερα την Ελλάδα.

Πολλοί από τους οικονομολόγους του Πινοτσέτ είχαν υπάρξει μαθητές του Φρίντμαν στη Σχολή του Σικάγου.

Εφάρμοζαν το πιο σκληρό και απάνθρωπο καπιταλισμό, του ακραίου και άκρατου νεοφιλελελευθερισμού.

Αποτέλεσμα να καταστραφεί η οικονομία της Χιλής, η χώρα να βυθιστεί στη χρεοκοπία και φτώχεια, και όλος ο χαλκός της Χιλής έκανε φτερά για τις ΗΠΑ, και ο λαός της Χιλής βρέθηκε σε ψυχολογική οικονομική κατάσταση Σόκ και Δέους, με χιλιάδες αυτοκτονίες, όπως σήμερα εδώ. Τα ίδια πάνε να κάνουν και εδώ οι μαθητευόμενοι μάγοι της Σχολής του Σικάγου, αφού όλος ο κρατικός πλούτος της Ελλάδος έχει «πετάξει» στα θησαυροφυλάκια της παγκόσμιας Σιωνιστικής Διακυβέρνησης.

Αμφιβάλλουμε εάν ο χρυσός της Ελλάδος υπάρχει ακόμη στη Τράπεζα της Ελλάδος, ή έκανε φτερά για τις τράπεζες της Παγκοσμιοποίησης.

Για τον ορυκτό πλούτο, μη ρωτάτε… Το δημόσιο ταμείο είναι βαρέλι δίχως πάτο… Τα χρήματα του Ελληνικού λαού πηγαίνουν όλα στις ΜΚΟ, και σαν βοήθεια σε τριτοκοσμικές χώρες… και άλλες σπατάλες.

Τα ίδια έκαναν και στα Αμερικανοποιημένα πλέον Ιράκ και Αφγανιστάν.

Φαίνεται ότι η καταστροφή των δίδυμων πύργων στη Ν.Υ. έδωσε στις ΗΠΑ το πράσινο φώς από τη παγκόσμια διακυβέρνηση, να αρχίσουν να επιβάλλουν με στρατιωτική ισχύ, το δόγμα του Σόκ και Δέους στην οικονομία των αδυνάτων κρατών.

Τα ίδια έκαναν και στην Αργεντινή με τη στρατιωτική Χούντα στη δεκαετία του 1970 όπου επέβαλλαν οικονομικές πολιτικές της Σχολής του Σικάγου. Στη Λατινική Αμερική και στην Αφρική στη δεκαετία του 1980 ήταν η κρίση χρέους που υποχρέωσε τις χώρες να προβούν σε ιδιωτικοποιήσεις, ή να πεθάνουν, όπως απεκάλυψε ένας πρώην αξιωματούχος του ΔΝΤ. Αυτό ακριβώς κάνουν και τώρα εδώ στην Ελλάδα με το κόλπο της κρίσης χρέους. Αυτοί δημιούργησαν το χρέος.

Η Παγκόσμια Σιωνιστική οικονομική Δικτατορία, προκειμένου να αρπάξει τον Εθνικό πλούτο ενός κράτους, δημιουργεί «κρίση Χρέους» στο προγραμματισμένο για χρεοκοπία και διάλυση κράτος.

Οι τοπικές κυβερνήσεις ευρισκόμενες υπό καθεστώς «κρίσης χρέους», αποδέχονται τις «θεραπείες-Σόκ» όπως αυτές που ζητά σήμερα ή τρό’ι’κα εδώ, και σπεύδει να εφαρμόσει η κυβέρνηση του νεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ, με την υπόσχεση ότι αυτές οι θεωρίες-μέτρα-Σόκ, θα μας σώσουν από μεγαλύτερες καταστροφές.

Για τρείς δεκαετίες ο Μίλτον Φρίντμαν και οι μαθητές του, της Σχολής του Σικάγου, είχαν μεθοδικά εκμεταλλευτεί συγκλονιστικά γεγονότα, όπως εκείνα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 σε άλλες χώρες, όπως στη Χιλή του Πινοτσέτ, στην Αργεντινή, στο Ιράκ, Αφγανιστάν, κ.λ.π.

Προσπάθησαν και στη Ρωσία του Γιέλτσιν, αλλά τους βγήκε ο Πούτιν και έτσι σώθηκε η Ρωσία. Επί Γιέλτσιν είχαν βάλλει χέρι στα πετρέλαια και στο Φυσικό Αέριο της Ρωσίας.
Ο καλός πατριώτης κυβερνήτης Πούτιν τους πέταξε έξω.

Αυτό που συνέβη την 11η Σεπτ. 2001 στη Ν.Υ. ήταν μια ιδεολογία που επωάστηκε στα Αμερικανικά πανεπιστήμια και ισχυροποιήθηκε σε ιδρύματα της Ουάσινγκτον. Εν συνεχεία βρήκαν εκτελεστικά όργανα, και το υλοποίησαν, για να βγάλουν την Αμερική σε πολέμους.
Οι οικονομικές θεωρίες της Σχολής του Σικάγου, βασίζονται στο «Πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» για να έχουν πλήρη εφαρμογή.

Η κυβέρνηση Μπούς εκμεταλλεύθηκε αμέσως το φόβο που προκάλεσαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, όχι μόνο για να κηρύξει πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, αλλά και για να επιτύχει ένα απόλυτα κερδοφόρο εγχείρημα που θα έδινε το φιλί της ζωής στην υπό χρεοκοπία οικονομία των ΗΠΑ. Έτσι εφάρμοσαν το σύμπλεγμα του άκρατου καπιταλισμού της καταστροφής, της Σχολής του Σικάγου.

Πρόκειται στην ουσία για ένα παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο, που διεξάγεται σε όλα τα επίπεδα από ιδιωτικές εταιρείες, (Goldman Sachs) οι οποίες αμείβονται με δημόσιο χρήμα, εφαρμόζουν τα οικονομικά προγράμματα της Σχολής του Σικάγου, και υποδουλώνουν οικονομικά τα αδύνατα κράτη (Ελλάδα), με κυβερνήσεις πιόνια και μαριονέτες.

Δυστυχώς τις ίδιες θεωρίες εφαρμόζουν σήμερα και οι οικονομολόγοι της Ε.Ε. Αυτά τα «ανθρωπάκια» που βλέπετε να κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας, μέσα-έξω στο υπουργείο Οικονομικών στη πλατεία συντάγματος, η λεγόμενη «Τρόϊκα», είναι οικονομολόγοι-λογιστές που εφαρμόζουν μεθόδους της Σχολής του Σικάγου, με γραπτές εντολές άνωθεν.

Στην Ελλάδα δεν χρειάστηκε να κάνουν πόλεμο, όπως στο Ιράκ-Αφγανιστάν, Σουδάν (Νταρφούρ) και αλλού, απλώς εγκατέστησαν στην εξουσία πολιτικούς αχυρανθρώπους, οι οποίοι εκτελούν τις εντολές της Ν.Τ.Π. της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης.
Σήμερα η ομοβροντία εισπρακτικών μέτρων εδώ, έχει σκοπό να προκαλέσει Σόκ και Δέος στο λαό, ώστε να μη αντιδράσει στο ξεπούλημα του ορυκτού πλούτου στα μεγάλα αφεντικά της Ν.Τ.Π.

Αυτό το όλο εκρηκτικό οικονομικό μείγμα το οποίο εφάρμοσε η Κυβέρνηση Μπούς, επάνω στους άλλους υποχείριους λαούς, μετά την 11η Σεπτ. 2001 είναι μια θεραπεία –Σόκ, και είναι μια πλήρως διαρθρωμένη νέα οικονομία, η οικονομία της «αρπαχτής».

Σήμερα ο αναπληρωτής υπουργός των Οικονομικών της Ελλάδος, δήλωσε ότι η κυβέρνηση έχει στα ταμεία της ρευστό μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου. Ας μας πεί η κυβέρνηση που πάνε όλα αυτά τα λεφτά που εισπράττει από το λαό, συν τα δισεκατομμύρια σε δάνεια.

Μήπως πηγαίνουν στις τράπεζες της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης;
Που πάει ο χρυσός που εξορύσσεται από τα μεταλλεία της Χαλκιδικής;
Που πηγαίνει το ουράνιο;
Γιατί ο Ελληνικός λαός δεν έχει καμία πληροφόρηση για τον ορυκτό του πλούτο;

Αυτές τις οικονομικές θεωρίες της Σχολής του Σικάγου, εφήρμοσε προ του Μπούς, ο πρόεδρος Reagan, και ονομάστηκαν Reaganomics.

Στις περισσότερες χώρες του κόσμου ονομάστηκαν «νεοφιλελευθερισμός», ο οποίος είναι η πιστή εφαρμογή της διδασκαλίας της Σχολής του Σικάγου, μέσα στην παγκοσμιοποίηση.

Οι δεξιές «δεξαμενές σκέψεις» της παγκοσμιοποίησης διατηρούν μακροχρόνιες σχέσεις με το Μίλτον Φρίντμαν και τη Σχολή του Σικάγου αφού είναι «βίοι παράλληλοι».

Σε κάθε χώρα όπου εφαρμόστηκαν οι πολιτικές της Σχολής του Σικάγου, η χώρα αυτή οικονομικώς κατεστράφη,(Λατινική Αμερική).

Στη Ρωσία τους δισεκατομμυριούχους επιχειρηματίες που μετέχουν στη συμμαχία της παγκοσμιοποίησης τους αποκαλούν «ολιγάρχες», στην Κίνα «ηγεμονίσκους», στη Χιλή «πιράνχας», στην Ελλάδα «Καρχαρίες», και στις ΗΠΑ η κυβέρνηση Μπούς τους ονόμασε «Σκαπανείς», τι περιμένατε να τους ονομάσει ο αλήστου μνήμης Μπούς;

Τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτού του συστήματος είναι η μεταβίβαση του δημόσιου πλούτου σε ιδιωτικά χέρια, η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης, η ύπαρξη μόνο πολύ πλουσίων και φτωχών, η εκτόξευση του δημόσιου χρέους, το διαρκώς διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στους ζάμπλουτους και στους αναλώσιμους φτωχούς, (GOEIM).

Αυτά γίνονται τώρα στην Ελλάδα, με τη «Σοσιαλιστική» κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Από τη Χιλή μέχρι το Ιράκ, τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες υπήρξαν ο σιωπηλός εταίρος όσων αντιδρούσαν στη παγκόσμια ελεύθερη αγορά. Οι συλλήψεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, δολοφονίες, των πολιτικών αντιπάλων είναι η «λογική του δόγματος του Σόκ». Το «Δόγμα του Σόκ» λειτουργεί ως εξής.

Η αρχική καταστροφή, δηλαδή ένα πραξικόπημα (Χιλή, κλπ.), μια τρομοκρατική επίθεση (Ν.Υ.), κατάρρευση των αγορών, χρεοκοπία (Ελλάδα), πόλεμος,(Ιράκ), μεγάλος σεισμός, τσουνάμι, (Ταϋλάνδη-Ινδονησία), τυφώνες (ΗΠΑ), μια καταστροφή πυρηνικών εργοστασίων (Ιαπωνία), ανεμοστρόβιλοι (ΗΠΑ), κ.λ.π. εξωθεί ολόκληρο το πληθυσμό σε μια κατάσταση συλλογικού κλονισμού Σόκ & Δέους.

Οι βόμβες που πέφτουν από τον ουρανό (Λιβύη), τα τρομοκρατικά χτυπήματα, οι πυρκαϊές δασών, οι θυελλώδεις άνεμοι, χρησιμεύουν για να εξασθενήσουν αντιστάσεις ολόκληρων κοινωνιών, για να επικρατήσει η Ν.Τ.Π. των Κοσμοκρατόρων. Έτσι οι κοινωνίες που βρίσκονται σε κατάσταση Σόκ, παραιτούνται των κυριαρχικών δικαιωμάτων, και έρχεται η παντοκρατορία των Επικυρίαρχων και Εξουσιαστών της Γης.

Οι Ιρακινοί αναμενόταν να είναι τόσο τρομοκρατημένοι από το Σοκ & Δέος που τους προκάλεσαν με την εισβολή, και το «κρέμασμα» του Σαντάμ, ώστε να παραδώσουν τον έλεγχο των πετρελαϊκών κοιτασμάτων, τις εγκαταστάσεις, τις κρατικές εταιρείες, και την εθνική κυριαρχία τους στον εισβολέα τις ΗΠΑ, και να αποδεχτούν την ύπαρξη στρατιωτικών βάσεων και πράσινων ζωνών στη χώρα τους.

Κάτι παρόμοιο γίνεται τώρα στη χώρα μας με οικονομικό πόλεμο. Παραδώσαμε τα πάντα στον οικονομικό κατακτητή, και τώρα δημιουργούμε πράσινες ζώνες για τη πράσινη ενέργεια των Γερμανών.

Η πράσινη ενέργεια δεν δημιουργεί θέσεις εργασίας.

Ο Τζώρτζ Όργουελ έγραφε, «Θα σας στύψουμε μέχρι να αδειάσετε, και μετά θα σας ξαναγεμίσουμε με τα συμφέροντά μας».

Ακριβώς αυτό εφαρμόζουν τώρα στην Ελλάδα.

Οι υπό κατάληψη και οικονομική εκμετάλλευση χώρες, υφίστανται Σοκ, από πολέμους, χρεοκοπίες, τρομοκρατικές επιθέσεις, πραξικοπήματα, φυσικές καταστροφές, και άλλα δεινά. Στη συνέχεια υφίστανται ένα ακόμα Σόκ, από διεθνείς εταιρείες (SIEMENS, Goldman Sachs) κλπ, και πολιτικούς πιόνια του κατακτητή-σαν τους δικούς μας σήμερα- οι οποίοι εκμεταλλεύονται το φόβο και τον αποπροσανατολισμό που προκάλεσε το πρώτο Σόκ, για να προωθήσουν μια οικονομική θεραπεία-Σόκ. Αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα στην Ελλάδα. Τη Σχολή του Σικάγου, οι πολιτικοί-πιόνια της παγκόσμιας διακυβέρνησης-δεν τη βλέπουν μόνο σαν πανεπιστημιακή σχολή, αλλά και ως μια σχολή σκέψης, (Think Tank). Ο στόχος δεν είναι απλώς η διδασκαλία των φοιτητών, αλλά η ισχυροποίηση της οικονομικής σχολής του Σικάγου, σαν πνευματικού δημιουργήματος μιας φατρίας και μαφίας συντηρητικών ακαδημα’ι’κών πολιτικών, των οποίων οι ιδέες αποτελούν ένα επαναστατικό προπύργιο εναντίον της κυρίαρχης πατριωτικής εθνικής σκέψης.

Οι απόφοιτοι της Σχολής του Σικάγου, προορίζονται για υπουργοί και πρωθυπουργοί των υπό έλεγχο χωρών. Οι Χιλιανοί απόφοιτοι της Σχολής του Σικάγου, έγιναν υπουργοί οικονομικών και τραπεζίτες του Πινοτσέτ, μέχρι που οδήγησαν τη Χιλή στην οικονομική καταστροφή.

Τά ίδια και οι απόφοιτοι άλλων κρατών της Λατινικής Αμερικής.

Το τμήμα οικονομικών του Πανεπιστημίου του Σικάγου, ήταν δέσμιο ενός φιλόδοξου χαρισματικού άντρα, Εβρα’ι’κής καταγωγής, που είχε σαν αποστολή να φέρει θεμελιώδεις επαναστατικές αλλαγές στη παγκόσμιο οικονομία. Ο άντρας αυτός ήταν ο Μίλτον Φρίντμαν.

Οι μαθητές του έλεγαν, «το να είσαι μαθητής του Μίλτον ήταν κάτι μαγικό». Σήμερα η παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση φροντίζει μέσω των αχυρανθρώπων της πολιτικών, όσες κερδοφόρες επιχειρήσεις είναι σε κρατικά χέρια, (π.χ. ΔΕΗ-ΟΤΕ-ΕΥΔΑΠ-ΟΣΕ-ΕΛΠΕ), να τις καταστρέψει, ώστε να περιέλθουν στα δικά τους χέρια, δηλαδή σε ιδιωτικό έλεγχο, γιαυτό ακούτε τις κυβερνήσεις –πιόνια των προτεκτοράτων να μιλάνε συνεχώς για αποκρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις.

Αυτά όλα είναι συστήματα της Σχολής του Σικάγου, με σκοπό όλος ο πλούτος των κρατών να περιέλθει στα χέρια ιδιωτών στελεχών της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης.

Ο Φρίντμαν οραματιζόταν να επιβάλλει μια αποδόμηση στις κοινωνίες, να τις επαναφέρει σε μια κατάσταση γνήσιου καπιταλισμού απαλλαγμένου από κάθε κρατική παρέμβαση, όπως κρατικές ρυθμίσεις, περιορισμούς στο εμπόριο, και περιχαρακωμένα κλειστά συμφέροντα.

Ο Φρίντμαν πίστευε πως όταν η οικονομία μιας χώρας έχει προβλήματα ο μοναδικός τρόπος για να θεραπευθεί είναι η εσκεμμένη πρόκληση οδυνηρών Σόκ. Τις μεθόδους πρόκλησης των δεινών στην υπό εκμετάλλευση χώρα, διδάσκουν στη Σχολή του Σικάγου, και είναι όλα όσα ζήσαμε από τον Οκτώβρη του 2009 που ανέβηκαν στην εξουσία εδώ στην Ελλάδα οι μαθητές της Σχολής του Σικάγου, μέχρι σήμερα, αφού προηγήθηκαν μέτρα Σόκ, με πυρκαϊές δασών, οχλοκρατικές διαδηλώσεις στην Αθήνα με θύματα, και άλλες τρομοκρατικές ενέργειες, για να ωριμάσει και να πέσει το φρούτο Ελλάς.

Οι κανόνες του Φρίντμαν για μια ελεύθερη αγορά, αλλά και οι ευφυείς στρατηγικές του για την επιβολή τους, είχαν σαν αποτέλεσμα, μερικοί άνθρωποι να γίνουν πολύ πλούσιοι, εξασφαλίζοντας κάτι που προσεγγίζει την απόλυτη ασυδοσία γιαυτούς, δηλαδή να αδιαφορούν για τα εθνικά σύνορα, να αποφεύγουν τη φορολόγηση, και να συσσωρεύουν διαρκώς νέα πλούτη. Αυτό ακριβώς κάνουν τα παιδιά της Σχολής του Σικάγου σήμερα εδώ στην Ελλάδα, αδιαφορούν για τα εθνικά μας σύνορα, σε στεριά και θάλασσα, (βλέπε ΑΟΖ), με αποτέλεσμα η χώρα μας να έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι, των Μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, και άλλων εχθρών στη στεριά, και των Τούρκων στη θάλασσα, στην Ελληνική Α.Ο.Ζ.

Μαθητές του Μίλτον ήταν και οι σημερινοί μεγαλοτραπεζίτες των ΗΠΑ, Allan Greenspan, Ben Bernanke, Timothy Gaitner, κλπ, οι οποίοι εφήρμοσαν τις οικονομικές θεωρίες της Σχολής του Σικάγου, με αποτέλεσμα τη καταστροφή της οικονομίας των ΗΠΑ, και τελική χρεοκοπία. Το μόνο που σώζει τις ΗΠΑ από τη στάση πληρωμών (χρεοκοπία), είναι η ομοσπονδιακή τράπεζα, η οποία τυπώνει συνεχώς δολάρια για αιμοδότηση και μετάγγιση στην οικονομία, ώστε να δουλεύει η κρατική μηχανή, μέθοδος που δοκιμάστηκε με επιτυχία στην οικονομική κρίση του 1929.

Η Σχολή του Σικάγου εκτός των άλλων, παραδίδει και μαθήματα ανατροπής καθεστώτων, όπως έγινε στη Λατινική Αμερική, Ινδονησία, κ.λ.π. αλλά και μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, αφού πρώτα περάσουν τα υπό εκμετάλλευση κράτη, από τις διαδικασίες του δόγματος του Σόκ και Δέους. (Βλέπε τι έκαναν στην Ελλάδα του Κώστα Καραμανλή, τρομοκρατικές ενέργειες, παρακολουθήσεις τηλεφώνων, απειλές για δολοφονίες του Πρωθυπουργού και της οικογένειάς του, κ.λ.π.) με σκοπό να φέρουν το ΓΑΠ…διά τα (γνωστά) περαιτέρω…

Η Σχολή του Σικάγου δουλεύει για την επικράτηση της παγκόσμιας Σιωνιστικής διακυβέρνησης-Δικτατορίας των λαών της Γης.

Ο Μίλτον Φρίντμαν θεωρείται ο γκουρού της Ν.Τ.Π.

Όταν τελικά έγινε το πραξικόπημα του Πινοτσέτ στη Χιλή, συνοδευόταν από πέντε διαφορετικές μορφές Σόκ, ήταν η συνταγή που θα επαναλαμβανόταν σε γειτονικές χώρες της Λατινικής Αμερικής, και θα εμφανιζόταν τρείς δεκαετίες μετά στο Ιράκ με τα πετρέλαια, και στο Αφγανιστάν με τη παπαρούνα και τα ναρκωτικά.

Οι πέντε διαφορετικές μορφές Σόκ, και η συνταγή του Μίλτον ήταν,

  • Α. Το Σόκ που προκάλεσε το ίδιο το πραξικόπημα στο Λαό, και η δολοφονία του Προέδρου Αλλιέντε.
  • Β. Το Σόκ του λαού που όλος ο ορυκτός πλούτος (Χαλκός) της Χιλής, «πέταξε» για τις ΗΠΑ, και η χρεοκοπία της Χιλής.
  • Γ. Το Σόκ που προκαλούσαν τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες πολιτικών κρατουμένων.
  • Δ. Το Σόκ που προκαλούσαν τα ναρκωτικά στο λαό, και
  • Ε. Το Σόκ της κρίσης χρέους, με την ενδεχόμενη χρεοκοπία.

Ασφαλώς κάτι θα έχετε ακούσει σήμερα για κρίση χρέους, για τη νομιμοποίηση των μαλακών ναρκωτικών εδώ στην Ελλάδα, και που πάνε τα πετρέλαια της Ελλάδος, μαζί με τον υπόλοιπο ορυκτό πλούτο.

Αυτές οι πέντε μορφές Σόκ, έπεσαν επάνω στα σώματα και τα πνεύματα των ΛατινοΑμερικάνων, δημιουργώντας ένα τυφώνα ισοπέδωσης, καταστροφής, και υποταγής των λαών στα κελεύσματα της Ν.Τ.Π. της παγκόσμιας Σιωνιστικής οικονομικής διακυβέρνησης.
Στην Ελλάδα σήμερα με τη δικαιολογία ότι σώζουν τη χώρα, εφαρμόζουν τα εισπρακτικά μέτρα της Σχολής του Σικάγου λίγο-λίγο, με τη κάθε δόση δανείων.

Είναι και αυτό ένα Σόκ για τον Ελληνικό Λαό.

Οι θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν του έδωσαν το βραβείο Νόμπελ, στη Χιλή έδωσαν τον Πινοτσέτ, και στους άλλους Ευρωπα’ι’κούς λαούς έδωσαν τη κρίση Χρέους, με ενδεχόμενη χρεοκοπία.

Το πείραμα στη Χιλή των παιδιών της Σχολής του Σικάγου, απεδείχθη ολέθριο, αλλά και όπου αλλού εφαρμόστηκε.

Ο Μίλτον Φρίντμαν συνήθιζε να λέει, «Οι θεωρίες μου δεν μπορούν να υλοποιηθούν ή να επιβληθούν χωρίς δύο στοιχεία, «Τη Στρατιωτική Δικτατορία, ή τη πολιτική τρομοκρατία με κυβερνήσεις της Ν.Τ.Π.»

Τα συμπεράσματα δικά σας…

ΑΝΤΩΝΗΣ Ι. ΓΡΥΠΑΙΟΣ
Διεθνολόγος
E-mail: ant.grypaios@gmail.com

Πηγή: Το Βιβλίο «Το Δόγμα του Σόκ»

Το διαβάσαμε εδώ

Επιμέλεια:Ζέρβας Κωνσταντίνος

Για να μην έχει κανείς ψευδαισθήσεις ότι ακολουθούν τις εντολές των ξένων μυστικών κέντρων

Οσοι έχουν την δυνατότητα ας προωθήσουν τα κείμενα αυτά στο facebook και σε εκπαιδευτικούς!

Πανεπιστημιακή… τρομοκρατία!
Η.Ν.: Τότε γιατί χτυπιέται τόσο άγρια (από παντού) αυτός ο πολιτισμός;
Ε.Μ.: Χτυπιέται κατά τούτο: θα μελετάτε, αλλά με μια προϋπόθεση: θα θεωρείται (αυτός ο πολιτισμός) «κοινή μεσογειακή κληρονομιά», όχι ελληνική. Δεν είναι προνόμιο της Ελλάδος ότι αυτή τον έχει ως παρακαταθήκη και κληρονομιά της. Είναι κληρονομιά «όλων μας». Η φράση αυτή προβάλλεται στο Τμήμα Ιστορίας, τώρα που δεν είμαι εκεί πρόεδρος.
Η.Ν.: Δηλαδή ο εκάστοτε πρόεδρος ελέγχει και καθορίζει το τι διδάσκεται στο τμήμα του;
Ε.Μ.: Η κακομοιριά των Πανεπιστημίων έφερε όλα αυτά τα πράγματα. Διότι αρνηθήκαμε να υπηρετούμε εκείνο για το οποίο έχουμε κληθεί. Διότι υπάρχουν αυτοί που θέλουν να ικανοποιούνται τα σχέδια που λένε μείωση της Ελλάδος, σε κάθε τομέα. Και εδαφικώς και χρονικώς (ιστορικώς). Πρέπει να περιοριστεί η Ελλάδα. «Πολύ ψηλά» είχε πάει το όνομα της Ελλάδος!
Η.Ν.: Εννοείτε Ελληνες καθηγητές;
Ε.Μ.: Έλληνες μίσθαρνα όργανα στο Τμήμα Ιστορίας, στο τμήμα που υφαίνει την ιστορική πραγματικότητα. Σε αυτό το Τμήμα, πιστεύω ότι έχω παίξει ένα ρόλο κατά τούτο: είδα ό,τι αποκλείνει – δηλαδή, ό,τι υπηρετεί τον σκοπό που θέλουν αυτοί. Και επειδή το είδα αυτό, έφυγα από το Φιλολογικό Τμήμα, με δική μου αίτηση, και πήγα στο Ιστορικό. Το να πάω στο Ιστορικό δεν ήταν απλώς ένας λόγος.’Επρεπε να πάρω και την προεδρία. Διότι, χωρίς προεδρία, δεν κατευθύνεις το Τμήμα.
Εβαλα υποψηφιότητα και βγήκα πρόεδρος. Έπαιρνα πάντοτε 70% των ψήφων. Άρα, η ετυμηγορία του τμήματος ήταν 70 προς 30. Εάν -προσέξτε τη δραματικότητα- ζητούσα φανερή ψηφοφορία, δεν θα έπαιρνα καμία ψήφο! Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλη πίεση ασκείται; Τρομοκρατία. Αυτό δείχνει ότι οι λίγοι αυτοί (το 30%) έχουν τη μεγάλη δύναμη…
Εδώ αρχίζει το θέμα της τρομοκρατίας στο Πανεπιστήμιο. Η ηγετική μορφή από αυτούς, που τους κατευθύνει, εξέπεσε από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ζήτησα από τον Πρύτανη να εφαρμόσει την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, όπως κάνουμε πάντοτε. Κατά το Σύνταγμα, οι αποφάσεις του Σ.τ.Ε. είναι άμεσα εκτελεστές. Κανένας Πρύτανης, ούτε Γέροντας, ούτε Δημόπουλος, ούτε Μπαμπινιώτης εφήρμοσετην απόφαση! Τον άφησαν εκεί, να διδάσκει και να πιέζει…
Η.Ν.: Και ποιο είναι το όνομα του, κύριε καθηγητά;
Ε.Μ.: Τον ξέρει όλος ο κόσμος! Λιάκος λέγεται. Άρα, αυτή τη στιγμή, το Τμήμα αυτό δεινοπαθεί. Δεν υπάρχει μια δύναμη να φέρει μια ανάσχεση!
Χαρακτηριστικό είναι ότι, όταν έκανα την πρώτη τετραετία (προε­δρίας) και επειδή θα μεσολαβούσαν δυο χρόνια για να ξαναθέσω υπο ψηφιότητα, έλειψα για να κάνω ένα σημαντικό έργο (Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού) και στην Κίνα, και στην Ινδία. Γυρίζοντας ξαναβγήκα πρόεδρος, και η πρώτη μου δουλειά ήταν να δω τι γίνεται στο Τμήμα Ιστορίας. Βλέποντας τον κατάλογο των διδακτορικών των υπο­ψηφίων διδακτόρων που έχουμε στο Τμήμα, είδα ότι, ενώ ο νόμος καθόριζε να πάρουμε μόνο δύο στην ανωτέρα Ιστορία, που είναι η κρίσιμη Ιστορία για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα, υπήρχαν διακόσιοι! Αυτοί οι διακόσιοι ταχέως αποκτούν το διδακτορικό, χωρίς εμπόδια, και έχουν τη δυνατότητα να κάνουν 7μελείς επιτροπές με «δικούς τους» και να τους προ­ωθούν «διδακτοροποιούντες τους»!
Είναι μεγάλη υπόθεση αυτό. Να έχεις το «έμψυχο υλικό». Διότι αυτοί που θέλουν να δράσουν, πρέπει να έχουν ένα φυ­τώριο. Να έχουμε διακόσιους ανθρώπους που να έχουν τοπο­θετηθεί σε διακόσιες πανεπιστημιακές μονάδες ή σε ινστιτού­τα πνευματικά ή να έχουν πάρει κάποιες θέσεις με κάποιο τίτλο – δηλαδή, να μην είναι απλοί απόφοιτοι πανεπιστημίων, αλλά να έχουν κάποιο διδακτορικό. Πολύ σκληροί στα διδα­κτορικά «των άλλων» και πολύ εύκολοι στα διδακτορικά αυτών. Θα ήταν ευχής έργον να γραφεί μια διατριβή «τι απέγι­ναν οι διακόσιοι λαθραίως εισελθόντες εις το μεταπτυχιακόν πρόγραμμα»…
Η.Ν.: Όσοι συνάδελφοι σας δεν λειτουργούν έτσι (ακόμη και αν είναι λίγοι), γιατί δεν αντιδρούν;
Ε.Μ.: Είναι πολλοί. Αλλά είτε δεν αντιλαμβάνονται το πρόβλημα, είτε σκέπτονται«πού να μπλεχτώ τώρα σε φασαρίες. Θέλω να εξελιχθώ σε μια ανώτερη βαθμίδα».
Είναι πολύ φυσικό. Ο καθηγητής, όταν μπαίνει στο Πανεπι­στήμιο, έχει τέσσερις βαθμίδες: είναι λέκτωρ, επίκουρος, ανα­πληρωτής και καθηγητής. Η κύρια μεριμνά του είναι πώς να πάει στην επόμενη βαθμίδα! Αυτό δεν το κατακρίνω. Είναι θεμιτό.
Αλλά υπάρχουν και μερικά όρια. Διότι έχουμε έναν σκοπό. Έχουμε Τμήμα Ιστορίας; Έχουμε Εθνική Ιστορία; Ποια είναι αυτή; Ποιο είναι το εθνικό μας πρόβλημα; Τι θα πει «Ελλάς»; Τι σήμα εκπέμπει η Ελλάς; Εκπέμπει ένα σήμα, που σημαίνει ορισμένα πράγματα.
Σήμα = σημαία. Μπορεί να είναι «πανί», αλλά είναι σύμβο­λο. Και εδώ «συμβάλλει», μαζεύεται η όλη εθνική υπόστασις. Η σημαία είναι το οπτικό σύμβολο του Έθνους, το σύντομο. Ο Εθνικός μας ‘Υμνος λέει τι γυρεύω ως Έθνος. Αν σβήσουμε ως Έθνος, τότε τι είμεθα; Είδατε κάποιο κράτος, όπως τη Γερ­μανία, την Ιρλανδία, τη Σουηδία ή τη Γαλλία, να εγκαταλείπει την εθνικότητα του; Θα μας «πετάξουν έξω»!Είναι σαν να μας «γδύνουν» ψυχικώς. Δεν ζεις χωρίς Έθνος!
Η.Ν.: Το να «μας πετάξουν έξω» μπορεί να επιτευχθεί ευκολότερα μέσα από την Παιδεία;
Ε.Μ.: Εγώ στην Παιδεία βλέπω ότι, με τον περιορισμό των Αρχαίων Ελληνικών και της Ιστορίας, δεν έχουμε καλή προοπτική. Με αυτή τη χαλάρωση που υπάρχει, ευνοείται η αμεριμνησία, η ολιγωρία περί τα εθνικά θέματα.
Στο Πανεπιστήμιο, οι περισσότεροι λένε «αν μιλήσω και φωνάξω, δεν θα εξελιχθώ».Έπειτα, οι φοιτητές με τους οποίους συνεργάζεσαι, ψηφίζουν. Και δεν σε «βγάζουν» Πρύτανη, αν δεν σου βρουν κάποια «τρωτά». Τα «τρωτά» έγιναν… προτέρημα! Έχω πολλές περιπτώσεις που οι Πρυτάνεις ακολουθούν την τακτική που τους λένε οι φοιτητές. Οι καταλήψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Το λεγόμενο «άσυλο» έχει τόσο παραχαραχθεί, ώστε θα ευχόμουν σήμερα να βρούμε ένα… άσυλο να μας γλυτώσει από το υπάρχον άσυλο!
Πουθενά δεν γίνεται τέτοια απαξίωση της εθνικής μας ζωής, όσο μέσα στο Πανεπιστήμιο! Εν ονόματι του άσυλου, μπορεί να πας στο Πανεπιστήμιο και να κάνεις του κόσμου τις αθλιότητες, χωρίς να παρέμβει κανείς. Αν αποφασίσουν οι φοιτητές να κλείσουν τη Σχολή (και είναι γνωστός ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζουν), οι καταλήψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Αυτό δεν το μαθαίνει ο κόσμος. Αυτό είναι κατάχρησις του ασύλου! Διότι, ενώ λένε ότι «το άσυλο είναι για να μπορεί ελευθέρως ο καθηγητής να κυκλοφορεί και να λέει ό,τι θέλει» (ελευθερία και διδασκαλία ιδεών), δεν του επιτρέπεται! Όχι μόνο να έχει ελευθερία διακινήσεως ιδεών, αλλά ούτε να μπει στο Πανεπιστήμιο! Δηλαδή τελεία αχρήστευσις της εννοίας του ασύλου.
= = = = = = ==  = == = = =  = = = = = = ==  = == = = =  = = = = = = ==  = ==
…Στην παιδεία, με τον περιορισμό των Αρχαίων Ελληνικών και της ιστορίας, δεν έχουμε καλή προοπτική. Με αυτή τη χαλάρωση που υπάρχει, ευνοείται η αμεριμνησία και η ολιγωρία περι τα εθνικά θέματα.
= = = = = = ==  = == = = =  = = = = = = ==  = == = = =  = = = = = = ==  = ==
Το άγνωστο παρασκήνιο στα ΑΕΙ
Η.Ν.: …και αντίθετα με την έννοια της Δημοκρατίας.
 Ε.Μ.: Ποια έννοια Δημοκρατίας; Είναι η Δημοκρατία των ολίγων, η δημοκρατία του «συφερτού». Αυτοί επιβάλλονται με μερικούς καθηγητές. Και μερικοί φοιτητές, που είναι «συφερτός», κάνουν ό,τι θέλουν. Αποφασίζουν: θα καταλάβουμε τη Φιλοσοφική Σχολή!
Ενας καθηγητής μεμονωμένα, το πολύ-πολύ, να πει «δεν θα κάνω εξετάσεις». Το λένε πολλοί, αλλά μόλις προχωρήσουν στην ημέρα των εξετάσεων, σιωπούν. Άρα, οι φοιτητές ξέρουν ότι, ακόμα κι αν απειλήσει ο καθηγητής, υπάρχουν τρόποι εύκολοι τρόποι. Θα «του σύρει» μια φωνή ο Πρύτανης, ο οποίος συνεργάζεται μαζί τους και τον κάνουν ό,τι θέλουν – τον έχουν εκλέξει! Εσύ, ο καθηγητής, δεν μπορείς να βρεθείς ανάμεσα στους φοιτητές και τους Πρυτάνεις. Δηλαδή ανάμεσα σε Συμπληγάδες…
Θα σας πω ένα χαρακτηριστικό, για το οποίο καμαρώνω. Ως Κοσμήτωρ της Σχολής έχεις τον δεύτερο ρόλο στο Πανεπιστήμιο, μετά τον Πρύτανη. Το Πανεπιστήμιο έχει τέσσερις Κοσμήτορες. Περί το 2000, έπρεπε να πούμε για μια φορά ότι «θα χάσουμε το εξάμηνο». Να μη μείνει απειλή, αλλά να το κάνουμε. Γιατί, επαναλαμβάνω, τέτοιες απειλές έχουν γίνει σε όλα τα Πανεπιστήμια.
Έχω, λοιπόν, τη θέση του Κοσμήτορος και πρέπει να θέσω αυτό το πρόβλημα για όλη τη Φιλοσοφική Σχολή (πάνω από 10 τμήματα, 25.000 φοιτητές). Αρχίζει η κατάληψις. Απαγορεύεται η είσοδος των φοιτητών και των καθηγητών στο Πανεπιστήμιο. Φυσικό ήταν να τους πω: «Πού πάτε, με αυτό τον τρόπο θα χάσετε το εξάμηνο σας.» «Καλά, μας το είπαν και άλλοι.» «Σας καλώ και κάνω και συνεδρίαση. Έλα κι εσύ, κύριε Πρύτανη, να είσαι παρών», του λέω, «για να δεις ότι η απειλή είναι άμεση». – «Ας τελειώσουμε το εξάμηνο και θα μετρήσουμε τις εβδομάδες μαθήματος, αν έγιναν 13», λέει ο Πρύτανης. Ούτε μία δεν είχε γίνει! Κατάλαβα ότι είχαν συνεννοηθεί.
Όταν τελείωσε το εξάμηνο, βγάζω μία ανακοίνωση η οποία κοινοποιείται σε όλα τα μέλη της Φιλοσοφικής Σχολής, και στους φοιτητές, και στο διοικητικό προσωπικό και στους συναδέλφους καθηγητές: «Αγαπητοί συνάδελφοι, το εξάμηνο ετελείωσε. Όλοι ξέρουμε πώς. Δεν έγιναν μαθήματα. Αφού δεν έγιναν μαθήματα, δεν θα κάνουμεεξετάσεις»!
Ε, τότε άρχισε ο πόλεμος. Λέει ο Πρύτανης να πάμε το πρόβλημα στη Σύγκλητο και εκείνη να αποφασίσει. Η Σύγκλητος γυρίζει το θέμα στα επί μέρους τμήματα.
Η.Ν.: Γιατί;
Ε.Μ.: Διότι αυτό ζήτησαν οι φοιτητές! Πηγαίνουν στη συνεδρίαση κάθε Τμήματος και αποφασίζουν αυτοί και εξω-πανεπιστημιακά στοιχεία.Ετσι βγαίνει απόφασις από μέλη που δεν ανήκουν στο Τμήμα ή πηγαίνουν από Τμήμα σε Τμήμα. Άρα, τα ίδια πρόσωπα λαμβάνουν αποφάσεις να κάνουν εξετάσεις χωρίς να έχουν γίνει (λόγω καταλήψεων) καθόλου μαθήματα. Εξετάσεις επί ποίας ύλης; Επί μηδαμινής. Εμπαιγμός, δηλαδή.
Κατά σύμπτωση, δεν ήμουν μόνο Κοσμήτωρ, αλλά και πρόεδρος στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Λέω: «Ας γίνουν στα άλλα Τμήματα, στο δικό μου δεν θα γίνουν εξετάσεις.» Οι φοιτητές φώναζαν. Άρχισαν να με πιέζουν. Εγώ δεν υπέκυπτα. Και έκαναν το εξής τρομακτικό: πάει ο Πρύτανης με τον Υπουργό Παιδείας και με απολύουν! Η θητεία μου τελείωνε σε δύο μήνες. Αλλά έπρεπε να γίνουν οι εξετάσεις… Άπαξ και παύομαι εγώ, αναλαμβάνει ο αναπληρωτής και κάνει εξετάσεις!
Το τελευταίο μετερίζι που μου έμενε ήταν το δικό μου μάθημα. Είπα, λοιπόν: «Κάντε εσείς εξετάσεις όπου θέλετε, εγώ δεν κάνω στο δικό μου μάθημα.» Αλλά δεν ήταν μόνο το Φιλολογικό. Είχα και άλλα Τμήματα. Οπότε πήγαν στον Πρύτανη και απαίτησαν να βρεθεί λύση. Και βρήκαν τον τρόπο: να κάνουμε μια συνεδρίαση Συγκλήτου, στην οποία συμμετέχουν μόνο οι πρόεδροι των τμημάτων και ορισμένος μικρός αριθμός φοιτητών. Αλλά απαίτησαν από τον Πρύτανη να γίνει η συνεδρίαση όχι στη μικρή αίθουσα που συνεδριάζει η Σύγκλητος, αλλά στη μεγάλη αίθουσα των τελετών του Πανεπιστημίου. Γέμισε, λοιπόν, η αίθουσα με φοιτητές που άρχισαν να με απειλούν. Παρά τις πιέσεις δεν υποχώρησα και, παρά την απόφαση του Πρύτανη να γίνουν οι εξετάσεις με μια επιτροπή, τελικά εξετά­σεις δεν έγιναν. Και βρήκαν τρόπο να μη μου δώσουν τον βαθμό του «ομότιμου» καθηγητού – ένα βαθμό που τον παίρ­νουν όλοι. Βεβαίως, για μένα είναι άκρως τιμητικό. Και, βεβαίως, οι φοιτητές πέτυχαν να έχουν στο ενεργητικό τους την τιμωρία ενός καθηγητή που δεν έκανε εξετάσεις, αφού δεν είχαν γίνει μαθήματα ολόκληρο το εξάμηνο λόγω καταλήψε­ων. Πρέπει να είμεθα πειθήνια όργανα σε όλα. Καταλαβαίνετε τι μηχανισμοί κινούνται και σε μπλέκουν…
Η.Ν.: Οι φοιτητές που δημιουργούν αυτές τις καταστάσεις προωθούνται;
Ε.Μ.: Βεβαίως. Αυτοί συνήθως παίρνουν τίτλους. Αυτούς προωθούν, καμιά φορά, και στα μεταπτυχιακά. Γιατί αυτοί είναι όργανα. Δεν είναι κακά παιδιά. Τους χαλάει το σύστημα. Αν υπήρχε κάπως η έννοια ότι υπάρχει τάξις, κάποια δυνατότητα να επιβληθεί κάποια ποινή… Όπως είπε ένας φιλόσοφος: «Αν φτάσουμε στο σημείο να υπάρχει ανεπιπληξία, δηλαδή να απαγορεύεται η απλή επίπληξις, τότε χαθήκαμε»! Διότι Παι­δεία είναι έπαινος και ψόγος. Όταν ισοπεδώνονται όλοι, δεν υπάρχει Παιδεία!
Η.Ν.: Το σύστημα αυτό, όμως, επιβάλλεται εκ των άνω, που σημαίνει ότι και οι καθηγητές έχουν ευθύνες. Ε.Μ.: Αυτοί που θέλουν να εξασθενήσουν την Παιδεία έχουν τρόπους να το προωθούν και να τους καθοδηγούν.
Η.Ν.: Σε «αυτούς» συμπεριλαμβάνονται και πολιτικά πρόσωπα; Ε.Μ.: Για τους πανεπιστημιακούς μιλάω. Η Πολιτεία λέει: «Εχετε αυτοδιοίκηση, κάντε ό,τι θέλετε».
Είναι εύκολο να βρεις 5 ανθρώπους και να τους καθοδηγείς. Πολύ εύκολο. Ο σχεδιαστής ενός τέτοιου προγράμματος θα πει: «Πρέπει να βρούμε καμιά 20αριά καθηγητές να ενεργή­σουν. Εμπροσθοφυλακή.» Θα πάρουν μερικούς καθηγητές, οι οποίοι είναι ευάλωτοι. Θα βρουν μερικές εφημερίδες, μερικά εκδοτικά συγκροτήματα να τους βοηθήσουν. Είναι πολύ εύκο­λο να σκεφθεί κάποιος πώς γίνεται η άλωσις. Η άλωσις δεν γίνεται με στρατό, γίνεται με αυτό τον τρόπο.Ολοι είναι ωνητοί.
Πηγή: Περιοδικό Hellenic Nexus τεύχος Ιουλίου σελ. 16
Το παραπάνω κείμενο είναι μέρος της συνέντευξης την οποία μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη εδω
Το δεύτερο κείμενο για την αλλαγή της Αμερικανικής ιστορίας
Βρισκόμαστε στα μέσα του 20ού αιώνα(1954) στις ΗΠΑ. Η βουλή των Αντιπροσώπων διαπίστωσε ότι στις ΗΠΑ υπήρχαν μη φορολογούμενα ιδρύματα, τα οποία είχαν ένα επίσημο καταστατικό και περίεργες δραστηριότητες.
Κάποια στιγμή δημιουργήθηκε μια επιτροπή με πρόεδρο τον Caroll Reece με σκοπό να ερευνηθούν αυτά τα ιδρύματα, ποιοί είναι οι πραγματικοί τους στόχοι, ποιοί τα χρηματοδοτούν.
Κάποιος ονομαζόμενος Norman Dodd μέλος της επιτροπής αποκάλυψε τα συμπεράσματα και τα στοιχεία της έρευνας και εκδόθηκε ένα βιβλίο το «THETAX-EXEMPT FOUNDATIONS» (by William H. McIlhany,II).
Ένα απο τα ιδρύματα με τα οποία ασχολήθηκαν ήταν το CarnegieEndowment for International Peace. Πρόεδρος ήταν ο δρ. Joseph Johnson, ο οποίος επέτρεψε στον Dodd να ερευνήσει τα αρχεία του ιδρύματος. Ερεύνησαν τις χρονιές απο το 1910 μέχρι το 1920 και σοκαρίστηκαν απο το υλικό του Dodd.
–        Στα πρακτικά του 1911 το ίδρυμα ασχολήθηκε με το ερώτημα: «Αν κάποιος θέλει να αλλάξει το κόσμο, υπάρχει άλλος τρόπος πιο αποτελεσματικός απο τον πόλεμο;» Η συζήτηση κράτησε ένα χρόνο περίπου και αποφάνθηκαν ότι με τα δεδομένα αυτής της εποχής δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Το επόμενο που έθεσαν ήταν με πιο τρόπο θα μπλέξουμε τις ΗΠΑ σε πόλεμο. Ενα ακόμη ερώτημα που έθεσαν είναι το πως θα καταφέρουμε να ελέγξουμε τους διπλωμάτες των ΗΠΑ. Στα πρακτικά φαίνεται καθαρά ότι οι επίτροποι του ιδρύματος συνέχαιραν ο ένας τον άλλον όταν μπήκαν στον πόλεμο οι ΗΠΑ.
–        Στα πρακτικά του 1914 είχαν θέσει το ερώτημα «Πως μπορούν να ελέγξουν την ανατροφή των Αμερικανόπαιδων. Και κατέληξαν ότι πρέπει να ελέγξουν την εκπαίδευση. Τότε πλησίασαν το ίδρυμα Ροκφέλερ και όλως περιέργως το ίδρυμα Ροκφέλερ έκανε ότι χρειάζεται για να ελέγξουν το εκπαιδευτικό σύστημα των ΗΠΑ. Δηλαδή αποφάσισαν ότι το κλειδί είναι ο τρόπος με τον οποίο διδάσκεται η Αμερικανική ιστορία. Έτσι πλησίασαν τους πιο μεγάλους  Αμερικάνους ιστορικούς εκείνης της εποχής για να τους πείσουν να αλλάξουν την προσέγγιση με την οποία παρουσιάζουν τα γεγονότα. Ωραιοποίηση της ιστορίας δηλαδή. Ότι κάνει τώρα Βερέμης, Λιάκος, Φραγκουδάκη.100 σχεδόν όμως χρόνια πριν. Τα πρακτικά δείχνουν σύμφωνα με τον Doddότι οι καθιερωμένοι ιστορικοί αντιστάθηκαν οπότε το ίδρυμα Carnegieμαζί με το ίδρυμα Guggenheim διέθεσαν νέες υποτροφίες σε νέους ιστορικούς με την υποχρέωση φυσικά να παρουσιάσουν την ιστορία όπως ήθελε το ίδρυμα….
Θυμηθείτε ότι μετά την πτώση της Χούντας όλοι οι παραδοσιακοί ιστορικοί κατηγορήθηκαν σαν εθνικόφρονες και απολύθηκαν. Οι απολύσεις αυτές συνεχίζονται ακόμη και τώρα. Χαρκατηριστική είναι η περίπτωση του καθηγητή Μιχαλόπουλου(πληροφορίες για την περίπτωσή του μπορείτε να δείτε στο διαδίκτυο).
Την θέση των παλιών ιστορικών την παίρνουν άνθρωποι με ελαστική συνείδηση και μεγάλη άγνοια της ιστορίας, το κύριο όμως χαρακτηριστικό τους είναι ότι είναι απόλυτα υπάκουοι στην Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Κάποια στιγμή το ίδρυμα κατάφερε να φτιάξει την δική του «ομάδα μαϊμού ιστορικών» και παρ’ όλες τις αντιδράσεις με την πάροδο των χρόνων η ομάδα αυτή επιβλήθηκε στην Αμερικάνικη Ιστορική Ένωση.
Όταν λοιπόν στέλνουμε τα παιδιά μας να σπουδάσουν στην Αμερική τέτοιοι ιστορικοί αναλαμβάνουν να τα μορφώσουν.
Ο Dodd αποκαλύπτει οτι πίσω απο τα ιδρύματα αυτά κρύβεται μια πολύ ισχυρή ομάδα ατόμων που ενδιαφέρονται να αλλάξουν το σύνολο της ζωής στη Γη. Δημιούργησαν λοιπόν τέτοια ιδρύματα για να πετύχουν το στόχο τους με το λιγότερο δυνατό κόστος. Υποστηρίζει ακόμη ότι τα ιδρύματα αυτά έχουν τους φανερούς στόχους όπως φιλανθρωπίες, διαλέξεις κτλ, ενω οι πραγματικοί στόχοι των ιδρυμάτων αυτών δεν αποκαλύπτονται ποτέ φαίνονται όμως απο τα ίχνη των πράξεων του ιδρύματος.
Ένας ακόμη απο τους σκοπούς σύμφωνα με τον Dodd είναι η μετατροπή όλων των χωρών της Γης σε σοσιαλιστικού τύπου κράτη.
Πίσω απο τα ιδρύματα αυτά βρίσκονται οι μεγάλες εβραϊκές οικογένειες των Cecil Rhodes και Milner.
Να προσθέσουμε δε για χάρη της ιστορίας ότι η κυριαρχία των Κομμουνιστών στην Κίνα είχε προσχεδιαστεί απο αυτά τα ιδρύματα. Η έρευνα αυτή όμως είναι περίπου 1300 σελίδες και δεν είναι δυνατόν να περιγραφεί σε ένα τόσο μικρό άρθρο.
Κλείνουμε το άρθρο με την σημαντικότατη επισήμανση του Dodd οτι πίσω απο τα ιδρύματα αυτά κρύβονται μεγάλες οικογένειες τραπεζιτών(όλες είναι εβραϊκές αλλά ο Dodd δεν το αναφέρει για ευνόητους λόγους) αλλά ακόμη πιο σημαντικό είναι οτι «όλα τα ιδρύματα και οι οργανισμοί αυτοί συνιστούν μια ολότητα με συγκεκριμένο στόχο και πρόγραμμα. Και ο στόχος είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση».
Όπως καταλαβαίνετε ο σοσιαλισμός είναι δικός τους προσωρινό εφεύρημα.
Αυτά τα βιβλία δεν επανεκδίδονται. Ψάξτε σε αγγλικά κείμενα για περισσότερες πληροφορίες.
Η πηγή του δεύτερου κείμενου είναι εδω

«Αγαπητέ Σωκράτη, μαθαίνω αρχαία ελληνικά και επειδή χθες διαβάζαμε μια επιστολή του Επίκουρου προς το φίλο μου Μένοικο, μου άρεσε η προσφώνηση της επιστολής του και προσπάθησα να τη μιμηθώ. Λοιπόν, όπως μου γράφεις, άκουσες ότι εμείς εδώ στη Φινλανδία βγήκαμε πρώτοι στον κόσμο στην Παιδεία, ενώ εσείς δεν τα πήγατε και τόσο καλά και θέλεις να μάθεις το γιατί. Θα προσπαθήσω, όσο γίνεται απλά, να σου περιγράψω το εκπαιδευτικό μας σύστημα και πως περνάω μια ολόκληρη μέρα.

Το σύστημά μας

Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να σου πω ότι εμείς εδώ στη Φινλανδία, από την 1η μέχρι και την 9η τάξη πηγαίνουμε στο ίδιο ενιαίο ολοήμερο σχολείο. Αφού προετοιμαστούμε κατάλληλα στην ηλικία των 6-7 ετών σε μια προκαταρκτική τάξη, μόλις συμπληρώσουμε τα 7 αρχίζει το σχολείο. Από την 1η μέχρι την 6η τάξη το σχολείο λέγεται «Alaaste» και από την 7η μέχρι την 9η τάξη «Yia-ste». Μετά, όσοι θέλουν μπορούν να πάνε στο «Lyseo» ή στο επαγγελματικό σχολείο. Όσοι τελειώνουν το Λύκειο μπορούν να συνεχίσουν, με εξετάσεις φυσικά στα 20 πανεπιστήμια που έχουμε, ακολουθώντας ακαδημαϊκές σπουδές. Αυτοί που θα τελειώσουν το επαγγελματικό σχολείο θα συνεχίσουν στις 29 πολυτεχνικές σχολές μας, οι οποίες είναι περισσότερο προσανατολισμένες στην αγορά εργασίας. Εκεί μπορούν να γίνουν από φυσικοθεραπευτές, νοσοκόμοι μέχρι και μηχανικοί.

Επιλέγουμε μαθήματα

Εγώ προετοιμάζομαι του χρόνου να πάω στο Lyseo – Λύκειο. Εκεί η σχολική περίοδος χωρίζεται σε 5 περιόδους και η κάθε μια διαρκεί 6 εβδομάδες και τελειώνει με μια εβδομάδα εξετάσεων, όπου χορηγούνται και πιστοποιητικά επιδόσεων. Σε κάθε περίοδο οι μαθητές έχουν το δικαίωμα, μέσα από τα προσφερόμενα μαθήματα, να κάνουν τη δική τους επιλογή και να δημιουργήσουν το δικό τους πρόγραμμα μαθημάτων. Υπάρχουν κάποια μαθήματα που είναι υποχρεωτικά, όμως η χρονική κατανομή είναι δουλειά του μαθητή. Για να το καταλάβεις, αυτό που θα πρέπει να σου πω είναι ότι παρότι είσαι π.χ. στη δεύτερη τάξη, μπορείς, αν θέλεις, να παρακολουθήσεις κάποια μαθήματα της πρώτης ή και της τρίτης τάξης. Η επιλογή είναι δική σου υπόθεση και εξαρτάται από τη διάθεση, την όρεξη και τις προθέσεις σου. Αν σε κάποιο μάθημα δεν περάσεις τις εξετάσεις μπορείς να το επαναλάβεις κάποια στιγμή της χρονιάς που θα νιώθεις έτοιμος. Για τις γλώσσες και τα μαθηματικά υπάρχουν τα λεγόμενα «βραχύχρονα» και τα «μακρόχρονα» εντατικά τμήματα.

Είμαστε όλοι ίσοι

Δεν έχουμε καθόλου ιδιωτικά σχολεία, ούτε ειδικά ή ελίτ σχολεία υπεροχής. Στο ίδιο σχολείο μ’ εμένα πηγαίνει και η κόρη του πρωθυπουργού μας, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού μας, και πολλά άλλα παιδιά με αναπηρίες, καθώς και τα παιδιά μεταναστών. Εμείς, όπως λέει και ο πρωθυπουργός μας, «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε ένα παιδί, διότι κοινωνικοί αποκλεισμοί, διακρίσεις και γκετοποιήσεις δεν έχουν θέση στη μάθηση. Θεωρούμε ότι ενσωμάτωση, κοινωνικοποίηση και μάθηση πάνε μαζί». Σε όλα τα σχολεία μας τα πρότυπα είναι οι καλύτεροι, αλλά όπως είναι δομημένο το σύστημά μας, μη νομίσεις ότι όσοι δεν είναι πρώτοι υποφέρουν και νιώθουν μειονεκτικά. Το αντίθετο μάλιστα, οι καλύτεροι παρακινούν τους υπόλοιπους προς τα πάνω και ο καθένας, με τη βοήθεια φυσικά των δασκάλων μας, προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, αντί να απογοητευτεί και να πέσει στην αδράνεια. Μετά το βασικό μάθημα, οι πιο αδύναμοι έχουν ενισχυτική διδασκαλία και ψυχολογική στήριξη, γι’ αυτό και οι πρώτοι μαθητές κάθε τόσο εναλλάσσονται. Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε ίσες ευκαιρίες σε όλους και παράλληλα διατηρούμε την κοινωνική συνοχή μας, σαν μαθητές αλλά και σαν κοινωνία, νομίζω. Η παιδεία είναι εντελώς δωρεάν μέχρι και την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο ή το Πολυτεχνείο. Πρόσφατα ήρθαν στο σχολείο μας δάσκαλοι από άλλες χώρες για να μελετήσουν το σύστημά μας και μας είπαν πως έμειναν έκπληκτοι, γιατί δεν είδαν κανένα γκράφιτι στο σχολείο μας. Λένε μάλιστα πως στα σχολεία μας στη Φινλανδία η σχολική βία είναι ανύπαρκτη, σε βαθμό… ανησυχητικό. Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι τόσο κακό, ίσως όμως αυτό να εξηγεί γιατί είμαστε σε διακοπές στη Ρόδο, «ξεσαλώνουμε» λίγο, όπως είδα το καλοκαίρι, και «τα τσούζουμε» ακόμη περισσότερο. Το ότι είμαστε στο ίδιο σχολείο παιδιά από τόσο διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, νομίζω πως μας βοηθάει στο να μαθαίνουμε να σεβόμαστε και να εκτιμάμε ο ένας τον άλλον ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά έχει ο μπαμπάς, ανεξάρτητα από τις πνευματικές και σωματικές αναπηρίες ή από το τι χρώμα έχει η επιδερμίδα μας.

Αγαπάμε ότι κάνουμε

Αυτό μας βοηθάει πολύ και στην επιλογή του επαγγέλματος. Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, «οι περισσότεροι δεκάχρονοι συμμαθητές μου πιστεύουν ότι το καλύτερο επάγγελμα, είναι αυτό που τους αρέσει, που το κάνουν με το κέφι και όρεξη, όπου μπορούν να γνωρίσουν ενδιαφέροντες ανθρώπους και να έχουν τη δυνατότητα να πάνε διακοπές όπου τους αρέσει. Το πόσα λεφτά θα βγάζουν είναι σημαντικό αλλά όχι το σημαντικότερο κίνητρο». Αυτό μπορεί να εξηγεί και το ότι, αν ακούσεις, η Φινλανδία είναι η χώρα με το χαμηλότερο δείκτη διαφθοράς στον κόσμο. Οι δάσκαλοί μας παίρνουν πολύ λιγότερα λεφτά από τους Γερμανούς και τους Γάλλους, δεν έχουν το καλύτερο αυτοκίνητο, αλλά όμως αυτό δεν τους εμποδίζει να αγαπούν αυτό που κάνουν. Νομίζω πως η κακή παιδεία και διαφθορά πάνε χέρι- χέρι. Εδώ θα πρέπει να σου πω ότι το αγαπημένο σύνθημα του διευθυντή μας Βαατάινεν είναι: «Προτιμάω έναν ευτυχισμένο οδοκαθαριστή από έναν νευρωτικό ακαδημαϊκό» Τον αγαπάμε πολύ γιατί δεν κάνει καμία διάκριση και είναι προστατευτικός και φιλικός σε όλους. Συνεχώς μας μιλάει για τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη σας που έλεγαν πως: «η μάθηση καλλιεργείται καλύτερα εκεί όπου βρίσκει σταθερό συναισθηματικό έδαφος, διότι δεν είναι κάτι, που εισάγεται στον ανθρώπινο νου μόνο με την εξωτερική διαδικασία της διδασκαλίας (επανάληψη και μίμηση). Αλλά είναι μία εσωτερική διεργασία ίδιας και εμπειρικής ανακάλυψης, που χωρίς την αμοιβαία βούληση δε μεταδίδεται».

Μια ημέρα μου

Τώρα θα σου περιγράψω πως περνάω την ημέρα μου. Στις 8 αρχίζει το σχολείο μέσα στην τάξη και χωρίς συγκεντρώσεις στο προαύλιο, όπου μέσω ηχείων ακούμε μια εισαγωγική ομιλία αν πρόκειται για κάποια επέτειο, αλλά συνήθως ακούμε μόνο λίγη μουσική για περισυλλογή και ψυχολογική προετοιμασία για το μάθημα. Κάθε μαθητής κάθεται σε ένα θρανίο – τραπεζάκι, που δεν είναι πάντα το ίδιο, επειδή σε εμάς δεν αλλάζουν αίθουσα οι δάσκαλοι αλλά οι μαθητές. Κάθε δάσκαλος έχει τη δική του αίθουσα και νομίζω πως είναι σωστό, διότι εκεί μέσα έχει τα προσωπικά του αντικείμενα, βιβλία και ότι άλλο χρειάζεται για το μάθημά του. Κάθε τάξη έχει επιδιασκόπιο, ραδιόφωνο, τηλεόραση, βίντεο και έναν Η/Υ συνδεδεμένο με το Διαδίκτυο. Ο δάσκαλος υποδέχεται τα παιδιά στην τάξη του σαν οικοδεσπότης. Όποιος θέλει μπορεί να ζητήσει ακουστικά και μάλιστα ο καθηγητής μου των λατινικών έχει στην τάξη του και έναν οικιακό κινηματογράφο. Για τις γλώσσες έχουμε ένα εργαστήριο γλωσσών, για τη βιολογία ένα ειδικό εργαστήριο κλπ. Στον δάσκαλο μιλάμε πάντοτε στον ενικό και αν έχουμε κάποιο πρόβλημα φωνάζουμε «hei ope» που σημαίνει «ε δάσκαλε» και έρχεται ο δάσκαλος να μας βοηθήσει. Αν κάποιος δεν ξέρει κάτι ή δεν έχει λύσει κάποιο πρόβλημα, δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Η φιλοσοφία μας είναι πως κάθε μαθητής είναι υπεύθυνος για τη μάθηση του. Ο δάσκαλος είναι υποχρεωμένος να του κάνει ενισχυτικά μαθήματα τις απογευματινές ώρες. Αν κάποιος μαθητής ήταν άρρωστος ή πήγε μερικές ημέρες με τους γονείς του διακοπές, ο δάσκαλος υποχρεούται να του αναπληρώσει τις ώρες με ενισχυτική διδασκαλία. Παρότι θεωρούμε ότι ο μαθητής μαθαίνει μόνο γιατί το επιθυμεί ο ίδιος, υπάρχουν κάπου – κάπου μικρά τεστ αλλά περισσότερο για κίνητρο υποκίνησης. Κάθε μάθημα κρατάει 45 λεπτά και ακολουθεί ένα διάλειμμα ενός τετάρτου. Στις 11.45 και για μισή ώρα υπάρχει φαγητό, στο εστιατόριο φυσικά και όχι μέσα στις τάξεις. Δευτέρα και Παρασκευή το σχολείο τελειώνει στις 14.00, εκτός κι αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι δημιουργικό μέσα στο σχολείο, όπως π.χ. σπορ ή κάτι άλλο. Τις άλλες ημέρες το σχολείο τελειώνει στις 16.00. Στο Λύκειο, όπως σου έγραψα, μετά από 5 εβδομάδες σχολείο, υπάρχει μια εβδομάδα εξετάσεων σε έξι μαθήματα. Αν κάποιος δεν επέλεξε κάποιο μάθημα, την ημέρα εκείνη είναι ελεύθερος. Για τα τεστ δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος. Όποιος τελειώσει πάει στο σπίτι του. Οι καθηγητές, συνήθως δεν επιτηρούν καθόλου αλλά κανείς μας δεν διανοείται να μιλήσει ή να αντιγράψει γιατί θεωρείται μεγάλη ντροπή. Αν κάποιος δεν είναι ευχαριστημένος με τη βαθμολογία μπορεί να ζητήσει να μη ληφθεί υπόψη και να την επαναλάβει μετά από μερικές εβδομάδες. Μετά την εβδομάδα των τεστ παίρνουμε τα πιστοποιητικά επιδόσεων. Το τι κάναμε σε όλη τη διάρκεια των 5 εβδομάδων δεν είναι και τόσο σημαντικό. Μετά το σχολείο πηγαίνω στο σπίτι, συνήθως χωρίς την τσάντα μου, αφού εκεί θα κάνω εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που έκανα στο σχολείο. Θα ασχοληθώ με άλλα πράγματα που μου αρέσουν επίσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα διαβάσω κάτι άλλο. Διαβάζουμε πάρα πολύ εξωσχολικά βιβλία, γι’ αυτό και στην ανάγνωση βγήκαμε πρώτοι με απόσταση από το δεύτερο, ενώ εσείς όπως άκουσα πιάσατε «πάτο».

Υστερόγραφο

Όπως θα κατάλαβες, η επιτυχία μας είναι ένας συνδυασμός πολλών παραγόντων. Όπως μας λέει και ο δάσκαλος μας, ο Καουρισμάκι, «η εκπαίδευση δε γίνεται ποτέ μέσα σε ένα πολιτικό και- πολιτισμικό κενό. Είναι συστατικό κομμάτι του συνόλου της κοινωνίας, όπου δάσκαλοι, γονείς, μαθητές και πολιτεία συμβάλουν κατά τον ίδιο βαθμό». Η δασκάλα μας μάλιστα, η Κεκόνεν, μας λέει ότι «συμμετοχή στην παιδεία μας έχουν η οικογένεια και η γειτονιά, το κοινωνικό περιβάλλον, δηλαδή η κοινωνία με τις αξίες και τα πρότυπα της, ο δεδομένος χώρος και χρόνος, οι ανθρώπινες σχέσεις, οι νόμοι και τα ΜΜΕ με τις απόψεις και εικόνες που μεταδίδουν». Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι κάτι που δεν αντιγράφεται από κάποιους ειδικούς. Μάλλον θα πρέπει να ανοίξετε έναν πανεθνικό διάλογο, όπου θα συμμετέχουν όλοι και φυσικά κι εσείς τα παιδιά και όχι μόνο κάποιοι «ειδικοί». Το σημειώνω, γιατί άκουσα ότι θα έρθουν στο σχολείο μας κάποιοι «ειδικοί» από την Ελλάδα για να μελετήσουν το σύστημα μας. Φοβάμαι ότι θα δουν ότι τους βολεύει. Χωρίς την κινητοποίηση και τη βούληση ολόκληρης της κοινωνίας σας, δεν νομίζω πως θα πετύχετε κάτι. Νομίζω πως το σύστημα μας είναι πολύ απλό, τόσο απλό, που μόνο άνθρωποι δημιουργικοί ή παιδιά μπορούν ποτέ να το φανταστούν και να το εφαρμόσουν και όχι γραφειοκράτες που θα στείλετε να το μελετήσουν. Πρόσφατα, μαζί με τους γονείς μου παρακολουθήσαμε μια μαγνητοφωνημένη Ομιλία στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας από ένα καθηγητή από το ΜΙΤ της Μασαχουσέτης, τον Symour Papert, ο οποίος μας είπε: «Όλα τα συστήματα είναι κουτά. Εμείς νομίζουμε ότι τα συστήματα είναι έξυπνα. Πολύ σπάνια όμως τα συστήματα μπορούν να δουν αυτό που συμβαίνει κάτω από τη μύτη τους. Ένα σύστημα, από τη στιγμή που μπαίνει στη λογική της συντήρησης, από τη στιγμή που εναντιώνεται στο άνοιγμα του μυαλού και στην ιδέα της αλλαγής, αρέσκεται να πιστεύει στην ίδια του την προπαγάνδα, στις ιστορίες που ουσιαστικά μόνο του δημιουργεί… Μια κραταιά γραφειοκρατία μπορεί να έχει όλες τις πληροφορίες αλλά λόγω έλλειψης ευελιξίας και καθαρής σκέψης να μην μπορεί να αντιδράσει και να καθορίσει τα γεγονότα». Νομίζω πως θα συμφωνήσεις, γι’ αυτό και στο σχολείο μας οι γονείς μας συμμετέχουν ενεργά στην αξιολόγηση πρόσληψης του διευθυντή αλλά και των καθηγητών. Αν δε συμμετέχουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι για να συναποφασίσουν για το ποιοι θα αναλάβουν το έργο εκπαίδευσης των παιδιών τους, ποιος θα το κάνει καλύτερα και χωρίς σκοπιμότητες; Είμαι πολύ περίεργος να μάθω πως είναι το δικό σας σύστημα και πως περνάτε την ημέρα σας. Με ρώτησες πόσο έχει σ’ εμάς το τελευταίο μοντέλο της NOKIA, και το Touareg της VW, ειλικρινά δεν ξέρω γιατί δεν έχω κινητό και ο μπαμπάς μου έχει ένα παλιό τζιπ, διότι εμείς στη Φινλανδία έχουμε χιλιάδες χιλιόμετρα χωματόδρομων. Πάντως, το καλοκαίρι που ήμουν στη Ρόδο, είδα πολλά πανάκριβα τζιπ και σκέφτηκα πως μάλλον θα τα χρειάζονται για να πηγαίνουν για σαφάρι στη Σαχάρα, διότι το νησί δεν έχει και τόσους πολλούς δρόμους. Λοιπόν φίλε μου, «Kiitos» (ευχαριστώ) για το σήμα του «Ολυμπιακού» που μου έστειλες, της αγαπημένης σου ομάδας όπως μου λες, δυστυχώς δεν την γνωρίζω. Ελπίζω με αυτό να μη σε στενοχώρησα, αλλά οφείλω να σου πω, πως με το ποδόσφαιρο δεν τα πάω και τόσο καλά. Στον ελεύθερο χρόνο μου προτιμάω να πάω στη βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου, να σερφάρω λίγο στο Ιντερνέτ, να πάω για σκι ή πατινάζ στον πάγο με τους φίλους μου και τις λίγες ώρες την εβδομάδα που βλέπω τηλεόραση, προτιμάω να δω κανένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία σας και άλλες μακρινές χώρες, που δεν έχω πάει. Όπως άκουσα, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, είμαστε η χώρα με τη χαμηλότερη τηλεθέαση στην Ευρώπη. Ξέχασα, δε, να σου πω ότι εκτός της σχολικής, σε κάθε γειτονιά μας υπάρχει μια δημόσια βιβλιοθήκη και δεν υπάρχει μαθητής που να μην έχει μια δανειστική ταυτότητα βιβλίων ή σύνδεση με το ιντερνέτ. Φίλε μου, σου εύχομαι καλή επιτυχία και κουράγιο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μπορούσε να επιλέξει το τόπο γέννησης του.

Φιλικά, Markus Bootsarb

ΠΗΓΗ

Το 1974 ο γερμανός νομπελίστας Χάινριχ Μπελ δημοσιεύει ένα σύντομο αφήγημα που έμελλενα αποτελέσει αρχετυπικό παράδειγμα

κριτικής μιας συγκεκριμένης πρακτικής των εφημερίδων. Το βιβλίο, γνωστότατο σήμερα, είχε τον τίτλο «Η χαμένη τιμή της Κατερίνας Μπλουμ» και μιλούσε για την ιστορία μιας συνηθισμένης κοπέλας που εξαιτίας μιας τυχαίας γνωριμίας της με κάποιον καταζητούμενο, μπήκε στο στόχαστρο της αστυνομίας. Την σκυτάλη παίρνει ο κίτρινος τύπος της εποχής (ο Μπελ ευθέως δήλωσε ότι «φωτογραφίζει» την εφημερίδα Bild στο αφήγημά του) που αναλαμβάνει την κανιβαλική διαπόμπευση της Κατερίνας Μπλουμ, η οποία, με τη σύμπραξη αστυνομίας και εφημερίδων, αρχίζει να βιώνει έναν κλιμακούμενο, καφκικό εφιάλτη χωρίς τέλος.
Δυστυχώς, αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στη λογοτεχνία. Στην πραγματική ζωή παρακολουθούμε καθημερινά τη διαπόμπευση και τον εξευτελισμό ανθρώπων από τηλεοράσεις και δημοσιογράφους εφημερίδων που λειτουργούν απροκάλυπτα ως γραφεία τύπου της ασφάλειας και της αντιτρομοκρατικής (στην εποχή του διαδικτύου είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι πολλοί εξ αυτών δεν αλλάζουν ούτε μια λέξη στα υποτιθέμενα ρεπορτάζ τους, από το επίσημο ή ανεπίσημο δελτίο τύπου που τους δίνουν οι μοναδικοί πληροφοριοδότες τους, η ίδια η αστυνομία δηλαδή).
Αυτό το έργο είδαμε να επαναλαμβάνεται τις τελευταίες μέρες με αφορμή την σύλληψη της 27χρονης Φαίης Μάγιερ. Ένας καφές που ήπιε με κάποιον που η αστυνομία θεωρεί ύποπτο, άρκεσε για να συλληφθεί αυτή από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία και στην συνέχεια να ξετυλιχθεί το κουβάρι της δημοσιογραφικής αλητείας. Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα, αστυνομία και δημοσιογράφοι επιρρίπτουν ο ένας στον άλλο την ευθύνη για το ποιος δημιούργησε το, χαμηλού έστω επιπέδου, χολιγουντιανό σενάριο: η μητέρα της ήταν μέλος της ΡΑΦ που καταζητούνταν επί χρόνια, ο δε πατέρας της, επίσης στυγνός τρομοκράτης, σκοτώθηκε σε ένοπλη σύγκρουση με την αστυνομία. Φυσικά τίποτα από τα δύο δεν ίσχυε (επρόκειτο για απλή συνωνυμία, μιας και το Μάγιερ είναι ένα κοινότατο γερμανικό επίθετο). Ο πατέρας της είναι ζωντανός και οι δύο γονείς της ουδέποτε υπήρξαν μέλη της ΡΑΦ. Ακολούθησε, μάλιστα, επίσημη διάψευση από πλευράς Γερμανίας, αλλά όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, η «προβολή» που έτυχε η διάψευση αντιστοιχεί στο 1/20 της προβολής που τυγχάνει η συκοφαντία.
Εκτός όμως από το θέμα του εξευτελισμού και της διαπόμπευσης (με τις ανυπολόγιστες συνέπειες που μπορεί να έχει για την καθημερινή ζωή κάποιου) που ατιμώρητα μπορούν να προκαλούν οι δημοσιογράφοι, υπάρχει και το ακόμα σοβαρότερο, παράπλευρο, ζήτημα ότι έτσι ακριβώς δημιουργείται το κατάλληλο κλίμα ώστε να προφυλακιστούν άνθρωποι και να παραμείνουν στη φυλακή 1-1,5 χρόνο μέχρι να γίνει η δίκη τους και να αποδείξουν (αν αποδείξουν) ότι δεν είναι ελέφαντες.
Στο μυθιστορηματικό σύμπαν του Μπελ, η κάθαρση επέρχεται έστω και δια του στρεβλού τρόπου της αυτοδικίας. Στην πραγματική ζωή, παρακολουθούμε καθημερινά τον ταχύ εκφασισμό της κοινωνίας, την εφιαλτική αστυνομο-δικαϊκή οχύρωση και αυθαιρεσία των κρατών (που μπορούν άνετα να ομολογούν ότι προσήγαγαν και ξυλοκόπησαν κάποιον επειδή έμοιαζε με κάποιον άλλον, όπως συνέβη αυτές τις μέρες με το μέλος του Σύριζα Δημοσθένη Παπαδάτο-Αναγνωστόπουλο) και την, σε ρόλο μαέστρου, εξαλλοσύνη των ΜΜΕ που ποδοπατούν ατιμώρητα οποιονδήποτε.
ΠΗΓΗ:naftilos.blogspot.com

 

Απο την Ψηφιακή Αμεση Δημοκρατία  (Digital Direct Democracy ) παραθέτουμε μια περιεκτική τοποθέτηση , που εξηγεί , πως η αρχαία ελληνική Δημοκρατία μπορεί να λάβει μια μοντέρνα μορφή, όπου όλοι μπορουν να συμετέχουν στη λήψη αποφάσεων . Η μεγαλύτερη συμετοχή στη λήψη αποφάσεων , είναι ενα αντικειμενο που πραγματεύονται πολλές μοντέρνες Οργανώσεις , Κινήματα και νέα πολιτικά ρεύματα.Επειδή σαν ιστολόγιο παρακολουθούμε την οργανωτική δομή που προσπαθεί να δημιουργήσει το κίνημα ΖEITGEIST (μέσω του open source development) , επειδή χαιρόμαστε που η Αμεσοδημοκρατία αρχίζει και ξανα-ακουγεται στους δύσκολους καιρους που ζούμε μέσω των κινημάτων όπως του Κινήματος Αμεσης Δημοκρατίας (dimopolis.gr )και του Digital Direct Democracy και τελικά επειδή πίσω απο όλα αυτά διακρίνουμε ενα κοινό παρονομαστή , θεωρούμε την παρακάτω τοποθέτηση , αρκετά αξιολογη να διαβαστεί και να δώσει τροφή για σκέψη σε όλες  τις συγκοινωνούντες (ως προς αυτη την ιδέα τάσεις ).

Το παλιό πολίτευμα

Το πολίτευμα αυτό γεννήθηκε σε αυτόν εδώ τον τόπο, στην Ελλάδα πριν από 5000 τουλάχιστον χρόνια και ονομάσθηκε Δ η μ ο κ ρ α τ ί α. Από τη γέννηση του μέχρι τον 6ο πΧ αιώνα, δηλαδή για 3000 τουλάχιστον χρόνια, το πολίτευμα είχε άτυπη μορφή χωρίς γραπτούς νόμους. Είναι το πολίτευμα που ονομάσθηκε από τον Φρειδερίκο Ένγκελς,  «Αυθόρμητη Δημοκρατία των ηρωικών χρόνων της Ελλάδας».

Στο ερώτημα γιατί μόνο στην Ελλάδα αναπτύχθηκε αυτό το πολίτευμα  – γιατί η Ελλάδα έγινε το λίκνο της Δημοκρατίας – έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις . Κατά μια από αυτές,  πρωτογενή αίτια  είναι  η μορφολογία, το κλίμα και οι υδάτινοι πόροι του Ελληνικού χώρου και δευτερογενή, η ελληνική γλώσσα, η αλφαβητική γραφή και η λογική αντίληψη. [1]

Ίσως είναι χρήσιμο να αναφερθεί ότι μέχρι τον 7ο πΧ αιώνα, οι άνθρωποι όλων των λαών του κόσμου αντιμετώπιζαν τόσο τα φυσικά φαινόμενα όσο και τα  ανθρώπινα  θέματα με δογματικό τρόπο· κάποιος Θεός ήταν υπεύθυνος γι’ αυτά. Οι πρώτοι που αντιμετώπισαν τα φυσικά φαινόμενα με τη λογική, με το λόγο, ήταν οι Έλληνες προσωκρατικοί  φιλόσοφοι της Ιωνίας, οι ονομαζόμενοι και φυσικοί φιλόσοφοι. Την αντιμετώπιση με τη λογική των άλλων θεμάτων ( του ανθρώπου, της κοινωνίας), άρχισε ο Αθηναίος φιλόσοφος  Σωκράτης (470-399 πΧ) .

Η Αυθόρμητη Δημοκρατία ακολούθησε μια εξελικτική πορεία δαρβινικού τύπου, μπολιάστηκε με το λόγο των φιλοσόφων της Ιωνίας  και έφτασε στη βέλτιστη μορφή της – μεσουράνησε –  στην Αθήνα με τους νόμους του Κλεισθένη (570 – 507 πΧ)

Δύο περίπου αιώνες αργότερα, το 322 πΧ, το πολίτευμα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας πέθανε, σαν πράξη και σαν ιδέα, όχι από την παθογένεια της, αλλά από εξωτερική παρέμβαση.[2]

Χρειάστηκε να περάσουν 2000 χρόνια για να ανακαλύψουν ξανά οι άνθρωποι αυτό το παλιό πολίτευμα και να αρχίσουν να εφαρμόζουν τις ιδέες και τις αρχές του στα υπάρχοντα συστήματα εξουσίας. Η προσπάθεια αποδοχής και εφαρμογής των ιδεών της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας δεν ολοκληρώθηκε· συνεχίζεται ακόμη.

Οι βασικές αρχές της Δημοκρατίας

Το πολίτευμα της αρχαιοελληνικής, της Άμεσης Δημοκρατίας, αξιολογούμενο με τις κρατούσες σήμερα λογικές (φιλοσοφίες), στηρίζεται :

(1)   Στη λογική του συνόλου ( του Set στα μαθηματικά, του, Όλου στη φιλοσοφία)  και

(2)   Στη λογική του τυχαίου ( της τυχαιότητας στις επιστήμες, της κλήρωσης στην κοινωνική ζωή)

Για χιλιάδες χρόνια, ακόμη και σήμερα, οι δύο αυτές λογικές, αποτελούσαν για τα συστήματα άσκησης της εξουσίας,  «παραδείγματα προς αποφυγείν»·  σε όλες τις χώρες και τους λαούς. Εξαίρεση αποτελεί ένα παράθυρο στο χωρόχρονο με στοιχεία: Ελλάδα . Αθήνα,  6ος– 5ος – μέσα 4ου πΧ  αιώνα.

Οι μοντέρνες ιδέες για το σύνολο και την τύχη.

Το σύνολο

θεωρείτο μια οντότητα με απροσδιόριστη και ευμετάβλητη  συμπεριφορά που δεν καθορίζονταν από σταθερούς κανόνες. Επόμενο αυτής της θεώρησης ήταν η δημιουργία καθεστηκυίας αντίληψης ότι η άσκηση εξουσίας από το σύνολο αποτελεί  πράξη ουτοπική και επικίνδυνη. Η εξουσία, δηλαδή η λήψη  και η υλοποίηση των αποφάσεων, δεν μπορούσε να ασκείται από το σύνολο. Οι αποφάσεις έπρεπε να λαμβάνονται από ένα μόνο στοιχείο του συνόλου· τον φωτισμένο μονάρχη ή έστω τους λίγους εκπροσώπους των πολιτών, που εκλέγονται με κριτήριο την μεγάλη, υποτίθεται,  «πνευματική και ηθική ισχύ» που διαθέτουν.

Η υλοποίηση όμως των αποφάσεων ;

Αυτή πραγματοποιείται μόνο από το σύνολο. Αντίθετη άποψη δεν έχει κανένας· ούτε αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις.

Μήπως όμως αυτό συνιστά λογική και ηθική αντίφαση ;    

Η Τύχη.

Μέχρι πρόσφατα η τύχη θεωρείτο μια οντότητα τυφλή που στερείται στόχων και προοπτικής. Σύμφωνα όμως με νέες απόψεις, όπως αυτές του Πριγκόζιν[3] , «η τύχη είναι συνώνυμο του μη ντετερμινισμού». Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι η τύχη δεν είναι τυφλή και χωρίς στόχους, αλλά και «μάτια» και στόχους έχει που όμως εμείς σήμερα δεν μπορούμε να τα «δούμε» γιατί δεν υπακούνε στη νομοτέλεια του ντετερμινισμού αλλά στη νομοτέλεια του  Χάους[4] .

Οι παραπάνω κλασικές απόψεις για το σύνολο και το τυχαίο, άρχισαν σιγά-σιγά να αναθεωρούνται στους διάφορους κλάδους της επιστήμης· στη Φυσική, στα Μαθηματικά, στη Βιολογία, στην Κοσμολογία, στην Κοινωνιολογία, στη Γλωσσολογία στην Πολιτική.

Ας επιχειρήσουμε λοιπόν μία πολύ συνοπτική επισκόπηση  αυτών των νέων ιδεών.

Στη Φυσική.

Στη νεότερη Φυσική και ειδικότερα στην Στατιστική Μηχανική, το σύνολο των στοιχείων ενός συστήματος και η τυχαία συμπεριφορά τους, οδηγούν σε  νόμους που έχουν την ίδια ισχύ με αυτούς της Κλασικής Φυσικής. Για παράδειγμα, ο νόμος του Ωμ[5] που διδαχθήκαμε στο Γυμνάσιο ότι προκύπτει από την εμπειρία και το πείραμα, στην Στατιστική Μηχανική είναι μαθηματικό (λογικό) συμπέρασμα που βασίζεται  στη λογική του συνόλου και του τυχαίου.

Ένας άλλος νόμος που στηρίζεται στη λογική του συνόλου και του τυχαίου είναι ο νόμος της εντροπίας. Ο νόμος αυτό έγινε αιτία της καθιέρωσης μιας νέας κατηγορίας νόμων στη φυσική που ονομάστηκαν στατιστικοί νόμοι[6].

Στη Στατιστική.

Ο κλάδος αυτός των μαθηματικών, στηρίζεται επίσης στη λογική του συνόλου και του τυχαίου και είναι πολύ γνωστός από τις εφαρμογές που έχει σε τόσους και τόσους τομείς· στην έρευνα, στην οικονομία, στη διοίκηση, στις δημοσκοπήσεις . Τα συμπεράσματα όμως στη  στατιστική, προκύπτουν από ένα «απείρως» μικρότερο πλήθος στοιχείων σε σύγκριση με αυτά των νόμων της Φυσικής. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι μεν στατιστικοί νόμοι της Φυσικής να έχουν στην πράξη  βεβαιότητα, ενώ τα στατιστικά συμπεράσματα κάποια πιθανότητα και μάλιστα μετρήσιμη. Γενικά, η πιθανότητα να ισχύει ένα στατιστικό συμπέρασμα είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερο είναι το πλήθος των στατιστικών στοιχείων. Αυτή την σχέση τη βιώνουν οι πολίτες κατά την σταδιακή ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Άλλο σημαντικό ίσως στοιχείο για την κατανόηση του κύρους των συνόλων είναι ότι  στη μαθηματική διαχείριση αυτών – στη «Θεωρία Συνόλων» –  τα σύνολα θεωρούνται αυτόνομα μεγέθη, ανεξάρτητα από το είδος των στοιχείων τους. Οι  ιδιότητες των συνόλων, δεν ταυτίζονται με αυτές των στοιχείων που τα αποτελούν

Στη Βιολογία

Τα συμπεράσματα της λογικής του συνόλου και του τυχαίου στη Φυσική και στη Στατιστική προκύπτουν από τη μαθηματική διαχείριση στοιχείων που στερούνται – ή θεωρούμε ότι στερούνται – δυνατότητας αυτοοργάνωσης (πχ τα μόρια ενός αερίου). Τι ισχύει όμως σε σύνολα από έμβια στοιχεία, από ανθρώπους για παράδειγμα με βούληση και δυνατότητες αυτοοργάνωσης ;  Απάντηση στο ερώτημα αυτό δίδεται από τη θεωρία του  Gestalt[7], (θεωρία του οργανωμένου συνόλου), που αναπτύχθηκε από Γερμανούς Ψυχιάτρους, Ψυχολόγους και Φιλοσόφους. Κατά την θεωρία αυτή οι δυνατότητες ενός οργανωμένου συνόλου είναι ίσες ή μεγαλύτερες από το άθροισμα των δυνατοτήτων όλων των μελών του συνόλου και κατά μείζονα λόγο από τις δυνατότητες οιουδήποτε μέλους του συνόλου

Για παράδειγμα, οι δυνατότητες της οργανωμένης κοινωνίας είναι πάντοτε μεγαλύτερες από τις δυνατότητες οιοδήποτε μέλους της κοινωνίας, έστω και αν αυτό είναι μια μεγαλοφυΐα, ένας γνήσιος Μεσσίας. Το τι ισχύει για την  περίπτωση ενός ιμιτασιόν Μεσσία είναι αυτονόητο.

Στον Στρουκτουραλισμό

Ο Στρουκτουραλισμός ή δομολογισμός ή δομισμός, είναι ένα κίνημα νέων ιδεών με εφαρμογές στη Γλωσσολογία, στην Ανθρωπολογία, στην Κοινωνιολογία και σε άλλες επιστήμες όπως αυτή των καλών τεχνών.

Το κίνημα ιδεών του Στρουκτουραλισμού βασίζεται στο αξίωμα ότι η εξέλιξη και τα χαρακτηριστικά των συστημάτων διαμορφώνονται από οργανωμένα σύνολα στοιχείων  που ονομάζονται  στρουκτούρες ή δομές,  και όχι από τα βασικά στοιχεία αυτών, τα άτομα.

Για παράδειγμα, στον κοινωνικό στρουκτουραλισμό, τα χαρακτηριστικά και η εξέλιξη των κοινωνιών, δεν διαμορφώνονται από τα άτομα της κοινωνίας, αλλά από κάποιες δομές της (σύνολα ατόμων) όπως είναι η οικογένεια, η γενιά, η φατρία, η φυλή, η πόλη.

Συμπεράσματα

Από τα προαναφερθέντα προκύπτουν  τρία σημαντικά συμπεράσματα:

1.Το αξίωμα της λογικής του συνόλου και του τυχαίου, ότι δηλαδή η μορφή και η εξέλιξη ενός συστήματος  καθορίζεται από τη συμμετοχή  όλων των στοιχείων του συστήματος και όχι από το ένα η κάποια λίγα στοιχεία αυτού, έχει γενική ισχύ.

2. Οι ιδέες και αρχές της Αρχαιοελληνικής, της Άμεσης Δημοκρατίας αξιολογούμενες με τις σημερινές αντιλήψεις, είναι ορθολογικές, ηθικές και αποτελεσματικές, και όχι, όπως κάποιοι υποστηρίζουν – από άγνοια ή ιδιοτέλεια –  αναχρονιστικές, αναποτελεσματικές και ουτοπικές.

3. Οι απόψεις πνευματικών ανθρώπων και απλών πολιτών, ότι η επιστροφή στις αρχές της Άμεσης Δημοκρατίας – που προφανώς θα προσαρμοσθούν στα σημερινά δεδομένα – αποτελεί το μόνο δρόμο υπέρβασης της σημερινής γενικής κρίσης, είναι ένα μοναδικό  παράθυρο ελπίδας.

Μακάρι οι άνθρωποι να αποφασίσουν να ανοίξουν ξανά αυτό το παράθυρο ελπίδας. Μακάρι να πεισθούν ότι η σημερινή ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να διασφαλίσει λειτουργική και οικονομική εφικτοτητα, σε αυτή τους την προσπάθεια· στην προσπάθεια λειτουργίας της Ψηφιακής Άμεσης Δημοκρατίας.


[1] Δημοσθένης Κυριαζής. «Ψηφιακή  Δημοκρατία.  Η Επίδραση της σύγχρονης Φυσικής και της Τεχνολογίας στη Δημοκρατία». Εκδόσεις: Ένωση Ελλήνων Φυσικών 2009

[2] Το 322  ο στρατηγός των Μακεδόνων Αντίπατρος, νίκησε τους Αθηναίους  στο Λαμιακό Πόλεμο, και τους υποχρέωσε  να καταργήσουν το δημοκρατικό τους πολίτευμα και να εγκαθιδρύσουν ένα ολιγαρχικό καθεστώς.

[3] Πριγκόζιν ( Ilya Prigogine, 1917-2003 ), διακεκριμένος Φυσικός και Χημικός που έλαβε βραβείο Νόμπελ για τις εργασίες του γεφύρωσης και ενοποίησης των αντιλήψεων: της Κλασσικής Φυσικής, της Βιολογίας, της Φιλοσοφίας, της Κοινωνιολογίας και των Τεχνολογικών εφαρμογών.

[4] Κατά τη Θεωρία του Χάους, τα χαοτικά φαινόμενα και συστήματα κατά βάθος είναι φαινόμενα πολλαπλού και ασταθούς ντετερμινισμού των οπίων τη συμπεριφορά δεν μπορούμε να προβλέψουμε, ή τουλάχιστον σήμερα δεν μπορούμε να προβλέψουμε. Στην  γλώσσα της Φυσικής, Χαοτικά συστήματα ονομάζονται αυτά των οποίων η εξέλιξη περιγράφεται από μη γραμμικές διαφορικές εξισώσεις, δηλαδή από εξισώσεις που δεν λύνονται ή ακριβέστερα σήμερα δεν ξέρουμε να λύνουμε.

[5] Ο νόμος αυτός εκφράζεται από τη σχέση :   I = V / R, όπου I= το ρεύμα που διέρχεται από έναν αγωγό,  V= η τάση που υπάρχει στα άκρα του αγωγού και R= η αντίσταση του αγωγού.

[6] Σήμερα στη Φυσική οι νόμοι διακρίνονται σε ντετερμινιστικούς που ισχύουν με απόλυτη βεβαιότητα και σε στατιστικούς που ισχύουν με πολύ μεγάλη πιθανότητα. Παράδειγμα ο θεμελιώδης νόμος της Μηχανικής  F = m.a  είναι ντετερμινιστικός, ενώ ο νόμος της εντροπίας στατιστικός.

[7] Η θεωρία αυτή στα Αγγλικά ονομάζεται επίσης Gestalt. Στα Ελληνικά χρησιμοποιήσαμε τον ίδιο όρο καθώς και τον περιφραστικό όρο «θεωρία του οργανωμένου συνόλου»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Εμπλουτίστε τις γνώσεις σας σχετικά με τις μοντέρνες μορφες εφαρμογης της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κάνοντας μια επίσκεψη στους παρακάτω ιστότοπους:

ΠΥΛΗ ΙΑΣΩΝΟΣ

ΔΗΜΟΠΟΛΙΣ

ΨΗΦΙΑΚΗ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

FLORABOX

ΑΡΧΙΚΗ ΠΗΓΗ ΑΡΘΡΟΥ ΨΗΦΙΑΚΗ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΠΗΓΗ:alithinapsemata.wordpress.com

 

Ο κινηματογράφος, η ΕΒΔΟΜΗ αυτή τέχνη, κατά διαστήματα ασχολείται με μια θεματολογία που αγγίζει τους κόσμους του Μεταφυσικού.
Όσο παλαιότερα πάμε, τόσο αραιότερα συναντάμε αυτό το γεγονός, ενώ στις μέρες μας,  η μία μετά την άλλη ταινία της μεγάλης οθόνης εμπεριέχει έντονα τα στοιχεία, όχι απλά της Μεταφυσικής γενικά, αλλά και εξειδικεύεται σε θέματα που θα μπορούσαν εύκολα να χαρακτηριστούν ως  και Αποκρυφιστικά… 

 

Στο παρόν άρθρο, θα ήθελα να ασχοληθώ με την θεματολογία της ταινίας MATRIX.
Μια ταινία που απέσπασε αντικρουόμενες κριτικές όχι μόνον από τους «ειδήμονες» του χώρου, αλλά ακόμα και από το κοινό που την παρακολούθησε!
Αφορμή για την ενασχόλησή μου, ερμηνεία  και αποσυμβολισμό της ταινίας αυτής, στάθηκε μια συζήτηση μεταξύ φίλων στην οποία συμμετείχα και η εντύπωση που τους έκανε η οπτική μου ως προς τα προαναφερόμενα (μεταφυσική – εσωτερισμός – αποκρυφισμός κλπ.)
Και πριν να ξεκινήσουμε το ταξίδι στον αποσυμβολισμό της ταινίας, να αναφέρω πώς όπου υπάρχουν  πολλές απόψεις, συνήθως είναι και αντικρουόμενες…
Αυτό φανερώνει ένα ΥΓΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑ….
Θα ήταν όμως περισσότερο υγιές (υπερβολή δε λέω), όταν οι απόψεις έχουν μαζί τους και τα ανάλογα ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ …
Θα προσπαθήσω λοιπόν να σας παραθέσω την άποψη μου για το θέμα του πρώτου μέρους από την τριλογία της ταινίας, την οποία και θα προεκτείνω στο παρόν άρθρο μαζί με τη 2η ταινία της τριλογίας, το Matrix Reloaded με όσα περισσότερα ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ και ΣΤΟΙΧΕΙΑ μπορώ
από την Υπέροχη Ελληνική Μυθολογία…
Από την Σκανδιναβική Μυθολογία…
Από την Εβραϊκή Μυθολογία…
Από τη Θεοσοφία…
Από τον Τεκτονισμό…
Από την Πυθαγόρεια Αριθμοσοφία…
Από το Βουδδισμό…
Από τον Γνωστικισμό…
Από την Ιερή Επιστήμη του Γιόγκα…
Και από πού να ξεκινήσω και πού να σταματήσω!
Αν και σχεδόν ΠΑΝΤΑ το Νο1 σε μια τριλογία, όπως το The Matrix τραβά ΟΛΕΣ τις εντυπώσεις, με τα εφέ που έχει αλλά και με την ιδιαίτερη πλοκή του έργου, σε αυτό το Νο2, το Matrix Reloaded, υπήρχε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ…..
Και μπορώ να πω άφοβα, πώς από ΚΑΘΑΡΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ σκοπιάς, η ταινία (ως τριλογία) θίγει από ΟΛΑ ΤΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΡΕΥΜΑΤΑ, όπως ήδη προανέφερα…
Και από πού ΔΕΝ είχε στοιχεία!!!!
Αντοχή να έχει κανείς και χρόνο για να τα «ρουφά» και να τα ανακαλύπτει….
Στην πρώτη ταινία ( The Matrix ), ο ήρωας μας ο Neo επικεντρώνεται σε ένα «δίλημμα»…
Πρέπει να ΔΙΑΛΕΞΕΙ ένα χάπι, μεταξύ του «Μπλε   ή   Κόκκινου» …
Το «Μπλε  ή  Κόκκινο» χάπι, που θα έπρεπε να πάρει ο ΜΥΟΥΜΕΝΟΣ (με συγχωρείτε, ο πρωταγωνιστής ήθελα να πω), εάν ήθελε να προχωρήσει!!! 

Όμως τι είναι αυτό το περίφημο MATRIX;
Στο μύθο της σπηλιάς του Πλάτωνα γίνεται αναφορά σε κάποιο άντρο μυήσεων, όπου τον υποψήφιο για μύηση τον κατέβαζαν μέσα σε μια σπηλιά (ΜΗΤΡΑ – matrix) όπου τον τοποθετούσαν με το πρόσωπο στα τοιχώματα της σπηλιάς, άναβαν από πίσω του μια φωτιά, του έδειχναν της σκιές που σχηματίζονταν και του φανέρωναν ότι αυτό που έβλεπε με τα «φυσικά του μάτια», ΟΙ ΣΚΙΕΣ δηλαδή, ήταν ο ΦΥΣΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ και πώς όλα αυτά που έβλεπε δε ήταν παρά μια ΠΛΑΝΗ, ΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ, ΜΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ…
Του έδειχναν πως ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!

Στην Ινδία μάλιστα, τον κόσμο που ζούμε, τον αποκαλούν στα Σανσκριτικά: ΜΑΓΙΑ – maya που στο ερμηνευτικό λεξικό θα δούμε ότι σημαίνει:  ΑΥΤΑΠΑΤΗ, ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ!!!
 

Η Maya μέσα στην σκιά και την αιθάλη

Στην σπηλιά αυτή λοιπόν, ο υποψήφιος για μύηση «εφάρμοζε» αυτό που δίδαξε αιώνες αργότερα ο Ιησούς Χριστός στον Νικόδημο, διδάσκοντας τον περί της «ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ» όπου ο καλός μας Νικόδημος (και υπό το πρίσμα της αλληγορίας των λόγων του Ιησού Χριστού, ο Νικόδημος συμβολίζει την ανθρωποψυχή), αναρωτιέται:
«…πώς είναι δυνατόν να εισέλθει για δεύτερη φορά ο άνθρωπος στη μήτρα της μητρός του…»
Να η αλληγορία αλλά να και ένα «κλειδί» περί των μυήσεων…
Ο ΜΥΟΥΜΕΝΟΣ της οποιασδήποτε θρησκείας, δόγματος ή φιλοσοφικού συστήματος, γεννιέται για δεύτερη φορά «ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ» και έτσι παύει να ανήκει στον ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ αλλά μετέχει στο ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ…
Ο Ιάκωβος Μπαίμε, ένας από τους μεγαλύτερους Μυστικιστές του Δυτικού Πνεύματος, είπε σχετικά με τον αληθινό μυημένο: 

He alone is a true christian,
whose soul and Mind has entered again into its original matrix,
out of which the life of man has taken its origin, that is to say :
The Eternal Word.
-Six Points
Όπου σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει:
Μόνος αυτός είναι ο αληθινός χριστιανός,
του οποίου η Ψυχή του και ο Νους του έχουν ξανά εισέλθει στο αρχικό του Matrix (=μήτρα, πηγή)
έξω από το οποίο έχει την προέλευσή της η ζωή του ανθρώπου, και κατ’ ουσίαν:
Ο Αιώνιος Λόγος

Μια ερώτηση πάντως που δημιουργείται εύλογα, είναι αν ΤΕΛΙΚΑ, η μύηση της ανθρωποψυχής είναι μια ΝΕΑ ΓΕΝΝΗΣΗ(;;;).
Δηλαδή ο ήρωας της ταινίας, ο Neo (αναγραμματισμός της λέξεως One = Ο ΕΝΑΣ, αλλά και παραφθορά της λέξεως New = NEOΣ) όταν λαμβάνει τη ΜΥΗΣΗ, που ζει;;;
Ζει στον «ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ»
ή
ζει στην «ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ»
αλλά
ΕΝ ΠΛΗΡEI ΣΥΝΕΙΔΗΣEI για το ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ βρίσκεται;;;;
 

Και χάριν βοηθείας, να σας παραθέσω μια φράση του Ηρακλείτου, εκείνου του «Σκοτεινού Φιλοσόφου», που μου την ανάφερε ένας καλός φίλος επάνω στη συζήτηση:

ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΥΠΝΗΤΟΥΣ.
ΟΙ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΙ ΖΟΥΝ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ. 

Ο Ηράκλειτος, ο «σκοτεινός φιλόσοφος»

Μήπως και δεν είναι έτσι τα πράγματα;
Όλοι οι «ξυπνητοί», βλέπουν και αντιλαμβάνονται μια κοινή (σχεδόν) πραγματικότητα, η οποία κατά τους φιλοσόφους, μπορεί και να ΜΗΝ υπάρχει!
Ενώ οι «κοιμισμένοι», δηλαδή αυτοί που έχουν παραδώσει τα ηνία στην Ψυχή (αφού ο εγκέφαλος κοιμάται), καταφέρνουν να φτάνουν σε κόσμους «ξεχωριστούς», σε κόσμους που μπορεί να φτάσει η Ψυχή του καθενός μας…
 

Αλλά ας επιστρέψουμε στην ταινία, όπου και ΜΟΝΟ ο τίτλος της περίφημης τριλογίας, MATRIX, κρύβει μέσα του πέραν από την «Σπηλιά του Πλάτωνα» όπως θα αναφερθεί και έναν ακόμα μεγάλο (κατ’ εμέ) συμβολισμό….

 

Η λέξη MATRIX που σημαίνει ΜΗΤΡΑ, μας δίνει έναν «παράξενο» ΑΝΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ…
Κρύβει την λέξη XIRAM !!!!!
Ποιος είναι λοιπόν ο Χιράμ και τι είναι το Matrix;;;
Υπάρχει σχέση μεταξύ τους;;;;
Κάποιο κοινό σημείο ίσως, που να μας βοηθήσει στη δημιουργική μας σκέψη;
Μα και βέβαια υπάρχει, η πόλη ΣΙΩΝ, που κρύβει μέσα της το τελευταίο ανθρώπινο ΕΛΕΥΘΕΡΟ κύτταρο κατά το 2ο μέρος της ταινίας… 

Η άγια πόλη Σιών

Χμμμ, αλήθεια…
Πού έχτισε ο Χιράμ τον Ναό του Θεού με εντολή του βασιλέως Σολομώντα;;;;
Τι είναι ο ΝΑΟΣ που έχτισε;;;;
Και ο περίφημος ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ του Χιράμ;;;;
Τι σχέση μπορεί να έχει με το θέμα της ταινίας;;;; 

Ο βασιλέας Σολομώντας & ο Χιράμ Αμπίφ

Θέτω ερωτήσεις που θα μας βοηθήσουν όλους να αντιληφθούμε με ένα ακόμα διαφορετικό πρίσμα τη ταινία…. Αυτός ο ΑΝΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ της λέξεως MATRIX ως ΧΙΡΑΜ, γίνεται χωρίς το γράμμα Τ και από εδώ και πέρα, μπαίνουμε στα «Αρρητα & τα Κρύφια», σε έναν «άλλο κόσμο τύπου Matrix», αυτόν της Εβραϊκής Μυστικής Προφορικής Παράδοσης, της Καμπαλά…

Ο καμπαλιστής (Portae Lucis  Johann Miller 1516)κρατών το Σεφιροθικό Δέντρο

Εκεί μέσα (στην Καμπαλά) υπάρχει μια ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ που βοηθά στην ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ, ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ, αλλά και ΑΠΟΚΡΥΨΗ λέξεων και εννοιών μέσα στις ΙΔΙΕΣ τις λέξεις!!!
Το σύστημα αυτό, της ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ, ονομάζεται Νοταρικόν.
Ο πολυμαθής και βαθύς ΓΝΩΣΤΗΣ της Καμπαλά Γουίλιαμ Γουίν Γουέστκοτ στο Τheosophical Glossary της Ελένης Πετρόβνας Μπλαβάτσκυ, στο λήμμα «Νοταρικόν», μας αποκαλύπτει ΕΝΑ μέρος του λέγοντας πώς :
«…είναι μια διαίρεση της ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ Καμπαλά. Αναφέρεται στο σχηματισμό ΛΕΞΕΩΝ από τα ΑΡΧΙΚΑ ή ΤΕΛΙΚΑ γράμματα λέξεων σε κάθε φράση, ή ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ σχηματίζει ΦΡΑΣΕΙΣ με ΛΕΞΕΙΣ που φτιάχνονται από τα ΑΡΧΙΚΑ ή ΤΕΛΙΚΑ γράμματα ΑΛΛΩΝ ΛΕΞΕΩΝ…»
Από εκεί λοιπόν, ορμώμενος και ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ και ένα «μέρος» που δεν αποκάλυψε ο πολυμαθής Καμπαλιστής, παρέθεσα το σκεπτικό μου, επάνω σε αυτό που έγραψα…
Πάντως, να τονίσω σε εκείνους που δια της λογικής προσπαθούν να προσεγγίζουν ΟΛΑ τα πράγματα, ότι με ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΟΥΣ συσχετισμούς το μόνο που καταφέρνουμε, είναι να ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ στη ΛΟΓΙΚΗ και στους ΔΑΙΔΑΛΟΥΣ του ΜΥΑΛΟΥ – ΦΥΣΙΚΟΕΓΚΕΦΑΛΟΥ…

Ο Φυσικοεγκέφαλος και οι δαιδαλώδης έλικες που τον αποτελούν

Και τώρα γι’ αυτό το περίφημο Χ που στα αγγλικά είναι Η
Αναγκαστικά, θα μιλήσω για λίγο πιο βαθιά στοιχεία του ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΥ που σχετίζονται με το Μύθο του Χιράμ, του ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ του Ναού…
Στην ΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΤΟΑ υπάρχουν ΔΥΟ ΣΤΗΛΕΣ…
Οι «γνωστές» (σε όσους ασχολούνται) με τα γράμματα J & B


Μεταξύ ΟΛΩΝ των άλλων που συμβολίζουν (άρρεν & θήλυ κλπ.), φανερώνουν και μια ΑΡΜΟΝΙΑ.
Τώρα, σύμφωνα με τον Γάλλο Καμπαλιστή και Δάσκαλο της Υψηλής Μαγείας Αλφόνς Λουί Κονστάν, που είναι γνωστός στους περισσότερους με το εξεβραϊσμένο όνομά του Ελιφάς Λεβί Ζαχέντ, μας αποκαλύπτεται πώς :
«…τα  γράμματα καθορίζονται ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΑ μέσω ενός προτύπου συμβόλου, που είναι γνωστό σαν το σχέδιο της Εδέμ… …το πρότυπο σύμβολο δίνει με ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗ ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΑ όχι μόνο το νόημα όλων των γραμμάτων μας, ΑΛΛΑ και των αριθμών μας…» 

Με βάση λοιπόν, τα παραπάνω λεγόμενα του Ελιφάς Λεβί, οι ΔΥΟ ΣΤΗΛΕΣ του ναού που φανερώνουν μια ΑΡΜΟΝΙΑ, εάν θέλουμε να βρούμε και τη ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ, δεν έχουμε παρά να ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ μια ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ γραμμή να τις ενώνει & να τις ισορροπεί, δηλαδή έχουμε ένα ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ σύμβολο, το γνωστό μας ‘Ητα


Στα αγγλικά λοιπόν, η λέξη Χιράμ γράφεται: Ηiram και ευλόγως αναρωτιόμαστε ΠΩΣ το αγγλικό Η, γίνεται στα ελληνικά Χ….
Εδώ μέσα, κρύβεται ΜΙΑ από τις «άπειρες» επεξηγήσεις του ΥΨΙΣΤΟΥ αρχετυπικού συμβόλου, αυτού του ΙΔΙΟΥ του Σταυρού…
Και πάλι από τον Ελιφάς Λεβί θα δανειστώ μερικές σκέψεις του για τον Σταυρό…
Λέει λοιπόν ο Λεβί :
«…Ας συμβολίσουμε ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΑ τον Ελοΐμ με τα ΔΥΟ ΠΛΕΓΜΕΝΑ ΤΡΙΓΩΝΑ.
Το ΕΝΑ(αυτό που η κορυφή του κοιτά προς τα ΠΑΝΩ) είναι ο Πατέρας ή το ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟ και το ΑΛΛΟ (που κοιτά η κορυφή του προς τα ΚΑΤΩ) είναι η Μητέρα ή το ΠΑΘΗΤΙΚΟ.
Δυνάμει της αρχής της ΚΥΚΛΙΚΗΣ ΕΝΑΛΛΑΓΗΣ, καθένα από τα μέρη του Ελοΐμ περιέχει τις ΤΡΕΙΣ ΑΡΧΕΣ:
Πατέρας
Μητέρα (ή υιός) και  

Αγάπη (ή άγιο πνεύμα)…

…Υπάρχει επίσης μια ΔΙΑΣΤΑΥΡΟΥΜΕΝΗ δράση του πατέρα επάνω στον Υιό & του Υιού επάνω στον πατέρα και γι’ αυτό ο σταυρός του Αγ. Ανδρέα εκφράζει το μυστήριο του Αγίου Πνεύματος  ( Χ )…» 

Η σταύρωση του Αγ. Ανδρέα

Με αυτό το ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΒΛΕΜΜΑ προς τα Άρρητα και τα Κρύφια της Παγκόσμιας Θεολογίας βλέπουμε πώς το Άγιο Πνεύμα που συμβολίζεται ΚΑΙ με τον Σταυρό του Αγ. Ανδρέα  ( Χ ), όπου μέσα στον τεκτονικό Μύθο του Χιράμ με μια ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ το βρίσκουμε να ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ με τη Δημιουργία του Κόσμου (κατασκευή του Ναού) από τον Λόγο που «δι’ αυτού τα πάντα έγιναν» (Αρχιτέκτονας Χιράμ), κατά το θέλημα του Θεού (βασιλέας Σολομώντας)….
Μα και κατά τα λεγόμενα του Ελιφάς Λεβί, το Άγιο Πνεύμα συμβολίζεται ΚΑΙ με τον Σταυρό του Αγίου Ανδρέα!!!
Δηλαδή, το αρχετυπικό και ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΟ γράμμα «Χ» αντιστοιχεί στον Χιράμ, τον Αρχιτέκτονα του Ναού (κόσμου) και κατά τη ταινία, τον Αρχιτέκτονα του Matrix…!!!
Κλείνοντας επ’ αυτού, αν θα μπορούσα να πω κάτι τέτοιο, παραθέτω τον εξής συμβολισμό σχετικά με τον Χιράμ και τον Σταυρό του Αγ. Ανδρέα.
Στην αγιογραφία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, η απεικόνιση του γεγονότος της Αναστάσεως κρύβει έναν σχετικό με το θέμα μας συμβολισμό:

Όπως και εσείς διαπιστώνετε, ο Αναστάς Ιησούς Χριστός εκ του τάφου του Άδου, πατήσας τον Θάνατον τον οποίον και αλυσόδεσε, τείνει χείρες βοηθείας προς τον Αδάμ και την Εύα και τους σώζει εκ τας αιωνίου τιμωρίας του Θανάτου.
Οι 2 πύλες του Άδου σχηματίζουν τον Ιερό Σταυρό του Αγίου Ανδρέου, το ουδός του Παραδείσου, το κεφαλόσκαλο του δηλαδή…
Ο Ιησούς Χριστός ουσιαστικά, ανοικοδομεί τις δύο στήλες, την άρρενα μέσω του Αδάμ και τη θήλεια μέσω της Εύας και Αυτός καταστάται η ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ !!!
Ας επιστρέψουμε όμως, στα δεδομένα του Μatrix:
Στη Βουδιστική φιλολογία υπάρχει ένα κείμενο, που μας αποκαλύπτει τα λόγια του Βούδα Σιντάρτα Γκοτάμα, κατά την στιγμή της αφύπνισής του.
Να σημειώσω εδώ, ότι η μητέρα του Σιντάρτα λεγόταν Maya!!!

Το όνειρο της Maya και η σύλληψη του Βούδα

Σας τα παραθέτω, γιατί θα τα συνδυάσω με τα ερωτήματα που έθεσα σχετικά με τον Χιράμ και το Ναό που έκτισε.
ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
«Μέσα από κύκλους πολλών γεννήσεων περιπλανήθηκα
χωρίς ανταμοιβή,
χωρίς ανάπαυση.
αναζητώντας τον Κτίστη αυτού του Σπιτιού.
Επίπονη η γέννηση
ξανά και ξανά.
Κτίστη του Σπιτιού, έχεις φανερωθεί!
Δε θα ξαναχτίσεις ξανά Σπίτι.
Όλες οι κολώνες σου έχουν σπάσει,
η οροφή σου έχει καταστραφεί,
στραμμένος προς το άμορφο, ο νους
έχει φτάσει στο τέλος της επιθυμίας»
Νταμμαπάντα
Από το παραπάνω απόσπασμα, σας παροτρύνω να το δούμε (το MATRIX) από την «σκοπιά» της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (της νέας γέννησης στον ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ, τη γέννηση ενός ΜΥΣΤΗ) του ήρωα Neo.
Όμως αυτά τα λόγια του Βούδδα, του ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΥ, που εκστόμισε ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΣΗΣ ΤΟΥ, είναι ΑΡΡΗΚΤΑ συνδεδεμένα με τη ΜΥΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ που βιώνει ο καθένας μυούμενος, καθώς και με το μύθο του ΧΙΡΑΜ που προανέφερα…

Ο Αφυπνισμένος Βούδας (ο Φωτισμένος)

Και λόγω του ότι (προσωπικά ΠΑΝΤΑ) θεωρώ τους ΜΥΘΟΥΣ ως μια ΜΥΗΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ για εκείνον που καταπιάνεται μαζί τους, νομίζω πώς βρίσκουμε έναν ακόμη «μίτο», που θα μας βοηθήσει να δούμε την ταινία με μία ΑΚΟΜΑ πιο «βαθιά» οπτική, αλλά και με διαφορετική προοπτική…
Λέει λοιπόν ο Βούδας: «…αναζητώντας τον Κτίστη αυτού του Σπιτιού…»
Μα το «Σπίτι» που αναφέρει το απόσπασμα, είναι το ΦΥΣΙΚΟ ΣΩΜΑ, το οποίο ΣΩΜΑ είναι και ο ΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (τον οποίο σε 3 ημέρες «ΞΑΝΑΕΧΤΙΣΕ» με την ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ο Μεγάλος Ραββί)…
Και ποιος είναι ο «Κτίστης» για το φυσικό μας σώμα;
Κατά τον Εσωτερισμό, η Ψυχή που θα ενοικήσει σε αυτό, που θα του δώσει ζωή, θα το εμψυχώσει.
Έτσι, και τον «πραγματικό» οίκο του Θεού τον έχτισε ο «Υιός της Χήρας», ο ΧΙΡΑΜ, τον οποίο και κάλεσε από την Τύρο ο Σολομώντας για να τον ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΕΙ… 

Ο Ναός του Σολομώντα με εμφανείς τις 2 στήλες

Και λέει στη συνέχεια πάλι ο Βούδας:  «…Κτίστη του Σπιτιού, έχεις φανερωθεί!
Δε θα ξαναχτίσεις ξανά Σπίτι…»
Η Λίθος Κυβίστηκε…
Ο Οίκος, από την ΣΤΙΓΜΗ που ο Μυημένος ΕΠΙΤΕΛΕΣΕ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΟΥ, δεν έχει πια ανάγκη να ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ να υπάρχει…
Πότε όμως ΠΡΑΓΜΑΤΩΝΕΤΑΙ αυτό το γεγονός;;;

Η κυβισμένη λίθος με τα εργαλεία για την κύβιση

Ο Διδάσκαλος Σιντάρτα λέει, ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ…
ΟΤΑΝ Ο ΚΤΙΣΤΗΣ (ΜΥΣΤΗΣ), ΦΑΝΕΡΩΘΕΙ…
Και πότε έχουμε την ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ;;;
Κατά τη μυητική διαδικασία του Ιησού, ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ μετά από το «θάνατό του»…
Κατά τη μυητική διαδικασία στο MATRIX, ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ μετά από το «θάνατο» του Νeo…
Ο συμβολισμός… ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ…
Το ΣΩΜΑ, μαζί με τα ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ και άρα και με τις ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ (αυτές που ΣΚΛΑΒΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΕ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ), που στα λόγια του Βούδα αναφέρεται ως: «…οι κολώνες σου που έχουν σπάσει…», είναι όλα εκείνα που δημιουργούν την ΕΙΚΟΝΙΚΗ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που αποκαλούμε MATRIX και που οι Ινδοί την αποκαλούν Maya – Πλάνη – Αυταπάτη – ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ…
Και αν στο πρώτο μέρος της τριλογίας, η μύηση του ήρωα Neo, είχε να κάνει με την ΕΠΙΛΟΓΗ ή ΕΚΛΟΓΗ για το ΜΠΛΕ ή ΚΟΚΚΙΝΟ χαπάκι, στο δεύτερο μέρος το ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΤΑΔΙΟ ΜΥΗΣΗΣ του ήρωα μας (Neo), είχε να κάνει με δύο πόρτες …
Τη ΔΕΞΙΑ και την ΑΡΙΣΤΕΡΗ …
Ας δούμε… ποιά ήταν η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ της Μύησής του;;;;
Ο Αρχιτέκτονας του δείχνει ΔΥΟ ΠΟΡΤΕΣ και του λέει ότι
στη μία  θα σώσει την ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, αλλά από την άλλη θα σώσει την ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ (Trinity).
Το αποτέλεσμα της ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΜΥΗΣΗΣ [αν στην πρώτη ήταν ΜΟΝΟ το να του προσφέρει ο Μορφέας (μυητής) την ΑΛΗΘΕΙΑ και τίποτα παραπάνω], σε αυτήν ήταν το να ζήσει με το βάρος της ΑΛΗΘΕΙΑΣ και την ΓΝΩΣΗ της!!!
Να ζήσει με το βάρος της ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΗΣ…
Το ρόλο του μυητή στη 2η μύησή του την είχε ο ίδιος ο «ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ» του Matrix!
Μπορείτε να κάνετε τώρα, τους ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΥΣ συσχετισμούς, με όσα παρέθεσα ΠΡΙΝ για τον Χιράμ Αμπίφ, τον Αρχιτέκτονα του Ναού του Σολομώντα και θα ΕΚΠΛΑΓΕΙΤΕ, ιδιαιτέρως όσοι από εσάς ασχολείστε με τον Τεκτονισμό, τον Ροδοσταυρισμό και γενικά, όσοι ασχολείστε με τα λεγόμενα Δυτικά συστήματα μυητικής παράδοσης, γεγονός που θα επαληθευτεί στη συνέχεια.
Είναι πλέον βέβαιο, όσο βέβαιο μπορεί να είναι ένα MATRIX, ότι το κλειδί για την «πηγή του Matrix» που αναζητά ο Neo, είναι οι ΠΕΝΤΕ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΑΣ…

Και στο σημείο αυτό, θα ήθελα να αναφέρω κάτι σχετικά με τις διάφορες κριτικές που δέχθηκε η ταινία, μιας και οι κριτικές αυτές έγιναν με γνώμονα και άξονα την ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΟΠΤΙΚΗ του κριτικού ή θεατή της ταινίας.
Η ΟΠΤΙΚΗ του καθενός μας είναι ένα MATRIX…
Θέλω να πω, πώς ο ΚΑΘΕΝΑΣ μας, με το «υπόβαθρο» που έχει, ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ και διαφορετικά το θέμα της ταινίας…
Πολλοί ίσως, να ήθελαν περισσότερη ΠΟΣΟΤΗΤΑ σε αυτό το 2ο μέρος, από όση ποσότητα είδαν και στο 1ο.
Άλλοι ίσως, να μπερδεύτηκαν με τις «διαφορές» που είχε το 1ο με το 2ο μέρος του έργου.
Και η σημαντικότερη διαφορά που εντόπισα, είναι πως στην πρώτη ταινία γνωρίζαμε ΜΟΝΟ την Τριάδα:
ΜΟΡΦΕΑΣ – ΤΡΙΝΙΤΗ – ΝΕΟ…
Σε αυτό το 2ο μέρος, μας αποκαλύφθηκε ότι η Τριάδα αυτή ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ και η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΡΧΗ, αλλά ΠΑΝΩ από αυτήν υπήρχαν ΑΛΛΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ, που ΕΚΕΙΝΕΣ είχαν το βάρος των ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ και η γνωστή μας πλέον Τριάδα είχε  το βάρος της ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΣ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ…
Και αυτό είναι μια ΚΑΘΑΡΑ Γνωστική εκδοχή της Δημιουργίας…
Κατά τους Γνωστικούς, ο Κόσμος ΔΕΝ δημιουργήθηκε από τον Ένα και Μόνο Θεό, αλλά από μια Ιεραρχία Αγγέλων, τους Ελοχίμ, όπου Εκείνοι έφτιαξαν τον κόσμο κατά τη δική τους εικόνα και τη δική τους ομοίωση και αυτοί οι Ελοχίμ, είναι οι αίτιοι για τα όσα περνά ο άνθρωπος επάνω στην γη.
Όμως και η Μυθολογία είχε την τιμητική της σε αυτό το 2ο μέρος της τριλογίας, όπως ήδη προανέφερα.
Οι «καλοί» λοιπόν, της υπόθεσης ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ το πλήρωμα του «Ναβουχοδονόσορα», του σκάφους του Μορφέα, αλλά υπήρχε μια ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΟΛΗ, που είχε ΔΟΜΗ και ΙΕΡΑΡΧΙΑ…
Στο 2ο αυτό μέρος λοιπόν, έκαναν την εμφάνισή τους (μεταξύ ΟΛΩΝ των άλλων) και 2 νέα «πρόσωπα»…
Ο Λοκ και η Νιόβη…
Στην ιστορία που εκτυλίσσεται στη μεγάλη οθόνη, η Νιόβη ήταν η αγαπημένη του Μορφέα, αλλά σε κάποια στιγμή του την «έκλεψε» (ερωτικά πάντα) ο Λοκ…
Ο Λοκ λοιπόν, ποιός είναι και τι κρύβεται ΠΙΣΩ από το όνομα αυτό;;;
Προσωπικά, με παραπέμπει στην Σκανδιναβική Μυθολογία!!!
Σε αυτή την ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ μυθολογία (όπως είναι άλλωστε και ΟΛΕΣ οι μυθολογίες), υπάρχει ο Θεός Λόκι που είναι αδερφός εξ αίματος με τον Θεό Οντίν…

Ο ΟΝΤΙΝ

Αυτοί οι δύο αδερφοί είναι ένα ακόμα ΔΙΔΥΜΟ κακού – καλού, όπως και τόσα άλλα…
Στην ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ και ΕΠΙΔΕΡΜΙΚΗ οπτική, ο Λόκι συμβολίζει το Κακό Πνεύμα των Σκανδιναβών…
Εσωτερικά όμως τι συμβολίζει;;;
Εσωτερικά, είναι ΑΠΛΑ μια «ενάντια δύναμη», μόνο επειδή ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΘΗΚΕ από την αρχέγονη Αρμονία…
Στο ‘Εδδα, είναι ο πατέρας του φοβερού λύκου Φένρις και του φιδιού Μίντγκραντ.

Το φίδι Μίντγκραντ σχεδιάζοντας το Άπειρο με το σώμα του

Όπως ΗΔΗ ανέφερα, είναι ο αδερφός του Οντίν, του καλού και ανδρείου Θεού και άρα, ο Λόκι είναι η ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ…
Μα και στην ταινία ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ έχουν τα πράγματα!!!!
Στην κρίσιμη ερώτηση για το ΠΩΣ θα αντιμετωπίσουν την επίθεση 250,000 μηχανών, χωρίς να πάθουν κάτι οι ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ της ΥΠΟΓΕΙΑΣ ΠΟΛΗΣ, της Σιών, ο μεν Μορφέας προτείνει ΕΠΙΘΕΣΗ και πόλεμο, ενώ ο Λόκ(ι) προτείνει ΑΜΥΝΑ πίσω από τα οχυρά τους!!!!
Αλλά ας ρίξουμε και μια ματιά στη Νιόβη…
Κατά την Ελληνική Μυθολογία, την ΠΛΟΥΣΙΟΤΑΤΗ αυτή μυθολογία που ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν ασχολούμαστε μαζί της ΟΠΩΣ ΘΑ ΑΡΜΟΖΕ ΣΕ ΕΛΛΗΝΕΣ, η Νιόβη σχετίζεται με τους μύθους για την καταγωγή του ΠΡΩΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ…
Λέγεται λοιπόν, πως ο «πρώτος άνθρωπος» που βγήκε από τη λίμνη της Κωπαΐδας, ήταν ο Αλαλκομενεύς, ο οποίος πήρε ως γυναίκα του τη Νιόβη και έτσι, έχουμε στους Βοιωτικούς μύθους τη Νιόβη ως πρώτη μάνα των Ανθρώπων…

Η Νιόβη, η πρώτη Μάνα των Ανθρώπων

Μια κόρη της Νιόβης ήταν και η Μελία (!!!!!), η οποία κατά τους μύθους του Άργους, είχε έναν γιο, τον Φορωνέα, ο οποίος ήταν και ο ΠΡΩΤΟΣ άνθρωπος, που έφτιαξε – οργάνωσε την ΠΡΩΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ…
Σε άλλη εκδοχή των μύθων για τη Νιόβη λέγεται, πως ο Δίας την ερωτεύτηκε και εκείνη του χάρισε τον Άργο και τον Πελασγό…
Όπως και να έχει πάντως, η ΝΙΟΒΗ έχει να κάνει με τους μύθους για τα ΠΡΩΤΑ ΦΥΛΑ ή ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ των Ελλήνων, είτε ως μάνα, είτε ως γιαγιά, είτε ως κόρη…
Αυτή λοιπόν είναι η «άγνωστη» μυθολογική Νιόβη…
Ας δούμε τώρα ποια σχέση μπορεί να έχει με τη ταινία…
Είπαμε ότι ΠΡΩΤΑ ήταν ΖΕΥΓΑΡΙ με τον Μορφέα και ύστερα με τον Λόκ(ι)..
Νομίζω πώς εδώ μας δείχνει την ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ και την ΑΡΜΟΝΙΑ μεταξύ των ΔΥΟ ΙΣΩΝ, αλλά ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ (της Θεότητας;)…
Είναι το αντικείμενο του ΕΡΩΤΑ, του Θεού που δημιουργεί τη ΖΩΗ, την οποία και εμΦΑΝίζει και εμΦΑΝίζεται και ο ΙΔΙΟΣ, μέσα από ένα αυγό, μια ΜΗΤΡΑ (Μatrix) ως ΦΑΝΗΣ – ΕΡΩΣ!!!

Ο Φάνης Έρως μέσα από το Κοσμικό Αυγό της Δημιουργίας

H Κόρη της Ελληνικής Μυθολογικής Νιόβης, η Μελιά, μας οδηγεί ΚΑΙ ΠΑΛΙ στην Σκανδιναβική Μυθολογία και πίσω στον Λόκ(ι) !!!!
Πώς;;;;
Μα αφού η Μελιά, ως δέντρο, είναι το γνωστό μας Κοσμικό Δέντρο, που αλλιώς λέγεται Υγκτρασίλ !!!

Το Υγκτρασίλ

Αυτό το δέντρο είναι το σύμβολο του κόσμου για τους αρχαίους Σκανδιναβούς, το «δέντρο του σύμπαντος, του χρόνου και της ζωής».
Είναι ένα αειθαλές δέντρο, γιατί Νόρνες του Πεπρωμένου το ραντίζουν καθημερινά με το νερό της ζωής από την πηγή Ουρντ.

Οι 3 Νόρνες που κλώθουν το Πεπρωμένο

Έτσι ο Μίντγκραντ, ο γιος του Λόκι (όπως ήδη προανέφερα), το Φίδι του Κοσμικού Κακού που ροκανίζει τις ρίζες της Μελιάς, δε θα καταφέρει να κάνει το κακό που επιδιώκει, μέχρις ότου να δοθεί η «τελευταία μάχη», οπότε η ζωή, ο χρόνος και ο κόσμος θα χαθούν και θα εξαφανιστούν…
Αλλά και ο Μύθος της ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ είχε την τιμητική του (και ήταν μάλλον φυσικό, με μια ΥΠΕΡΟΧΗ Μόνικα Μπελούτσι στον ομώνυμο ρόλο).
Στον Ελληνικό μύθο, όταν η Περσεφόνη έφαγε το ΡΟΔΟΚΟΥΚΙ από το χέρι του συζύγου της Κρονίδη Άδη, έμεινε «δεμένη» με τις ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΗΣ και αυτός ήταν ο λόγος που ΞΑΝΑΓΥΡΝΟΥΣΕ στον Κάτω Κόσμο κοντά Του (στον κόσμο της ύλης δηλαδή), για να έχει τη συνέχιση των ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ…

Το ροδοκούκι της Περσεφόνης

Πώς παρουσιάζεται αυτό στην ταινία;
Ο σύζυγος της Περσεφόνης (στην ταινία πάντα), ο Μεροβίγκιο, έδωσε σε μια ΑΛΛΗ γυναίκα ένα ΚΟΜΜΑΤΙ από κέικ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ κατασκευής…
Το αποτέλεσμα ποιο ήταν;;;
Μα να πάνε ΚΑΙ οι δύο στις «γυναικείες τουαλέτες» για μια γρήγορη ερωτική συνεύρεση.
ΔΗΛΑΔΗ και στις 2 περιπτώσεις (Ελληνική μυθολογία & ταινία), η γυναίκα έφαγε κάτι από τον σύζυγό της και έτσι, έχασε την ευκαιρία της επιστροφής της στην «πραγματικότητα», έμεινε δηλαδή εγκλωβισμένη μέσα σε ένα Matrix…
Και σήμερα, μήπως το ΣΕΞ, δηλαδή η ΕΝΩΣΗ δεν είναι που ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ την εποχή μας και το δέσιμό μας με την ΥΛΗ;;;
Είναι γεγονός, ότι ΜΟΝΟ με τη σεξουαλική επαφή μπορούν και είναι ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΜΑΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ…

Αλλά και πάλι, για να «μαρτυρήσει» η Περσεφόνη στον Νeo (και την ομάδα του) το ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΛΕΙΔΟΚΡΑΤΟΡΑΣ, δε ζητάει από τον Neo παρά ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΦΙΛΙ !!!
Ένα φιλί που θα της ΘΥΜΙΣΕΙ την ΑΓΑΠΗ και το ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ…
Τώρα ΑΝ σας θυμίζει κάτι το ΦΙΛΙ και η ΠΡΟΔΟΣΙΑ, μακριά ΔΕΝ ΕΙΣΑΣΤΕ…
Ας δούμε τώρα το ΠΩΣ θα φτάσουν στην ΠΗΓΗ του MATRIX…
Ο χρόνος που χρειάζονται για να ΦΤΑΣΟΥΝ είναι: 314 δευτερόλεπτα !!!!
Αν δεν κάνω λάθος, το 3.14 είναι το περίφημο π του κύκλου…

Αλλά ΑΝ διαιρέσουμε το 314 με το 60, τότε έχουμε ένα ΠΑΡΑΞΕΝΟ αποτέλεσμα…
Κάντε τον υπολογισμό και θα βρείτε ότι είναι 5 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα!!!
Χοντρικά ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ…
Μα ΠΕΝΤΕ δεν είναι οι ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΑΣ;;;;
Μήπως λοιπόν, για να φτάσουμε στην ΠΗΓΗ ΤΟΥ MATRIX, χρειαζόμαστε να ΑΠΟΚΟΠΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΑΣ οι οποίες και το ΤΡΟΦΟΔΟΤΟΥΝ αυτό το Matrix;;;
Μήπως χρειάζεται (κατά την ταινία πάντα) ΕΝΑ λεπτό και ΠΕΝΤΕ δευτερόλεπτα (1.05) για ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ;;;;
Και ποιο είναι το αποτέλεσμα από αυτό;;;
Μα η ΠΛΗΡΗ ΕΝΩΣΗ με την πηγή του Matrix…
Και η ένωση συμβολίζεται με τον αριθμό ΕΞΙ (6) και το ΕΞΙ (Six – Sex) μας το δίνει και ο ΑΝΑΛΟΓΟΣ χρόνος για την αποκοπή της ΚΑΘΕ ΜΙΑΣ ΑΙΣΘΗΣΗΣ…
1.05 = 1 + 0 + 5 = 6 (ΕΞΙ) !!!!!!!
Τελικά, ο ήρωάς μας τα ΚΑΤΑΦΕΡΕ και έφτασε στην ΠΗΓΗ του Matrix…
Μόλις ανοίγει την ΠΟΡΤΑ, βρίσκεται σε ένα δωμάτιο γεμάτο από οθόνες και με έναν τύπο να κάθεται στη μέση του δωματίου ντυμένο στα λευκά…
«Ποιος είσαι εσύ», τον ρωτά έκπληκτος ο Νeo…
«Είμαι ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ του Μatrix», απαντά Εκείνος…
Δηλαδή ήταν αυτός που κατασκεύασε – ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ το ΜΑΤΡΙΞ…
Και εκεί του αποκαλύπτει ότι ΑΥΤΟ ΤΟ ΜATRIX δεν ήταν το ΠΡΩΤΟ, αλλά το ΠΕΜΠΤΟ !!!!!!!!!!
Και πώς εκείνοι που το συναποτελούν, είναι τα ΑΚΡΙΒΗ «αντίγραφα» του πρώτου, του δεύτερου κλπ, κλπ…
Δηλαδή, του ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ το μυστικό, ότι προϋπήρξαν από τον Neo άλλοι ΠΕΝΤΕ ΕΚΛΕΚΤΟΙ….
Εδώ κρύβεται η Θεοσοφική θεώρηση του κόσμου και της Δημιουργίας του με τις ΕΠΤΑ ΡΙΖΕΣ ΦΥΛΕΣ, αλλά και αυτή του Ησιόδου, που μιλά για ΤΑ ΕΠΤΑ ΓΕΝΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ (εμείς είμαστε στην ΠΕΜΠΤΗ)…
Επίσης, κρύβει τη Βουδιστική και Ινδουιστική άποψη περί του κόσμου τόσο ως Maya (Βουδισμό), όσο και ότι ο κόσμος είναι μια ΕΚΠΝΟΗ του Βράχμα (Ινδουισμό).
Το θέμα λοιπόν, της ταινίας έχει να κάνει ΟΧΙ με την ΕΚΠΝΟΗ ΤΟΥ (δημιουργία), αλλά με την ΕΙΣΠΝΟΗ ΤΟΥ (απεκδήλωση του κόσμου)…

Μια σχηματική απεικόνιση της διάλυσης των κόσμων

Το γνωστό Πραλάγια  με τους κύκλους των Μανβατάρα (κατά τη Θεοσοφία)…

Η Θεοσοφική άποψη για τη Δημιουργία του Κόσμου και τη διάρκειά της

Να σας θυμίσω λοιπόν, πώς στη διαδικασία της 2ης μύησης του Neo που προανέφερα, ο Αρχιτέκτονας του Matrix του ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ, ότι ΟΤΑΝ καταστραφεί η ανθρωπότητα, δε θα είναι η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ αλλά η ΠΕΜΠΤΗ (ρίζες φυλές κλπ, κλπ)…
Του δίνει δηλαδή ΣΤΟΙΧΕΙΑ για να ΚΡΙΝΕΙ ΟΡΘΑ στην ΕΠΙΛΟΓΗ που του έθεσε…
Δηλαδή, αν επέλεγε την ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, θα ήταν «μάταιο», αφού η ανθρωπότητα είναι βέβαιο, ότι θα καταστραφεί για ακόμα δύο φορές σύμφωνα με το Ησίοδο & την Θεοσοφία, που μιλούν για ΕΠΤΑ γένη ή ΕΠΤΑ ρίζες φυλές της ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.
Αλλά ας βάλω εδώ μια τελεία.
Αντιλαμβάνομαι, ότι η πληθώρα των στοιχείων που σας παρέθεσα, κάνει την κατανόηση του άρθρου ακόμα πιο δύσκολη, αλλά όταν κάποιος ασχολείται με το MATRIX, αναρωτιέμαι πόσο «εύκολα» μπορεί να το κατανοήσει;;;
Το MATRIX, από την κατασκευή του, είναι από τα πλέον ακατανόητα θέματα προς διερεύνηση, γι’ αυτό προτείνω, να ξαναδείτε την ταινία (και τις 3) και να συλλογιστείτε το κατά πόσο ΕΜΕΙΣ ΤΩΡΑ ζούμε μέσα σε ένα MATRIX…
Σε ένα MATRIX, του οποίου ο ήρωας Neo, δε θα είναι ο Κιάνου Ριβς, αλλά εμείς οι ίδιοι…

MATRIX KAI ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

Για να μη νομίσετε ότι η όλη σύλληψη του σεναρίου της ταινίας MATRIX ήταν αποκλειστική ιδέα των σύγχρονων ξένων σεναριογράφων (των αδερφών Γουατσόφσκι), αξίζει να πούμε ότι όλα αυτά τα είχε αναφέρει ο Πλάτωνας στους διαλόγους του 2500 χρόνια πριν. Διαβάστε τις 2 ενότητες και δείτε το βίντεο που συγκρίνει τη Σπηλιά  του Πλάτωνα με το MATRIX.

1-Η Σπηλιά του Πλάτωνα

ΕΝΑ πολυ σπουδαιο αποσπασμα, απο την ΠΟΛΙΤΕΙΑ του Πλατωνα… προτεινω οσοι δεν το εχουν διαβασει να μην το προσπερασουν..μεσα σε λιγες γραμμες, “λεει” πολλα για να μιλησω με την γλωσσα της εποχης μας….

ΠΛΑΤΩΝ-ΠΟΛΙΤΕΙΑ-ΕΒΔΟΜΟ ΒΙΒΛΙΟ

Μετά από αυτά όμως, είπα, φαντάσου την ανθρώπινη φύση ως προς την παιδεία και την απαιδευσία, σαν μια εικόνα που παριστάνει μια τέτοια κατάσταση. Δες λοιπόν με τη φαντασία σου ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που να έχει την είσοδό της ψηλά στην οροφή, προς το φως, σε όλο το μήκος της σπηλιάς μέσα της να είναι άνθρωποι αλυσοδεμένοι από την παιδική ηλικία στα πόδια και στον αυχένα, έτσι ώστε να είναι καρφωμένοι στο ίδιο σημείο και να μπορούν να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην είναι σε θέση, εξαιτίας των δεσμών, να στρέφουν τα κεφάλια τους ολόγυρα. Κι οι ανταύγειες της φωτιάς που καίει πίσω τους να είναι πάνω και μακριά από αυτούς. Και ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, προς τα πάνω, να υπάρχει ένας δρόμος που στο πλάι του να είναι χτισμένο ένα τοιχάκι, όπως τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί μπροστά από τους ανθρώπους, και πάνω απ’ αυτά τους επιδεικνύουν τα ταχυδακτυλουργικά τους.

Βλέπω, είπε.

Φαντάσου λοιπόν κοντά σε τούτο το τοιχάκι, ανθρώπους να μεταφέρουν αντικείμενα κάθε είδους, που προεξέχουν από το τοιχάκι, καθώς και ανδριάντες και κάποια άλλα αγάλματα ζώων, πέτρινα και ξύλινα και κατασκευασμένα με κάθε είδους υλικό, και, όπως είναι φυσικό, από αυτούς που τα μεταφέρουν άλλοι μιλούν και άλλοι μένουν σιωπηλοί.

Παράδοξη εικόνα περιγράφεις, και παράδοξους συνάμα δεσμώτες, είπε.

Μα είναι όμοιοι με μας, είπα εγώ και πρώτα και κύρια, νομίζεις πως αυτοί έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και που αντανακλούν ακριβώς απέναντί τους στον τοίχο της σπηλιάς;

Μα πως είναι δυνατόν, είπε, αφού είναι αναγκασμένοι να κρατάνε ακίνητα τα κεφάλια τους εφ’ όρου ζωής;

Κι από αυτά που μεταφέρονται ; Δεν θα έχουν δει ακριβώς το ίδιο;

Τι άλλο;

Κι αν θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν νομίζεις πως σ’ αυτά που βλέπουν θεωρούν πως αναφέρονται οι ονομασίες που δίνουν;

Αναγκαστικά.

Τι θα συνέβαινε, αν το δεσμωτήριο τους έστελνε αντίλαλο από τον απέναντι τοίχο, κάθε φορά που κάποιος από τους περαστικούς μιλούσε, νομίζεις πως θα θεωρούσαν πως αυτός που μιλάει είναι τίποτε άλλο από τη φευγαλέα σκιά;

Μα το Δία, όχι βέβαια, είπε.

Και σε κάθε περίπτωση, είπα εγώ, αυτοί δεν θα θεωρούν τίποτα άλλο σαν αληθινό, παρά τις σκιές των αντικειμένων.

Απόλυτη ανάγκη, είπε.

Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής: Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ’ αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ’ αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ’ απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά στο ον και πως έχει στραφεί προς όντα που πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν’ αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ’ απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;Και πολύ μάλιστα, είπε.

Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα πονούσαν τα μάτια του και δεν θα έφευγε για να ξαναγυρίσει σ’ εκείνα που μπορεί να δει καλά, και δεν θα νόμιζε πως εκείνα στην πραγματικότητα είναι πιο ευκρινή από αυτά που του δείχνουν;

Έτσι, είπε.

Και αν, είπα εγώ, τον τραβούσε κανείς με τη βία από εκεί, μέσα από ένα δρόμο κακοτράχαλο κι ανηφορικό, και δεν τον άφηνε, πριν τον τραβήξει έξω στο φως του ήλιου, δεν θα υπέφερε τάχα και δεν θα αγανακτούσε όταν τον έπαιρναν, κι αφού θα έφτανε στο φως, δεν θα πλημμύριζαν τα μάτια του από τη λάμψη και δεν θα του ήταν αδύνατο να δει ακόμα κι ένα απ’ αυτά που τώρα ονομάζονται αληθινά;

Όχι βέβαια, δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά, είπε.

Έχω την εντύπωση πως θα χρειαζόταν να συνηθίσει, αν σκοπεύει να δει τα πράγματα που είναι πάνω. Και στην αρχή θα μπορούσε πολύ εύκολα να διακρίνει καλά τις σκιές, και μετά απ’ αυτό, πάνω στην επιφάνεια του νερού τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων, και κατόπιν αυτά τα ίδια. Και μετά από αυτά, τ’ αντικείμενα που είναι στον ουρανό και τον ίδιο τον ουρανό θα μπορούσε να δει ευκολότερα τη νύχτα, βλέποντας το φως των άστρων και της σελήνης, παρά στη διάρκεια της μέρας, τον ήλιο και το ηλιόφως.Πως όχι;

Τελευταίο θα μπορούσε νομίζω να δει τον ήλιο, όχι στην επιφάνεια του νερού ούτε σε κάποια διαφορετική θέση τα είδωλά του, αλλά θα μπορούσε να δει καλά τον ήλιο καθαυτό στο δικό του τόπο και να παρατηρήσει προσεκτικά τι είδους είναι.

Κατ’ ανάγκη, είπε.

Και μετά θα συλλογιζόταν τότε για κείνον, πως αυτός είναι που ρυθμίζει τις εποχές και τους χρόνους και που κανονίζει τα πάντα στον ορατό κόσμο, καθώς και ο αίτιος, κατά κάποιο τρόπο, όλων εκείνων που έβλεπαν αυτοί.

Είναι φανερό, είπε, πως αυτά θα συμπεράνει ύστερα από τα προηγούμενα.

Τι λες λοιπόν; Όταν αναλογίζεται την πρώτη του κατοικία και την εκεί σοφία που είχε αυτός και οι τότε συνδεσμώτες του, δεν νομίζεις πως θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για τούτη την αλλαγή και θα οικτίρει τους άλλους;

Και πολύ μάλιστα.

Κι αν υπήρχαν μεταξύ τους τότε κάποιες τιμές και έπαινοι και βραβεία γι’ αυτόν που θα μπορούσε να διακρίνει πιο καθαρά αυτά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια του και γι’ αυτόν που θα μπορούσε να θυμηθεί περισσότερο ποια συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια μετά και ποια ταυτόχρονα, και έτσι θα μπορεί να προβλέπει τι θα έρθει στο μέλλον, νομίζεις πως αυτός θα κατεχόταν από σφοδρή επιθυμία και θα ζήλευε τους τιμημένους από κείνους και τους μεταξύ εκείνων κυρίαρχους ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και πολύ θα επιθυμούσε “να ήταν ζωντανός στη γη κι ας δούλευε για άλλον, που είναι ο φτωχότερος” και θα προτιμούσε να έχει πάθει τα πάντα, παρά να νομίζει εκείνα που νόμιζε και να ζει έτσι εκεί;Έτσι νομίζω τουλάχιστον, είπε, πως θα προτιμούσε να πάθει οτιδήποτε παρά να ζει έτσι.

Και τώρα βάλε στο μυαλό σου το εξής, είπα εγώ. Αν κατέβει αυτός πάλι και καθίσει στον ίδιο θρόνο, δεν θα ξαναγεμίσουν τάχα τα μάτια του σκοτάδι, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ήλιο;

Και πολύ μάλιστα, είπε.

Αν χρειαζόταν ν’ ανταγωνιστεί αυτός με κείνους τους παντοτινούς δεσμώτες, λέγοντας την άποψή του σχετικά με τις σκιές, καθόσον χρόνο η όρασή του είναι αμβλεία, πριν προσαρμοστούν τα μάτια του, και για να συνηθίσουν δεν θα χρειαζόταν και τόσο μικρός χρόνος, άραγε δεν θα προκαλούσε περιπαιχτικά γέλια και δεν θα έλεγαν γι’ αυτόν πως με το ν’ ανεβεί επάνω, γύρισε με καταστραμμένα τα μάτια του και πως δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσουν καν να πάνε επάνω; Και αυτόν που θα επιχειρήσει να τους λύσει και να τους ανεβάσει, αν τους δινόταν κάπως η ευκαιρία να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;

Αναμφίβολα, είπε.

Αυτή την εικόνα λοιπόν, φίλε μου Γλαύκωνα, είπα εγώ, πρέπει να την προσαρμόσεις σε όλα όσα είπαμε πρωτύτερα και να παρομοιάσεις τον ορατό κόσμο με την κατοικία του δεσμωτηρίου, και τη φωτιά που αντιφέγγιζε μέσα σ’ αυτή με τη δύναμη του ηλιακού φωτός. Αν όμως παρομοιάσεις την ανάβαση και τη θέα των αντικειμένων, που βρίσκονται στον επάνω κόσμο, με την άνοδο της ψυχής στον νοητό κόσμο, δεν θα σφάλεις ως προς τη δική μου άποψη, αφού επιθυμείς να την ακούσεις. Κι ο θεός τουλάχιστον ξέρει αν τυχαίνει να είναι αληθινή. Εμένα λοιπόν έτσι μου φαίνεται. Πως στην περιοχή του γνωστού η ιδέα του αγαθού είναι τελευταία και μετά βίας διακρίνεται, όταν όμως τη διακρίνει κανείς δεν μπορεί να μην συλλογιστεί πως αυτή είναι η αιτία για όλα γενικά τα σωστά και καλά πράγματα, γεννώντας μέσα στον ορατό κόσμο το φως και τον κύριο του φωτός, και γιατί μέσα στον νοητό κόσμο αυτή είναι που διευθύνει και παρέχει την αλήθεια και τον νου και πως πρέπει να την ατενίσει οπωσδήποτε αυτός που εννοεί να ενεργήσει φρόνιμα και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή.

2-THE MATRIX

Ας αρχίσουμε με μια σύντομη περιγραφή για να το φέρουμε όλοι στη μνήμη μας. Το “Matrix” λοιπόν, πρόκειται μιλάει για μια μακρινή εποχή όπου ο κόσμος που ζουν οι άνθρωποι είναι ένα μεγάλο ψέμα που συντηρούν για δεκαετιές τα κατασκευάσματα του ίδιου του ανθρώπου, τα “ρομπότ”. Βάζω τον όρο σε εισαγωγικά γιατί τελικά θα δούμε πως δεν πρόκειται για όντα διαφορετικά από εμάς. Αυτοί, παράγουν μια ψεύτικη πραγματικότητα με την οποία όλοι είναι βολεμένοι και κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει. Ή τουλάχιστον σχεδόν κανένας, αν εξαιρέσουμε τον Μορφέα και την παρέα του. Έτσι αυτοί που έχουν πραγματικά δει την αλήθεια, προσπαθούν να την μεταδώσουν και σε όλη την ανθρωπότητα ώστε να ξυπνήσει από το λήθαργο και να αντιμετωπίσει κατάματα τον εχθρό. Βέβαια η αποστολή τους δεν είναι διόλου εύκολη, καθώς τα “ρομπότ” (θα αναφέρεται από εδώ και στο εξής σαν “ΑΥΤΟΙ“) κάνουν τα πάντα για να πολεμήσουν τους φωτισμένους και να κρατήσουν τους ανθρώπους δούλους. Και βέβαια, τονίζεται ιδιαίτερα το γεγονός ότι όλα γίνονται μέσα στο μυαλό, και ο κόσμος Τους δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σύστημα εξομοίωσης που παραπλανά τον εγκέφαλο.

Έχοντας υπ”όψην τα παραπάνω, εύκολα κανείς θα κάνει και την σχετική μεταφορά στην σημερινή ζωή. Μπορεί να ακουστεί λίγο ακραίο, μπορεί να μη συμβαίνει έτσι ακριβώς αλλά υπάρχει σοβαρή πιθανότητα το σενάριο του Matrix να έχει κάποια βάση. Καταρχήν αυτή η μακρινή εποχή δεν είναι και τόσο μακρινή όσο θα θέλαμε να είναι. Tα “ρομπότ” είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν πιάσει κάποιες υψηλές θέσεις και από αυτές κινούν τα νήματα της σημερινής κοινωνίας. Έχουν πλάσει ένα ψεύτικο κόσμο που όμως όλοι μας τον έχουμε αποδεχτεί σαν τον αληθινό και μόνο υπαρκτό. Ο κόσμος αυτός διέπεται από δικούς Τους κανόνες και νόμους που ουσιαστικά μας τους έχουν επιβάλει χωρίς να το ξέρουμε. Έτσι, έχουν καταφέρει να φέρουν τον κόσμο στα μέτρα τους και όλα να κινούνται γύρω από τις δικές τους επιθυμίες και αποφάσεις. Καθετι που γίνεται γνωστό από τη μια μέρα στην άλλη (καλλιτέχνες, μόδα, φαγητό, γλώσσα) είναι δικό Τους κατασκεύασμα, που αποφάσισαν να μας το πλασάρουν προς ικανοποίηση δικών τους συμφερόντων, χωρίς να μας ρωτήσουν. Το κακό στην υπόθεση είναι ότι όλοι μας αποδεχόμαστε κάθε Τους κίνηση αβίαστα. Αυτό βοηθιέται από την νέκρωση της σκέψης και της κριτικής ικανότητας, από τα πολλά δικά Τους μέσα (π.χ. ΜΜΕ, Πολιτική, Τηλεόραση).

Σ’αυτό το σημείο έρχονται να προστεθούν οι άνθρωποι που κατάφεραν να δουν την πραγματική αλήθεια, αυτή που κρύβεται πίσω από την επιφάνεια και χαρίζει την ευτυχία σε όσους την αποκτήσουν. Όμως παράλληλα με την ευτυχία τους δίνεται και ένα βαρύ έργο, αυτό της υποχρέωσης διάδοσης της αλήθειας και στους υπόλοιπους. Αυτό όπως και στην ταινία είναι κάτι πολύ δύσκολο. Γιατί εκτός από το κυνήγι των “εξωγήινων”, οι άνθρωποι είναι τόσο εξαρτημένοι από το Σύστημα που αν τους αποκαλυφθεί η αλήθεια μπορεί και να τρελαθούν. Θυμηθείται πως αντέδρασε ο Neo όταν αντίκρισε την αλήθεια και την απολογία του Μορφέα, λέγοντας ότι δεν απελευθερώνουν ανθρώπους που έχουν φτάσει σε κάποιο όριο ηλικίας γιατί εκεί η εξάρτηση είναι μεγάλη.

Τώρα μπορούμε να κάνουμε ένα άλλο παραλληλισμό. Ο τύπος που θέλει να γυρίσει πίσω στο Σύστημα του Matrix, είναι ο κλασσικός τύπος που εθελοτυφλεί και προτιμά να ζει στο ψέμμα επειδή εκεί μπορεί να ζήσει μια πιο άνετη ζωή, χωρίς κυνδίνους και υποχρεώσεις. Έτσι αποφασίζει να συνεργαστεί με τους “Πράκτορες” και να προδόσει τους μέχρι πριν συντρόφους του για να γυρίσει στην όμορφιά της ψεύτικης ζωής και παράλληλα να διαγραφτούν όλα από τη μνήμη του ώστε να μην έχει τύψεις ούτε να ξέρει πως ότι βλέπει, είναι κατασκεύασμα. Τα άτομα αυτά υπάρχουν και σήμερα. Έχουν ακούσει για την αλήθεια όμως την απορρίπτουν επειδή είναι πολύ καλά βολεμένοι και δεν θυσιάζουν αυτή τους την καλοπέραση για κάποιο σκοπό αφύπνισης που εμπεριέχει πολλές παγίδες.Το Matrix και ο Πλάτωνας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Είναι άραγε αοριστολογίες, παραμυθάκια και απλά μια ταινία ή έχουν βάσεις σε κάτι που και οι ίδιοι μας φοβόμαστε να εξετάσουμε; Είναι εσφαλμένος συναγερμός ή τελευταία προειδοποίηση για τον πλήρη έλεγχο; Η απόφαση δική σας…

ΠΗΓΕΣ:alithinapsemata.wordpress.com,www.mystica.gr

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-ΣΥΝΤΑΞΗ:ΖΕΡΒΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

 


Στη γραπτή απόδοση της ομιλίας του ο καθηγητής Γιάννης Δρόσος προβαίνει με αφορμή και αφετηρία το ‘Μνημόνιο’, (το οποίο χαρακτηρίζει ως «πολιτειακά σημαντικό γεγονός που εισάγει μια νέα συνταγματική κατάσταση»), σε μια ανασκόπηση της λειτουργίας του πολιτεύματος από το Σύνταγμα του 1975 και μετά αντιπαραβάλλοντας τα συνταγματικά διακυβεύματα του τότε και του σήμερα και επισημαίνοντας τις ριζικές διαφορές τους.

 

 

 

 

 

 

Οι Ελλάδες

Την περασμένη Τρίτη, μαζύ με τους φοιτητές μου από το Μεταπτυχιακό Τμήμα Δημοσίου Δικαίου της Νομικής, παρακολούθησα την εκδίκαση, στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας μιας σειράς αιτήσεων ακυρώσεως που υπέβαλαν δικηγορικοί σύλλογοι (με προεξάρχοντα τον αθηναϊκό), συνδικαλιστικοί φορείς και φυσικά πρόσωπα, με πραγματικό στόχο την ακύρωση ως αντισυνταγματικού του πλέγματος των νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων που συνθέτουν ό,τι αποκαλούμε ‘Μνημόνιο’. Η εισήγηση, όπως είχε ανακοινωθεί και στον τύπο, ήταν απορριπτική για τις αιτήσεις. Η εισήγηση, μακρότατη, ήταν καθ’ όλα υποδειγματική, σκέπτομαι μάλιστα, μετά τις 23 Δεκεμβρίου 2010, ημερομηνία κατά την οποία καλούνται οι διάδικοι να καταθέσουν τα μετά τη συζήτηση γραπτά τους υπομνήματα, να ζητήσω από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας αντίγραφό της και την άδεια να την περιλάβω, όπως και όσα αντίστοιχα θα έχουν αντιλεχθεί, στον φάκελο με την διδακτέα και εξεταστέα ύλη των μεταπτυχιακών φοιτητών μου. Ο κ. Κατρούγκαλος, που μετέσχε στην δίκη αυτή ως δικηγόρος ορισμένων από τους αιτούντες ίσως στη συνέχεια της ημερίδας μας αναφερθεί αναλυτικότερα στα νομικά της υπόθεσης. Η επτάωρη ακροαματική διαδικασία είχε για εμένα πλην του νομικού και πολιτικό και πολιτισμικό ενδιαφέρον.

Εμφανίσθηκαν σε αυτήν και έλαβαν το λόγο δύο όψεις της σημερινής Ελλάδας. Την μία όψη συνέθεταν συνδικαλιστές δικηγόροι και επαγγελματίες δικηγόροι, δίπλα τους και περιπτώσεις δικηγορούντων πολιτευομένων λαϊκής κοπής και τηλεθέασης, αλλά και πανεπιστημιακοί. Προέρχονταν από όλους τους ‘λαϊκούς’ χώρους –την ‘λαϊκή’ Δεξιά, το βαθύ ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά, την αενάως διαμαρτυρόμενη εναντίον ο,τιδήποτε συμβαίνει επειδή συμβαίνει Αριστερά. Τα πρόσωπα, το ύφος, ασφαλώς και οι επί μέρους στοχεύσεις των εκπροσώπων των αιτούντων ποίκιλλαν, όπως και η ποιότητα των όσων ανέπτυξαν. Την ενιαία τους εικόνα όμως συνέχεε ένα βαθύτερο νήμα, που συνδύαζε στοιχεία λαϊκισμού, στιγμές αληθινής ανθρώπινης αγωνίας, εξάρσεις εύκολης ρητορείας αλλά και βάναυσης ημιμάθειας, συνδυαζόμενα με εκλεπτυσμένα νομικά επιχειρήματα, όχι πάντοτε εύκολα αντιμετωπίσιμα, και με στιγμές κομψής ακριβολογίας στην εκφορά του λόγου.
Η άλλη όψη της Ελλάδας συμπυκνώθηκε στον υπηρεσιακό μεν λόγο των νομικών παραστατών του κράτους, ίσως λίγο στεγνό, ίσως όχι τόσο κομψό όπως των πανεπιστημιακών αντιδίκων τους, ψυχρά αποτελεσματικό όμως, ο οποίος δίπλα στα όσα νομικά είχε να πει (έργο σημαντικά διευκολυνόμενο από τις εισηγήσεις επί των αιτήσεων ακυρώσεως) αμύνθηκε διεκτραγωδώντας και προβάλλοντας την μελανή οικονομική κατάσταση της χώρας ως ουσιαστικό επιχείρημα έναντι των αντιδικούντων.
Θα μπορούσα να συνόψιζα την ουσία της αντιδικίας πάνω-κάτω ως εξής: στην αγωνία για τον συνταξιούχο που δεν μπορεί να ζήσει με 350 ευρώ το μήνα αντιτάχθηκε η αγωνία για την Ελλάδα που δεν μπορεί να ζήσει με 350 δις ευρώ χρέος.
Ελπίζω να βγούμε από την κρίση αυτή χωρίς αυτές οι δύο Ελλάδες να σπαράξουν το κοινό τους έδαφος. Δεν νομίζω όμως ότι με την έξοδο της χώρας από την κρίση μπορούν οι δύο αυτές Ελλάδες να συνεχίσουν να διάγουν όπως πριν. Ελπίζω σε μια τρίτη, άγνωστή μου ακόμη Ελλάδα, και σε κάθε περίπτωση ελπίζω στο ανώδυνο, ανεπαίσχυντο και ειρηνικό τέλος της παληάς Ελλάδας, (που κι εγώ σ’ αυτήν ανήκω), δηλαδή είτε στην δημιουργική ενσωμάτωσή της στην νέα είτε στην ιδιώτευση των πρωταγωνιστών της είτε, για όποιον και ό,τι επιμένει σε παληές συνήθειες, στην απομάκρυνσή τους με πίσσα και πούπουλα.
Η σημερινή μου ομιλία δεν αναφέρεται στο πολύ σημαντικό ασφαλώς ζήτημα της συνταγματικής και εν γένει νομικής βάσης και ισχύος του Μνημονίου, αλλά στο ίδιο το Μνημόνιο ως πολιτειακά σημαντικό γεγονός –για την οικονομία της συζήτησης χαρακτηρίζω ως ‘Μνημόνιο’ το συνολικό πλέγμα των διατάξεων και κειμένων που συνδέονται με την υπαγωγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης και τον ν. 3845/2010.
Παρά την τραγική κρισιμότητα των στιγμών, με όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων στη χώρα μας να αναζητούν εναγώνια μια κάποια ισορροπία ανάμεσα στην ανέχεια και την αξιοπρέπεια, είναι και σήμερα στιγμή όχι μόνο μάχης αλλά διαλογισμού. Η αναλυτική θεώρηση των συνθηκών που μας έφεραν εδώ, τώρα που είμαστε πια εδώ, είναι συμβολή όχι μικρότερη από την καθημερινή προσπάθεια να τα βγάλουμε πέρα, ατομικά, συλλογικά και συνολικά ως χώρα και κοινωνία.
Θεωρώ ότι το πολιτικό γεγονός που αποκαλούμε ‘Μνημόνιο’ εισάγει μία νέα συνταγματική κατάσταση και αυτό είναι το σημερινό μου αντικείμενο. Είναι ένα αντικείμενο που μελετάται όσο εξελίσσεται και εξελίσσεται μελετώμενο. Τα βήματα της εξέλιξής του είναι ταυτόχρονα και στοιχεία μελέτης του –η πρόσφατη εισήγηση ενώπιον του ΣτΕ και ορισμένες από τις αντικρούσεις της είναι ένα λαμπρό τέτοιο παράδειγμα– ενώ η μελέτη του και ο δημόσιος διάλογος για αυτό είναι και βήμα στην καθ’ εαυτήν εξέλιξη του αντικειμένου. Σήμερα θα περιορισθώ σε ουσιαστικά δύο ομάδες ενδεικτικών παρατηρήσεων: θα προσπαθήσω να αποδώσω σχήματα από την συνταγματική κατάσταση που νομίζω ότι παρήλθε και σχήματα από εκείνη που αισθάνομαι ότι έρχεται.
Η λειτουργία ενός Συντάγματος είναι δυνατόν να περιέχει περισσότερες διακριτές μεταξύ τους περιόδους, χωρίς αυτές να προσδιορίζονται αναγκαστικά από συνταγματικές αναθεωρήσεις ή ανατροπές. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα, υπό το ίδιο πάντοτε Σύνταγμα του 1864 αναδείχθηκαν διακριτές συνταγματικές περίοδοι τουλάχιστον δύο φορές: το 1875, όταν ο περίπου άγνωστος στο πολιτικό σύστημα Χαρίλαος Τρικούπης βρέθηκε από την φυλακή στην Πρωθυπουργία. Το 1909 το κίνημα του Γουδί δεν ανέτρεψε το πολίτευμα, έθεσε όμως οριστικό τέρμα στον αδιέξοδο τρόπο που αυτό λειτουργούσε και οδήγησε στην εξουσία έναν νέο και επίσης περίπου άγνωστο στο πολιτικό σύστημα πολιτικό, τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Το Μνημόνιο ως τομή στην λειτουργία του πολιτεύματος
Τον Μάϊο του 2010 η Ελλάδα συμφώνησε να δανεισθεί από τρεις δημόσιους οργανισμούς –την ΕΚΤ, τα κράτη μέλη της ζώνης του Ευρώ και ΔΝΤ– το ποσό των 110 δις ευρώ με επιτόκιο περίπου το μισό από το προσφερόμενο για την Ελλάδα στις διεθνείς αγορές. Αυτή η διαφορά του επιτοκίου έχει για την Ελλάδα στρατηγική σημασία που υπερβαίνει κατά πολύ τα σχετικά οικονομικά μεγέθη: με το επιτόκιο που λαμβάνεται υπό τους όρους του Μνημονίου η Ελλάδα μπορεί να ελπίζει, βάσιμα, ότι θα επιτύχει να επανέλθει σε μία οικονομική ζωή και ισορροπία που θα της επιτρέψει να εξέλθει από την ύφεση και να επανέλθει αυτοδύναμη στο διεθνές χρηματοοικονομικό περιβάλλον. Με το επιτόκιο που της προσφέρουν οι διεθνείς αγορές η Ελλάδα θα περιερχόταν σε κατάσταση πλήρους αδυναμίας να εξυπηρετήσει το εξωτερικό της χρέος, με αποτέλεσμα την κατάλυση της υπόστασής της ως οικονομικά ενεργού κρατικής οντότητας, και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Χωρίς δηλαδή αυτήν την δημόσια χρηματοδοτική παρέμβαση ό,τι γνωρίζαμε ως οικονομική οντότητα της Ελλάδας απλώς θα έπαυε να υπάρχει, συμπαρασύροντας προς τα χειρότερα και πολλά από τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνικής κατασκευής και πολιτικής.
Από την έποψη της δικής μου, της συνταγματικής, θεώρησης, το κρίσιμο στοιχείο στο Μνημόνιο δεν είναι οι χρηματοδοτικοί του όροι, αλλά το ότι αποτελεί ένα εξαιρετικά εκτεταμένο πρόγραμμα εσωτερικών πολιτικών. Το πρόγραμμα αυτό, ενόψει της ασφυκτικής πίεσης για την εφαρμογή του, εξαλείφει κάθε δυνατότητα άλλων ή και προσθέτων ακόμη εσωτερικών πολιτικών.
Η πολιτική ζωή της χώρας εξελίσσεται με βάση τους πολιτικούς στόχους που τίθενται στο Μνημόνιο –αυτοί είναι πλέον οι κυβερνητικοί στόχοι, αυτοί είναι το κριτήριο ορθότητας των επί μέρους ή εξειδικευμένων πολιτικών και περί αυτούς αναπτύσσεται η αντιπολίτευση. Παράλληλα, το Μνημόνιο καθίσταται στοιχείο του πολιτεύματος όχι μόνο ως περιεχόμενο, αλλά και επειδή θέτει ένα νέο forum για την τελική διαμόρφωση των εσωτερικών πολιτικών επιλογών της χώρας. Από καιρό η αναλυτική συζήτηση για το ακριβές και εξειδικευμένο περιεχόμενο των κυβερνητικών πολιτικών, τους ρυθμούς υλοποίησής τους κ.λπ. είχε φύγει από την Βουλή και είχε περιέλθει αποκλειστικά στην Κυβέρνηση. Υπό το Μνημόνιο έφυγε και από το αρμόδιο για την γενική πολιτική της χώρας συνταγματικό όργανο που λέγεται Κυβέρνηση και περιήλθε σε ένα ιδιόμορφο άτυπο μόρφωμα –αποφεύγω την λέξη όργανο διότι το μόρφωμα αυτό δεν έχει την τυπική μορφή ενός οργάνου και για να αποφύγω, στο σημείο αυτό, συγχύσεις που θα απαιτούσαν δαιδαλώδεις νομικές συζητήσεις για να ξεκαθαρισθούν. Το μόρφωμα αυτό, αποτελείται από τους τρείς της τρόϊκας και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο σε ρόλο μεταξύ διαπραγματευτή και ιμάντα μεταβίβασης αποφάσεων. Αυτή η ομάδα επεξεργάζεται τις πολιτικές επιλογές και στη συνέχεια τα συνταγματικά σχήματα –εν προκειμένω η Κυβέρνηση και αν χρειασθεί ή ζητηθεί η Βουλή– τις περιβάλλουν με την αναγκαία για την αποτελεσματική εφαρμογή τους τυπική μορφή (νόμος, κανονιστική πράξη της διοίκησης κ.ο.κ.) και, επίσης και όχι έλασσον, αναλαμβάνουν, στο σύνολό της, την πολιτική ευθύνη για τις επιλογές αυτές. Την εικόνα συμπληρώνουν οι οργανωμένες ευθείες και άμεσες σχέσεις της τρόϊκας με το σύνολο των συνιστωσών του πολιτικού συστήματος, δηλαδή την αντιπολίτευση και κοινωνικούς φορείς, όπως επίσης και οι άμεσες σχέσεις της με την δημοσιότητα: η τρόϊκα εμφανίζεται τακτικά στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και εξηγεί αυτά που νομίζει ότι πρέπει να εξηγήσει.
Παρενθετικά, όχι όμως δευτερευόντως, θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε την οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση που οδήγησε την Ελλάδα στο φαινόμενο ‘Μνημόνιο’ ως πλήρως και αποκλειστικά ελληνική ιδιοτυπία. Η πολιτική κατασκευή και πράξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και η συνολικότερη παγκοσμιοποιημένη λειτουργία του χρηματιστηριακού καπιταλισμού, ιδιαίτερα στις αναιδέστερα φιλελευθερίζουσες εκφάνσεις του, η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 με προέλευση τις ΗΠΑ και αφετηρία την οικουμενικών διαστάσεων εγκληματική κερδοσκοπία οικουμενικών διαστάσεων παρασίτων, έχουν ασφαλώς την δική τους καθοριστική επιρροή στην παγκοσμιοποιημένη οικονομική κρίση, η δίνη της οποίας δεν θα άφινε έξω την χώρα μας. Και πέραν τούτων: τι παράγουν, τι εισφέρουν και τι συνεισφέρουν στην παγκόσμια οικονομία και στις οικονομίες των κρατών οι περίφημες ‘αγορές’; Όμως η ένταση, η έκταση και οι μορφές με τις οποίες εκδηλώθηκε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, η απώλεια –από εμάς πρώτους, και μέχρι πριν ελάχιστες ημέρες από εμάς μόνους– του ελέγχου πάνω στο σύνολο των οικονομικών μας μεγεθών και συνακόλουθα και των πολιτικών μας επιλογών, είναι υπόθεση δική μας, από Έλληνες και μεταξύ Ελλήνων. Το καθ’ ημάς τα πράγματα γινήκαν έτσι επειδή εμείς τα φτιάξαμε έτσι.
Πέραν τούτων, και χωρίς κατά κανένα τρόπο να θέλω να μεταθέσω σε άλλους τις ευθύνες για τις ελληνικές πολιτικές και κοινωνικές πρακτικές, είναι λάθος να μην επισημανθεί μία μείζων ευθύνη αν όχι συνολικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πάντως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Δεν αναφέρομαι στο επισημαινόμενο από πολλές πλευρές θεσμικό έλλειμμα ή και έλλειμμα πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αναφέρομαι στην τερατώδους κυνισμού εξαπάτηση που αποδείχθηκε ότι διεπράττετο συστηματικά, κατά τα τελευταία ιδίως έτη. Τα ανώτατα κλιμάκια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής γνώριζαν την πραγματική κατάσταση, αν όχι πλήρως πάντως αρκετά επακριβώς, όμως πρόσωπα όπως κυρίως η ανεκδιήγητη μετριότητα της Ευρωπαϊκής Δεξιάς, προϊόν ενός συμβιβασμού που πιο κάτω δεν γίνεται, ο θλιβερός Μπαρόζο, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όχι χωρίς κάποια συνενοχή και του υφισταμένου του σοσιαλιστή Αλμούνια, συνέπραξε, σε συνενοχή με τους τότε κορυφαίους της ελληνικής πολιτείας και προς υποστήριξή τους, σε συνωμοσία εξαπάτησης και σιωπής. Έχει γίνει γνωστό ότι γνώριζε ότι το ελληνικό πρόβλημα ήταν πολύ μεγαλύτερο και ποιοτικά διάφορο από ό,τι δημοσίως αναγνώριζε, και σιώπησε. Η φτηνή του υποστήριξη προς τους Έλληνες φίλους του αποδείχθηκε ακριβή για τους Ευρωπαίους εταίρους και πανάκριβη για τον ελληνικό λαό. Θα πληρώσει;
Υπαγόμενοι στον Μνημόνιο περιήλθαμε σε μία νέα περίοδο λειτουργίας του πολιτεύματος. Η νέα αυτή περίοδος εκτυλίσσεται μέσα στο ίδιο συνταγματικό κείμενο της προηγούμενης και συνιστά, νομίζω, στροφή μεγαλύτερη και ποιοτικά διάφορη από εκείνη που έφερε, για παράδειγμα, η προχουντικά αδιανόητη άνοδος στην εξουσία της Κεντροαριστεράς το 1981, αλλά και η συνταγματική αναθεώρηση του 1985. Αυτό επειδή θεωρώ ότι η εκλογική και κυβερνητική άνοδος της Κεντροαριστεράς το 1981, αλλά και την συνταγματική αναθεώρηση του 1985, ήταν προϊόντα της δυναμικής που απελευθερώθηκε με την κατάρρευση της χούντας και την εγκατάσταση της νέας πολιτικής και δημοκρατικής συνταγματικής τάξης το 1974. Πράγματι, τόσο η εκλογική και κυβερνητική άνοδος της Κεντροαριστεράς το 1981 όσο και η αναθεώρηση του 1985 όχι μόνο δεν αναίρεσαν, αλλά επιβεβαίωσαν με πανηγυρικό τρόπο την δυναμική του πολιτεύματος που εγκαθίδρυσε το Σύνταγμα του 1975. Τούτο κυρίως με την πανηγυρική πιστοποίηση ότι καμία πολιτική δύναμη ή προσωπικότητα (όπως η προδικτατορική ΕΡΕ ή το παλάτι ή ο παλαιός Καραμανλής) δεν βρίσκεται υπεράνω των καταγεγραμμένων κανόνων λειτουργίας του πολιτεύματος, ώστε η δημοκρατική ήττα τους, αν και συνταγματικά προβλεπόμενο ενδεχόμενο, να μην είναι ανεκτή ως πολιτικό γεγονός και αν συμβεί να προκληθεί συνολική κατάρρευση του πολιτεύματος.
Στην ίδια δε δυναμική εντάσσεται, νομίζω, και η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1981: προσχωρήσαμε στην ΕΟΚ όχι επειδή βρισκόμασταν σε αδιέξοδο, αλλά ακριβώς επειδή είχαμε –με το γνωστό δραματικό εθνικό κόστος– εξέλθει από το αδιέξοδο στο οποίο μας είχαν οδηγήσει η χούντα και οι ενδογενείς και αλλοδαπές δυνάμεις που την εκκόλαψαν. Στο Μνημόνιο δηλαδή δεν οδήγησε η δυναμική που εκλύθηκε με την έκρηξη του 1974, αλλά η εξάντλησή της.
Ανασκόπηση
Το Μνημόνιο μας δίνει την ευκαιρία –ακόμη περισσότερο: μας επιβάλλει– να σκεφθούμε, με την απόσταση που δημιουργεί το ίδιο το γεγονός της ύπαρξής του, συνολικά την πορεία του πολιτεύματός μας από το 1975 ως σήμερα, και τούτο επειδή ακριβώς κατά την διάρκεια της λειτουργίας του πολιτεύματός μας καταλήξαμε στο γνωστό αποτέλεσμα.
Δύο ήταν νομίζω τα μείζονα συνταγματικά διακυβεύματα του 1975:
– το έντονο αίτημα για ολοκλήρωση και εδραίωση του δημοκρατικού πολιτεύματος και
– το επίσης έντονο αίτημα για ισότιμη και αξιοπρεπή συμμετοχή στην αναπτυξιακή πραγματικότητα και δυναμική του σύγχρονου ευρωπαϊκού κόσμου.
Η κατάρρευση της δεξιάς δικτατορίας το 1974 παρέσυρε σε κατάρρευση και τις δομές και την ιδεολογία του αντικομμουνιστικού αρχικά και πλήρως διχαστικού στη συνέχεια μετεμφυλιακού κράτους. Μια δημοκρατική μέθη και η εναπόθεση ωραίων ελπίδων στην noblesse της πολιτικής μας παρέσυρε όλους ευχάριστα. Η υπερπολιτικοποίηση των πάντων ήταν το πρακτικό αποτέλεσμα. Η άνοδος του κομματικού φαινομένου, ο λαός και τα λαϊκά χαρακτηριστικά έγινε περίπου το μόνο κριτήριο του ιδεολογικώς αποδεκτού. Παράλληλα με αυτό, αν και σταδιακά, αναδείχθηκε μια ιδιαίτερη έμφαση στην αξία των ατομικών δικαιωμάτων όχι μόνο ως συνταγματικών κατοχυρώσεων αλλά και ως φιλοσοφικών αρχών πάνω στις οποίες επίσης στηρίζεται η συμβίωσή μας. Λαός και ελευθερία ήταν τα χαρακτηριστικά στην συνταγματική κατασκευή και εξέλιξη του μεταχουντικού συνταγματικού πολιτεύματος. Αυτά τα χαρακτηριστικά αποτυπώθηκαν στην λειτουργία του, στη συνταγματική θεωρία που αναπτύχθηκε και στην αντίστοιχη νομολογία.
Μέσα στο κλίμα αυτό εντάσσονται, για παράδειγμα, διατάξεις όπως τα άρθρα 37 ή 29 του Συντάγματος, που εξασφάλιζαν όσο μπορεί να εξασφαλίσει ένα Σύνταγμα ότι οι ασχημονίες του θρόνου το 1965 και των πολιτικών δυνάμεων που τις υποστήριξαν δεν θα ξανασυμβούν στο μέλλον και ότι τα πολιτικά κόμματα είναι ένας συνταγματικά σεβαστός και αξιοσέβαστος θεσμός ελευθερίας και δημοκρατίας χωρίς ιδεολογικό όριο. Στο ίδιο παραπάνω κλίμα κινήθηκε και η αναθεώρηση του 1985, εξαλείφοντας τα όποια συνταγματικά περιθώρια να διεκδικήσει ένας αιρετός Πρόεδρος της Δημοκρατίας έναν –συνταγματικά προβλεπόμενο, δημοκρατικά όμως όχι νομιμοποιημένο– περιορισμένο έστω, πλην δυνάμει ουσιαστικό ρόλο ‘βασιλικού ανδρός’. Στο ίδιο κλίμα κινήθηκε και η ριζική επαναξιολόγηση των ατομικών ελευθεριών, η διεύρυνση τους με την συνταγματική κατοχύρωση κοινωνικών δικαιωμάτων, και η διαρκής νομολογιακή και θεωρητική τους επεξεργασία και εκλέπτυνση, συνηγορούσης και της ιδιαίτερα πλούσιας καταδικαστικής για την χώρα μας νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Παράλληλα, η συνταγματική απόφαση για αφαίρεση κάθε νομικού εμποδίου συμμετοχής της Ελλάδας στην ΕΟΚ, όπως αυτή αποτυπώθηκε στο άρθρο 28 παρ. 2 και 3 του Συντάγματος ολοκληρώθηκε με την ταχεία κατάληξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας στην ΕΟΚ ήταν η άλλη μεγάλη επιλογή της μεταχουντικής Ελλάδας. Η επιλογή αυτή προσέκρουσε σε μάλλον τακτική και όχι σε στρατηγική αντιπαράθεση. Το προ του 1981 ΠΑΣΟΚ, μάλλον πομπώδη θόρυβο εξέπεμψε παρά ουσιαστική σύγκρουση με την επιλογή αυτή, το δε τμήμα της Αριστεράς που την αντιστρατεύθηκε, το ΚΚΕ, ήταν και παρέμεινε πολιτικά και ιδεολογικά ασήμαντο μέγεθος για να την επηρεάσει.
Ο πολιτειακός βίος εξελίχθηκε στους δύο αυτούς άξονες:
– δημοκρατία, ελευθερίες, λαός, όλο και περισσότερη δημοκρατία, όλο και περισσότερες ελευθερίες
– Ευρώπη, όλο και περισσότερη Ευρώπη, και, κυρίως μέσω αυτής, ένταξη στην διεθνή, παγκοσμιοποιούμενη ολοκλήρωση.
Η εξέλιξη
Η εξέλιξη της λειτουργίας του πολιτεύματος με θεμέλιο τους δύο αυτούς άξονες όμως, φαίνεται ότι, παραφράζοντας Καβάφη, ανεπαισθήτως, χωρίς να ακούσουμε ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον, μας έκλεισε από τον κόσμον έξω, και τώρα καθόμαστε και απελπιζόμαστε, διότι είχαμε να κάνουμε πολλά πράγματα έξω, αλλά δεν μπορούμε πια.
Ø        Το στοιχείο ‘δημοκρατία’ εξαπέλυσε δυνάμεις ‘λαολαγνείας’: ο,τιδήποτε θώπευε λαϊκά ώτα (ή και άλλα μέλη του λαϊκού σώματος) ήταν ‘δημοκρατικό’ και ως δημοκρατικό αξιοσέβαστο ιδεολογικά και συνταγματικά κατοχυρωμένο νομικά.
Ø        Η έννοια ‘δημόσιο συμφέρον’ εκφυλλίσθηκε. Την υπονόμευσαν αποτελεσματικά επί τρείς και πλέον δεκαετίες τόσο φιλελεύθερα ρεύματα –στα οποία εντάσσω τους ‘κλασικούς’ φιλελεύθερους όσο και τους προερχόμενους από την Αριστερά, πρωταγωνιστές μιας cult των ιδιωτικών ελευθεριών (ίσως πάνω στο βαρύ κενό που τους άφισε το όραμα της νεότητάς τους)– όσο και λαϊκιστικά ρεύματα, εμφανίζοντας τα επί μέρους συμφέροντα κάθε επί μέρους κοινωνικής ομάδας ως συμφέρον του λαού γενικώς. Η πρόσφατη λαϊκιστική υποστήριξη κατηγοριών επαγγελμάτων που κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά μάλλον εγγύτερα βρίσκονται στους μαυραγορίτες παρά στον εργαζόμενο λαό είναι χαρακτηριστική.
Ø        Σχηματικά, και με τις αναγκαίες επιφυλάξεις, από την δημοκρατία επικράτησε τελικά κυρίως το διαδικαστικό στοιχείο: η (μετρήσιμη με σφυγμομετρήσεις) διαπίστωση των επιθυμιών των ψηφοφόρων προηγείτο και ακολουθούσε, ως αυτονόητη, η προσπάθεια προσαρμογής της πολιτικής προς αυτές, με τις κατάλληλες επιλογές προσώπων, συνθημάτων και συναισθημάτων. Δεν συνέβη το αντίθετο, δηλαδή η ανάδειξη πολιτικών στόχων και προσπάθεια να συγκροτηθεί, μέσα και από διάλογο και συγκρούσεις, μια δημοκρατική πλειοψηφική κοινωνική και πολιτική υποστήριξή τους.
Ø        Η απόληξη αυτού του σχήματος, σε συνάφεια με την λατρεία της ελευθερίας του ‘εγώ’ ως necplusultraκαι φιλοσοφικού θεμέλιου της πολιτείας και γενικώς του κόσμου τούτου οδήγησε, μοιραία και γρήγορα στην αποπολιτικοποίηση της πολιτικής. Μια εκφυλιστική απίσχνανση των διαφορών ανάμεσα στα περισσότερα κόμματα αναπτύχθηκε, όπως και η ανάδειξη των ζητημάτων ύφους σε ζητήματα ουσίας και η απομάκρυνση ικανών ανθρώπων από την πολιτική. Συνακόλουθη ήταν η ανάδειξη σε σχεδόν αποκλειστικό υποκείμενο της πολιτικής της τηλεοπτικής περσόνας –δημοσιογράφου, συνήθως επιστημονικά σοβαροπρεπούς ή δυναμικά φωνασκούντος, πάντοτε, όμως, υποθέτω, αδρότατα και πολυποίκιλα αμοιβόμενου, ή του τυχερού βουλευτή ή Υπουργού που βρήκε τους τρόπους να ανήκει στην χορεία των ίδιων πάντοτε καμιά τριανταριά πολιτικών που πρωταγωνιστούν τηλεοπτικά. Ουσιώδη λόγο στον δημόσιο χώρο που συγκροτεί την πολιτική απέκτησαν η ωραιοπρέπεια μιας καλλιτέχνιδος υποψηφίου, η αθλητική φήμη και παράστημα ενός άλλου, η επιστημοσύνη (αληθινή ή κάλπικη, αδιάφορο) ενός τρίτου, οι πολιτικά κωμικές αλλά προσωπικά τραγικές τηλεοπτικές τσιρίδες μιας τέταρτης κλπ.
Ø        Το στοιχείο ‘συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα’ (και, μέσω αυτής, στους θεσμούς και στα clubsτων πλέον ανεπτυγμένων κρατών στον κόσμο) έφερε πακτωλό χρημάτων. Δεν έφερε όμως σύγκλιση κρισίμων νοοτροπιών, και κυρίως σύγκλιση με την νοοτροπία που θέλει να παράγεις αυτά που ξοδεύεις. Σε στρατηγικό βάθος, η απορρόφηση των κοινοτικών χρημάτων προσλήφθηκε κατά μεγάλο κανόνα ως αποτέλεσμα της καπατσοσύνης του Έλληνος και όχι ως προϊόν συμμετοχής σε μία παραγωγική κοινότητα οικουμενικών διαστάσεων. Ο πακτωλός των χρημάτων, κυρίως από τις επιδοτήσεις των αγροτικών προϊόντων και τα κόλπα με τις τιμές τους και από τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης, θεμελίωσε και ανέδειξε το ιδανικό ενός καταναλωτή που ζει και υπάρχει για να καταναλώνει όλο και διαρκώς περισσότερο. Όμως καταναλωτή αγαθών που η χώρα εισήγαγε, αλλά δεν παρήγαγε. Και από ένα σημείο και πέρα ήταν αναγκασμένη να δανείζεται για να συνεχίσει να εισάγει.
Το πολιτικό σύστημα εξέφρασε και εκφράσθηκε από την ιδεολογία της λαϊκής απαίτησης για διαρκώς μεγαλύτερη κατανάλωση. Η μορφή αυτή εμφανίσθηκε με την μορφή του αυτονοήτου αιτήματος για ‘βελτίωση των συνθηκών ζωής του πολίτη’. Η προβολή της παρασιτικής ευμάρειας, όχι χωρίς και στιγμές μεγαλομανίας, όπως ορισμένες πτυχές της οργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, έγινε αυτονόητος στόχος και ιδανικό. Το ‘αυτονόητο’ αυτό ανεπαισθήτως, αλλά με χαλύβδινη αποτελεσματικότητα, εξοβέλισε οποιαδήποτε άλλη μορφή νομιμοποίησης πολιτικού στόχου ή αιτήματος. Όμως το αίτημα για συνεχή βελτίωση των συνθηκών ζωής του πολίτη, με την επικουρία της φιλοσοφικά επενδεδυμένης υποταγής σε κάθε είδους ατομικό ή συλλογικό ‘εγώ’, δεν συνοδεύτηκε από πραγματική συναίσθηση ότι η διευρυνόμενη και τελικώς στρατηγικά εγκαθιδρυμένη ιδεολογία των ‘λαϊκών κατακτήσεων’ χωρίς αυτή να συνοδεύεται από αντίστοιχα ‘λαϊκά επιτεύγματα’ (οι διατυπώσεις ‘λαϊκές κατακτήσεις’ και ‘λαϊκά επιτεύγματα’ προέρχονται από το πολιτικό λεξιλόγιο της Σοβιετικής Ένωσης) αργά ή γρήγορα οδηγεί στο κενό. Ο παρασιτισμός των παροχών με αντίκρισμα στρατηγικά δυσανάλογο προς την δημιουργία και την παραγωγή απέληξε πρακτικά σε μία ιδεολογία εκποίησης της χώρας στους δανειστές της. Η εκποίηση αυτή μεταβάλλεται σε δημοκρατικό αίτημα, αρκεί, κατά φράση του πιο επίκαιρου παρά ποτέ Παναγιώτη Κονδύλη «ο ‘λαός’ να ζητά την εκποίηση αυτή’» [Παναγιώτης Κονδύλης, Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού. Από τη μοντέρνα στη μεταμοντέρνα εποχή και από τον φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία. Αθήνα, 1991, σελ. 44]. Επ’ αυτού μία παρατήρηση: η απόδοση της αιτίας του κακού αποκλειστικά στο μεγάλο μέγεθος και την κακή ποιότητα και λειτουργία του κράτους, όταν δεν είναι απλώς λάθος, είναι μία ιδιοτελής συσκότιση του προβλήματος. Το μέγεθος και η κακή και φαύλη λειτουργία του κράτους μάλλον αποτέλεσμα είναι, και λιγότερο αίτιο.
Έτσι λοιπόν, εκεί κάπου στον δρόμο, το δημοκρατικό αίτημα εκφυλλίσθηκε σε λαϊκισμό και η ευρωπαϊκή πορεία και συμμετοχή σε μπαταχτσίδικη ευμάρεια. Ξανά με διατύπωση του Κονδύλη, «η συγκεκριμένη λειτουργία του ελληνικού πολιτικού συστήματος (…) κατάντησε να αποτελέσει το βασικό εμπόδιο στην εθνική και οικονομική ανάπτυξη –κάτι παραπάνω μάλιστα: έγινε αγωγός εκποίησης της χώρας με αντάλλαγμα την δική της, δηλαδή τη δυνατότητά της να προβαίνει σε υλικές παροχές παίρνοντας παροχές ψήφου» [Κονδύλης, όπ. π., σελ. 43].
Ασφαλώς δεν συμπράξαμε όλοι στον ίδιο βαθμό στην εικόνα αυτή, ούτε όλοι είχαμε τα ίδια οφέλη, ούτε λείπουν από αυτήν αποχρώσεις, περισσότερο ή λιγότερο ουσιώδεις ή και αξιοπρόσεκτα κομμάτια της, που μερικώς φαίνεται να την αναιρούν. Όμως την τελική μορφή της εικόνας και τα σκοτεινά της χρώματα δεν τα αποδίδουν οι αναλύσεις, παρατηρήσεις κ.λπ. οποιουδήποτε –ήρθε και την έδωσε το Μνημόνιο. Κανείς μας δεν είναι έξω από την εικόνα αυτήν, κανείς.
Τα νέα διακυβεύματα
Αυτά εμείς. Μόνο που τώρα πια, ξανά κατά Καβάφη, στη Ρώμη δόθηκε ο χρησμός, έγιν΄ εκεί η μοιρασιά. Σε μας έλαχε το Μνημόνιο.
Αναλογίζομαι το 1975 και τις ελπίδες που τότε εναποτέθηκαν στην δημοκρατική και ανοιχτή στον έξω κόσμο συνταγματική οργάνωση της πολιτείας μας. Τότε το συνταγματικό διακύβευμα ήταν αρκετά σαφές και συνιστούσε ταυτόχρονα και ιδεολογία και πολιτική και νομική-συνταγματική κατασκευή: η λέξη ‘δημοκρατία’ (όπως και η λέξη ‘Ευρώπη’) είναι λέξη ταυτόχρονα ιδεολογίας, πολιτικής και νομικής-συνταγματικής κατασκευής.
Προσπαθώ να συλλάβω τα συνταγματικά διακυβεύματα σήμερα, μετά την ολοκληρωτική εξάντληση και της δύναμης και της δυναμικής του πολιτικού συστήματος του 1975, και δυσκολεύομαι. Στα μείζονα του 1975 έδειχνε να απαντά αυτό που με την τότε γλώσσα αποκαλούσαμε ‘στερέωση και διεύρυνση της δημοκρατίας’ και η ‘ευρωπαϊκή πορεία του τόπου’ –και για τα δύο το Σύνταγμα είχε να πει πολλά, και τα είπε.
Σήμερα; Αντίθετα με το 1965-1967 όπου η κρίση προέκυψε (και) επειδή δεν λειτούργησαν απρόσκοπτα οι συνταγματικοί θεσμοί, μετά το 1975 η κρίση προέκυψε παρά το ότι λειτούργησαν απρόσκοπτα. Μετά το 1975 δεν απέτρεψαν οι συνταγματικοί θεσμοί και η λειτουργία τους την γνωστή κατάληξη, ούτε και την επέβαλαν: άλλωστε δεν μπορείς να νομοθετήσεις την ευθυκρισία, ούτε την ακεραιότητα. Θεμελιακά ρεύματα και στοιχειακές δυνάμεις θα ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο, και τα ρεύματα και οι δυνάμεις που απελευθερώθηκαν το 1974 αυτό έκαναν.
Το 1975 είχα πολλά να πω για το Σύνταγμα, και νομίζω ότι πολλά από τα τότε ζητούμενα πράγματι θα τα απαντούσε και εν πολλοίς τα απάντησε μια λυσιτελής συνταγματική κατασκευή. Τι μπορούμε να περιμένουμε σήμερα από την συνταγματική μας κατασκευή, αυτήν ή μια άλλη που θα φτιάξουμε; Φοβούμαι όχι πολλά.
Ασφαλώς το Σύνταγμα και η κρατική και εθνική κυριαρχία παραμένει, θα προσέθετα μάλιστα ότι μάλλον θα τονίζεται και θα εμφανίζεται να ενισχύεται επειδή συνεπάγεται την ανάληψη της ευθύνης. Την πραγματική εξουσία λήψης αποφάσεων όλοι την θέλουν και την διεκδικούν, την ευθύνη όμως κανείς. Η συνταγματική εθνική κυριαρχία σημαίνει πρακτικά ότι η πολιτική και τελικά η συνολική ευθύνη ανήκει σε εμάς και καμιάς τρόϊκας η παρουσία δεν την απομακρύνει.
Με δεδομένη την κανονιστική δύναμη του πραγματικού και το ότι το Σύνταγμά μας είναι ιδιαίτερα δεκτικό στην διεθνή ενσωμάτωση της χώρας μας, τα περισσότερα από τα νέα διακυβεύματα δεν απαιτούν συνταγματικές ρυθμίσεις, τουλάχιστον όχι μείζονες. Η νομοθεσία για πολλά κρίσιμα είναι αρκετή, κάποτε μάλιστα η έμφαση σε νομοθετικά μέτρα για αγαθούς σκοπούς –π.χ. νομοθετικά μέτρα διαφάνειας– μάλλον υπογραμμίζουν την αδυναμία να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα παρά το αντιμετωπίζουν. Άλλα αντικείμενα, όπως ρυθμίσεις που να λαμβάνουν υπόψη τις νέες κοινωνικές καταστάσεις και τις νέες μορφές ιδιωτικών και δημοσίων χώρων που δημιουργεί η ηλεκτρονική τεχνολογία αιχμής ή η βιοτεχνολογία δεν απαιτούν αναγκαστικά συνταγματικές μεταβολές. Οι μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του κράτους και των κρατικών φορέων που επιβάλλει το Μνημόνιο δεν βρίσκουν συνταγματικά εμπόδια. Σε κάθε περίπτωση, αν επιχειρηθεί να αποκτήσει συνταγματική περιωπή το πλέγμα των μεταρρυθμίσεων που ήδη, κυρίως λόγω Μνημονίου, επιχειρούνται, αυτό μάλλον θα γίνει με μία αναθεώρηση τύπου 1911, όταν αναθεωρήθηκαν προσαρμοζόμενες στις νέες συνθήκες αρκετές επί μέρους συνταγματικές διατάξεις, δεν ανατράπηκαν όμως ούτε οι βασικοί συνταγματικοί θεσμοί, ούτε η μεταξύ τους βασική πολιτική ισορροπία.
Αρκετές πάντως από τις ριζικά νέες κοινωνικές, οικονομικές, πολιτισμικές και τελικώς πολιτικές συνθήκες και καταστάσεις δεν έχουν γίνει κοινό κτήμα στο πραγματικό τους μέγεθος και δεν φαίνεται να απασχολούν στο βαθμό που δεν περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο. Οι μετανάστες είναι ένα παράδειγμα: η πρόσφατη επίδειξη δύναμης των μουσουλμάνων στο κέντρο μιας Αθήνας υποκριτικής και μισαλλόδοξης, έδειξε την εθνικά επικίνδυνη, δημοκρατικά επαίσχυντη και πολιτικά καταστροφική ιδιοτελή ηλιθιότητα της ανίερης σύμπραξης δυνάμεων που εξέπεμπε η εκκλησιαστική ιεραρχία και τμήματος της πολιτικής τάξης.
Στην αρχή της ομιλίας μου αναφέρθηκα στα παραδείγματα του 1875 και του 1909. Και στα δύο την πολιτειακή στροφή πραγματοποίησε μία νέα πολιτική τάξη. Σήμερα, ακριβέστερα: μέχρι και σήμερα, φαίνεται ότι την κρίση προσπαθούν να αντιμετωπίσει το σύστημα πολιτικής που είναι τμήμα της, το σύστημα πολιτικής με τον οποίο θρέψαμε την κρίση και τραφήκαμε από αυτήν. Έχω μάλιστα μερικές φορές την υποψία ότι, προερχόμενες από πρωταγωνιστές της περιόδου που χρεοκόπησε, οι εκκλήσεις για ενότητα του λαού ώστε να ξεπεράσουμε την κατάσταση ηχούν στα αυτιά μου ως προσπάθεια του ξεπερασμένου κόσμου να σωθεί συλλήβδην. Ο Τρικούπης αντιμετώπισε ενωμένα τα μέχρι τότε αντίπαλα κόμματα του κομματικού συστήματος του 1875, ο Βενιζέλος ενωμένα τα μέχρι τότε αλληλοσυγκρουόμενα κόμματα του τότε δικομματισμού. Εδώ, μπορεί να είναι και νωρίς, όμως, τι περίεργη αίσθηση, κοιτάζοντας γύρω μου αισθάνομαι ότι περιφέρομαι ανάμεσα σε μορφές και φωνές ενός κόσμου που πέρασε χωρίς να το ξέρει, αλλά δεν βλέπω ούτε μορφές ούτε φωνές ενός κόσμου που να έρχεται –τουλάχιστον όχι ακόμη. Ή μήπως υπάρχουν και δεν τις βλέπω;
ΠΗΓΗ:constitutionalism.gr

 

Η Ελλάδα μετά το ’50 καταστραμμένη απ’ τον πόλεμο, την κατοχή (των Γερμανών μην το ξεχνάμε) και τον εμφύλιο έσφιξε τα δόντια, δούλεψε, έκανε το «σκατό» της παξιμάδι, στάθηκε στα πόδια της και αποφάσισε να σπουδάσει τα παιδιά της, δεν μιλάω για τους έχοντες, αυτοί πάντα σπούδαζαν τα παιδιά τους και μας τα φόρτωναν στο σβέρκο, μιλάω για τους φτωχούς μεροκαματιάρηδες, που με πολλούς κόπους και θυσίες έστελναν τα παιδιά τους να μορφωθούν, να σπουδάσουν. Πράγματι τα παιδιά σπούδασαν, μορφώθηκαν και τα επακόλουθα δυστυχώς δεν ήταν τα αναμενόμενα.
Οι φουρνιές των σπουδασμένων αντί να σταθούν συμπαραστάτες και αρωγοί του φτωχού και ταλαιπωρημένου λαού, καβάλησαν το καλάμι της εξουσίας, υποτάχτηκαν στις σειρήνες του…
εύκολου και γρήγορου πλουτισμού και ξεπούλησαν ιδεώδη, αξίες και καταγωγή, πλαισιώνοντας κόμματα και θεσμούς, που λειτούργησαν σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, ξεπουλώντας και την ψυχή τους στο διάβολο για αναγνωρισιμότητα, χρήμα και καλοπέραση.
Χρησιμοποίησαν τις γνώσεις και τη μόρφωση όχι για να βοηθήσουν το λαό, δίνοντάς του καθοδήγηση και βοήθεια για να λύσει τα προβλήματά του αλλά του κάθισαν στο σβέρκο, παρασύροντάς τον με ψεύτικα λόγια και υποσχέσεις. Η σημερινή τραγική κατάσταση της χώρας (κατοχή, κατά σύμπτωση πάλι Γερμανική) δηλώνει ότι τα προηγούμενα χρόνια, οι σπουδασμένοι έχοντας την εξουσία, αφού παραπλάνησαν το λαό υπερχρέωσαν τη χώρα, κατασπατάλησαν τον πλούτο που είχε δημιουργήσει με σκληρή δουλειά και στερήσεις, πλούτισαν γρήγορα και με περίσσιο θράσος δηλώνουν ότι είναι παιδιά αγωγιάτη, ταχυδρόμου κτλ.
Ο ταλαίπωρος λαός, που είχε επενδύσει στη μόρφωσή τους, ότι είχε και δεν είχε, μάταια περίμενε οι σπουδασμένοι να αναλάβουν τα ηνία της χώρας και να την οδηγήσουν στην πρόοδο, δίνοντάς του καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, οι της τρίτης ηλικίας απόμαχοι της ζωής, περίμεναν μια αξιοπρεπή σύνταξη για να ζήσουν ήρεμα τα τελευταία τους χρόνια μετά από σκληρή δουλειά και θυσίες. Τα σπουδασμένα ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ όμως ακόμη και τους γέροντες δεν τους σεβάστηκαν και μεταφέρουν τα χρέη που δημιούργησαν σπαταλώντας και κλέβοντας, στις καμπουριασμένες πλάτες των πατεράδων και παππούδων τους, αποτελούν ΌΝΕΙΔΟΣ για την κοινωνία και θα στηλιτευτούν σαν προδότες της πατρίδας, όχι στα ποινικά ή αστικά δικαστήρια αλλά στη συνείδηση των γερόντων και της νέας γενιάς, που έρχεται με θυμό και οργή, με νεανικό ενθουσιασμό και σφρίγος και που θα σαρώσει κάθε τι βρώμικο στην Ελλάδα.
Αυτό που συνήθως λέμε «η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της» δεν ισχύει για αυτούς τους σπουδασμένους, που για τη μόρφωση και καλοπέρασή τους υπόφεραν οι μεγαλύτεροι.
Ξέχασαν τα ΜΟΥΛΑΡΙΑ και τις αξίες και την καταγωγή τους, η επίσκεψη, για παράδειγμα στα χωριά τους, γίνεται όχι για να βοηθήσουν με πράξεις ή υποδείξεις τους συγχωριανούς τους αλλά για να επιδείξουν τον πλούτο που ΠΑΡΑΝΟΜΑ απέκτησαν. Χτίζουν βίλες, κυκλοφορούν στα κατσάβραχα με πολυτελή αυτοκίνητα και αδιαφορούν για την φτώχια και τη δυστυχία που υπάρχει γύρω τους.
Μου είναι αδιανόητο όλες αυτές οι κλεψιές και οι παρανομίες να μείνουν ατιμώρητες, ελπίζω ότι η νέα γενιά, που προσπάθησαν με κάθε τρόπο να την αποχαυνώσουν και να την καταστήσουν απαθή και απολιτικοποίητη, θα βρει τρόπο να επιβάλει τις πρέπουσες τιμωρίες, το λεγόμενο χάσμα των γενεών πρέπει να γεφυρωθεί ενώνοντας τους νέους με τους γέροντες για το καθάρισμα της σαπίλας που υπάρχει και που οι σπουδασμένοι δημιούργησαν. Το καθάρισμα αυτό είναι θέμα βαθιά πολιτικό και ιδεολογικό.
«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Θ. Κολοκοτρώνης.
Νέοι καθαρίστε την «κόπρο του Αυγεία», δεν είναι σύνθημα αλλά παλλαϊκή απαίτηση.

Αρέσει σε %d bloggers: