Category: Επιστήμης


Κι όμως, υπάρχουν εναλλακτικά μοντέλα ζωής στον πλανήτη μας, που έχουν ήδη υλοποιηθεί.. μακριά από τα αναχρονιστικά σοσιαλιστο-κομμουνιστο-καπιταλιστικά μοντέλα που έχουν κλείσει τον κύκλο τους και το τρέχον σχιζοφρενικό νεοταξίτικο μοντέλο της παγκόσμιας κυβέρνησης, που προσπαθεί να επιβληθεί…
Η συγκεκριμένη πόλη – κράτος – παράδεισος έχει πολύ από το DNA του κινήματος Zeitgeist και του Venus Project του Jaques Fresco και θα μπορούσε να διαδωθεί ταχύτατα σε όλο τον πλανήτη, αν η ανθρωπότητα ήταν πιο αφυπνισμένη και λιγότερο φοβική…
Έτσι, μένει στους «λίγους» που ξεχωρίζουν για το ανοιχτό και δυνατό τους πνεύμα και το θάρρος τους… να βγάλουν το φίδι απ’ τη τρύπα και για όλους τους υπόλοιπους!!
Θα έλεγα ότι ηθικά και από την άποψη της δικαιοσύνης, η τεράστια παγκόσμια τάξη των φοβικών – ενδοτικών – καναπεδάτων ανθρώπων ΔΕΝ θα το άξιζε να ζήσει ένα τέτοιο μοντέλο ζωής!

p-txt

Η πόλη, γνωστή ως «Auroville», αναγνωρίστηκε ως διεθνής οντότητα λίγο μετά την ίδρυσή της το 1968. Βρίσκεται στη Νότια Ινδία, 150 χιλιόμετρα από τη μεγαλούπολη Τσενάι.

Οι κάτοικοι της «Auroville» προέρχονται από 50 διαφορετικές χώρες και κουλτούρες και δεν λειτουργούν σύμφωνα με πολιτικά μορφώματα, θρησκευτικές οργανώσεις και χρηματο-οικονομικά συστήματα.

p-txt

Η Mirra Alfassa, ή όπως είναι γνωστή η «Μητέρα», ίδρυσε την πόλη με την ιδέα του να υπάρχει τουλάχιστον ένα μέρος σε αυτόν τον κόσμο όπου κανένας άνθρωπος να μην μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι δικό του.

«Θα πρέπει να υπάρξει ένα μέρος όπου κανένα κράτος να μην μπορεί να αξιώνει πως είναι δικό του. Όπου όλοι οι άνθρωποι θα έχουν μια ειλικρινή φιλοδοξία να ζήσουν ελεύθεροι ως πολίτες του κόσμου, υπακούοντας μόνο μία αρχή:

Την υπέρτατη αλήθεια! Ένα μέρος όπου θα επικρατεί ειρήνη, ομόνοια και αρμονία, όπου όλα τα άγρια ένστικτα του ανθρώπου θα χρησιμοποιούνται για να παλέψει τις αιτίες των δεινών και της μιζέριας του, για να ξεπεράσει την αδυναμία και την άγνοιά του και για να θριαμβεύσει απέναντι στους περιορισμούς και τις δυσλειτουργίες του.

p-txt

Ένα μέρος όπου η ανάγκη για πνευματικότητα θα υπερισχύει της ικανοποίησης των επιθυμιών, των παθών και της αναζήτησης για κέρδος.»Η «Auroville» εργάζεται καθημερινά για να γίνει το φωτεινό παράδειγμα και για άλλες πόλεις που αναζητούν μια πιο αυτόνομη, και ταυτόχρονα βιώσιμη, λύση.

p-txt

Προς το παρόν η πόλη λειτουργεί με ένα αγροτικό σύστημα πολυ-καλλιεργειών που συνδυάζει δέντρα με φρούτα, χωράφια με σιτάρι και οπωροκηπευτικά δέντρα σε μια έκταση 160 εκταρίων που χωρίζεται σε 15 φάρμες. Τα γαλακτομικά προϊόντα παράγονται επίσης στην πόλη και τα φρούτα είναι πάντα εντός εποχής.

p-txt

ΠΗΓΗ

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ:ΖΕΡΒΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Advertisements

Στο ιστολόγιο μας έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στην κοινωνική πρόταση για αλλαγή του venus project.Σήμερα σας παραθέτουμε μια ακόμη σημερινή είδηση ως παράδειγμα των τεχνολογικών δυνατοτήτων σήμερα,και πως η αυτοματοποιήση της παραγωγης σε μια οικονομία βασιμσένη στους πόρους όπως εκείνη του Venus Project δεν αποτελεί μια ουτοπία.

Στην Αμερικάνικη εκπομπή 60 Minutes, ο διευθύνων σύμβουλος Jeff Bezos εξέπληξε τον συνομιλητή του Charlie Rose αποκαλύπτοντας ένα νέο ερευνητικό project για παράδοση πακέτων μέσω ιπτάμενων drone. Το όνομα αυτού Prime Air.

Αυτή η μελλοντική πρωτοβουλία της Amazon θα χρησιμοποιεί drone οκτώ πτερυγίων για να πετάει τις παραγγελίες κατευθείαν στην πόρτα των πελατών μέσα σε μόλις 30 λεπτά. Ο Bezos είπε στους δημοσιογράφους ότι προσδοκά ότι το έργο αυτό θα μπορούσε να γίνει εφικτό μέσα στα επόμενα 4 με 5 χρόνια (το οποίο εξαρτάται από τις ρυθμίσεις του ρυθμιστικού φορέα των ΗΠΑ FAA σχετικά με τα drones).

Η Amazon δεν άφησε το τηλεοπτικό δίκτυο CBS να μάθει τα νέα πρωτού τα αποκαλύψει ο Bezos στον «αέρα» και αυτό μεγάλωσε την έκπληξη του παρουσιαστή Rose («δεν είχα ιδέα ποιος είναι ο σκοπός του με την πρώτη ματιά», παραδέχτηκε ο ίδιος). Σύμφωνα με το CBS, ο Bezos έκανε χαβαλέ με τους παραγωγούς του προγράμματος λέγοντάς τους ότι «εάν μαντέψετε τι είναι τότε… θα σας δώσω την μισή περιουσία μου και θα σας στείλω στο Vegas», έτσι ώστε να δυναμώσει περισσότερο το πόσο «απίστευτο» είναι. Η ερωταπαντήσεις (FAQ) της Amazon για το έργο ξεκινάν με μία απλή ερώτηση: είναι επιστημονική φαντασία;

Μοιάζει με επιστημονική φαντασία, αλλά είναι αληθινό. Από την άποψη της τεχνολογίας, είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε στην εμπορική διάθεσή της μόλις οι απαραίτητοι κανονισμοί εφαρμοστούν. Η Federal Aviation Administration (FAA – ο ομοσπονδιακός ρυθμιστής για την αεροπλοϊα των ΗΠΑ) εργάζεται ήδη στον κανονισμό για τα μη-επανδρωμένα ιπτάμενα οχήματα.

Πηγή: Ars Technica

Πιστεύετε στα παράλληλα σύμπαντα; Έχετε ακούσει ποτέ εκφράσεις όπως «Σωματιδιακή φυσική» «Κβαντική Μηχανική» ή «Νόμος της απροδιοριστίας»; Σας λένε κάτι τα ονόματα «Erwin Schrodinger» ή «Paul Steinhardt»;

Ακόμα κι αν όλα τα παραπάνω σας φαίνονται Κινέζικα,σας διαβεβαιώ πως όλη η σημερινή υψηλή τεχνολογία και η παραγωγή συσκευών τις οποίες χρησιμοποιείτε καθημερινά για τη δουλειά ή τη διασκέδαση,όπως υπολογιστές, smart-phones κ.λ.π. Στηρίζονται σ’αυτές τις παράξενες ιδιότητες των στοιχειωδών σωματιδίων της ύλης, να υπάρχουν και να μην υπάρχουν ταυτόχρονα, μέχρι τη στιγμή που θα προσπαθήσει κάποιος να τα παρατηρήσει.

Από αυτή την άποψη λοιπόν, καλό θα ήταν να παρακολουθήσετε το βίντεο, για να πάρετε μία ιδέα, σε πιο σημείο βρίσκεται η φυσική σήμερα.

Σ’αυτό το βίντεο του Curiosity Network από το Discovery Channel ο διάσημος ηθοποιός Morgan Freeman φιλοξενεί μία ομάδα σύγχρονων κορυφαίων θεωρητικών φυσικών, και όλοι μαζί μας ξεναγούν στα πεδία των εναλλακτικών πραγματικοτήτων από καθαρά επιστημονική και ελάχιστα φιλοσοφική σκοπιά.

Δύο παγκοσμίου φήμης επιστήμονες της κβαντικής λένε ότι μπορούν να αποδείξουν την ύπαρξη της ψυχής.

Η επιθανάτια εμπειρία συμβαίνει όταν οι κβαντικές ουσίες που αποτελούν την ψυχή εγκαταλείψουν το νευρικό σύστημα και εισάγονται στο σύμπαν γενικότερα, σύμφωνα με μια αξιόλογη θεωρία που προτείνεται από τους δύο διαπρεπείς επιστήμονες.

Η ιδέα τους πηγάζει από την αντίληψη του εγκεφάλου που είναι σαν ένας βιολογικός υπολογιστής, «με 100 δισεκατομμύρια νευρώνες και τις συναπτικές συνδέσεις τους, που ενεργούν ως δίκτυα πληροφόρησης», οι οποίες μπορούν να παραμείνουν στο σύμπαν, ακόμη και μετά το θάνατο, εξηγώντας τις αντιλήψεις εκείνων που είχαν σχεδόν μία εμπειρία θανάτου.

Ο Αμερικανός Dr Stuart Hameroff και ο Βρετανός φυσικός Sir Roger Penrose ανέπτυξαν αυτή την κβαντική θεωρία της συνείδησης υποστηρίζοντας ότι οι ψυχές μας περιέχονται μέσα σε δομές που ονομάζονται μικροσωληνίσκοι που ζουν μέσα στα κύτταρα του εγκεφάλου μας.

Σε μια επιθανάτια εμπειρία οι μικροσωληνίσκοι χάνουν την κβαντική τους κατάσταση, αλλά οι πληροφορίες στο εσωτερικό τους δεν καταστρέφονται. Ή σε απλούς όρους, η ψυχή δεν πεθαίνει αλλά επιστρέφει στο σύμπαν. Έτσι, είναι δεκτό ότι οι ψυχές μας είναι κάτι περισσότερο από την αλληλεπίδραση των νευρώνων στον εγκέφαλο. Στην πραγματικότητα κατασκευάζονται από την ίδια τη δομή του σύμπαντος – και μπορεί να υπάρχουν από την αρχή του χρόνου.

Ας πούμε ότι η καρδιά σταματά να χτυπά, το αίμα σταματά να ρέει, τότε οι μικροσωληνίσκοι χάνουν την κβαντική τους κατάσταση αλλά η κβαντική πληροφορία εντός των μικροσωληνίσκων δεν καταστρέφεται, δεν μπορεί να καταστραφεί, διανέμεται και διαχέεται στο σύμπαν γενικότερα.

Εάν ο ασθενής έχει αναβιώσει, από αυτή την κατάσταση τότε οι κβαντικές πληροφορίες μπορεί να πάνε πίσω στους μικροσωληνίσκους, και ο ασθενής λέμε ότι είχε μια εμπειρία κοντά στο θάνατο. Σε περίπτωση όμως θανάτου του ασθενούς, η κβαντική πληροφορία μπορεί να υπάρξει έξω από το σώμα του επ ‘αόριστον – ως ψυχή.

ΠΗΓΗ

 Διάστημα. Βρίσκεται ανάμεσά μας, ανάμεσα στους γαλαξίες και στα άτομα. Υπάρχει παντού. Για τους περισσότερους είναι ένα τίποτα. Ένα κενό. Αποδεικνύεται όμως πως δεν είναι έτσι.Από τη θέση του συνοδηγού σ’ ένα ταξί στη Νέα Υόρκη που ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός, μέχρι σ’ ένα τραπέζι μπιλιάρδου όπου οι μπάλες κάνουν φανταστικά πράγματα, ο Μπράιαν Γκριν αποκαλύπτει ότι το διάστημα είναι ένα δυναμικό υφαντό που τεντώνεται, συστρέφεται και στρεβλώνεται κάτω από την επίδραση της βαρύτητας. Ακόμα πιο περίεργη είναι η ανακάλυψη ενός συστατικού που αποτελεί το 70% του σύμπαντος. Οι φυσικοί το ονομάζουν σκοτεινή ενέργεια επειδή ενώ ξέρουν ότι υπάρχει και κάνει το σύμπαν να διαστέλλεται ταχύτατα, δεν έχουν ιδέα τι είναι.

Τελικά το διάστημα όχι μόνο δεν είναι άδειο, αλλά είναι γεμάτο από τα μεγαλύτερα μυστήρια της εποχής μας.

What is Space (Greek Subs)

The Illusion of Time (Greek Subs)

Χρόνος. Σπαταλάμε χρόνο, γλυτώνουμε χρόνο, τον δημιουργούμε, τον σκοτώνουμε. Ο κόσμος δουλεύει μ’ αυτόν. Αν ρωτήσετε όμως τους φυσικούς τι είναι στην πραγματικότητα, η απάντηση μπορεί να σας σοκάρει: δεν έχουν ιδέα. Κι ακόμα πιο εκπληκτικό, η αίσθηση που έχουμε ότι ο χρόνος κυλάει, μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση.

Πώς μπορεί η κατανόηση που έχουμε για κάτι τόσο οικείο να είναι τόσο λάθος; Για να αναζητήσει τις απαντήσεις, ο Μπράιαν Γκριν μας πηγαίνει στην απόλυτη περιπέτεια στο χρόνο, που μας εκσφενδονίζει 50 χρόνια στο μέλλον πριν επιβιβαστεί σε μια σκουληκότρυπα και ταξιδέψει πίσω στο παρελθόν.
Στη διαδρομή θα μας αποκαλύψει έναν νέο τρόπο αντίληψης του χρόνου όπου στιγμές του παρελθόντος, το παρόντος και του μέλλοντος -από την εποχή των τυρρανόσαυρων μέχρι τη γέννηση των τρισέγγονών μας- συνυπάρχουν ταυτόχρονα.

Το ταξίδι θα μας πάει μέχρι το Μπιγκ Μπανγκ, όπου οι φυσικοί πιστεύουν ότι κρύβεται το μυστικό του χρόνου.
Δεν θα κοιτάξετε ποτέ ξανά το ρολόι σας με τον ίδιο τρόπο.

Quantum Leap (Greek subs)

Πηγαίνετε παρέα με τον Μπράιαν Γκριν μια βόλτα στο παράξενο βασίλειο της κβαντικής φυσικής, το οποίο κυβερνά το σύμπαν σε μικροσκοπική κλίμακα. Ο Γκριν φέρνει την κβαντική μηχανική σ’ ένα νυχτερινό κλαμπ, όπου αντικείμενα εμφανίζονται κι εξαφανίζονται από το πουθενά και πράγματα στη μια πλευρά, επηρεάζουν άλλα πράγματα στην άλλη πλευρά άμεσα, χωρίς να υπάρχει κάτι που να ταξιδεύει στην απόσταση που τα χωρίζει.

Πώς μπορούν οι κανόνες του κβαντικού κόσμου – που δουλεύουν τόσο καλά περιγράφοντας τη συμπεριφορά των ατόμων και των συστατικών τους – να συγκρούονται τόσο δραματικά με τους καθημερινούς κανόνες που κυβερνούν τους ανθρώπους, τους πλανήτες και τους γαλαξίες;

Universe or Multiverse (Greek Subs)

Όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψουμε, οι νεώτερες θεωρίες λένε ότι το σύμπαν μας μπορεί να μην είναι το μοναδικό. Αντίθετα, μπορεί να είναι ένα από άπειρα σύμπαντα που αποτελούν το «πολυσύμπαν».

Σ’ αυτό το επεισόδιο, ο Μπράιαν Γκριν μας πηγαίνει μια βόλτα μ’ αυτή τη νέα θεωρία στα όρια της φυσικής επιστήμης και μας δείχνει πώς μπορεί να είναι μερικές από αυτές τις εναλλακτικές πραγματικότητες.

Μερικά σύμπαντα μπορεί να μην ξεχωρίζουν από το δικό μας. Άλλα μπορεί να περιέχουν παραλλαγές του εαυτού μας, όπου μπορεί να ζούμε με άλλες οικογένειες, άλλες σταδιοδρομίες και ιστορίες ζωής. Σε άλλα πάλι, η πραγματικότητα μπορεί να είναι τόσο διαφορετική ώστε να μην την αναγνωρίζουμε.

Ο Μπράιαν Γκριν αποκαλύπτει γιατί αυτή η ριζοσπαστική οπτική του Κόσμου λαμβάνεται στα σοβαρά υπόψη από τους επιστήμονες.
Δεν θα είναι εύκολο να αποδειχτεί, αν ισχύει όμως, η κατανόησή μας για το διάστημα, τον χρόνο και τη θέση μας στο σύμπαν δεν θα είναι ποτέ η ίδια.

ΠΗΓΗ

Τα δεδομένα από πολλές πρόσφατες παρατηρήσεις του Σύμπαντος έφεραν στο φως ένα άγνωστο μέχρι σήμερα φαινόμενο που πονοκεφαλιάζει τους επιστήμονες. Οπως φαίνεται πολλοί σπειροειδείς γαλαξίες, μια από τις κοινές κατηγορίες γαλαξιών στο Σύμπαν, περιστρέφονται μόνιμα προς μια μόνο κατεύθυνση, ένα φαινόμενο που οι ειδικοί έχουν ονομάσει «ασυμμετρία του άξονα».

Η ύπαρξη του φαινομένου σύμφωνα με τους ειδικούς μπορεί να «κλονίσει» τα κοσμολογικά δεδομένα πάνω στα οποία στηρίζονται οι περισσότερες θεωρίες για το περιεχόμενο και τη λειτουργία του Σύμπαντος.

Η ανακάλυψη

Το φαινόμενο έγινε γνωστό πέρυσι μετά από μια έρευνα στην οποία είχαν παρατηρηθεί 15 χιλιάδες σπειροειδείς γαλαξίες. Οπως διαπιστώθηκε όλοι αυτοί οι γαλαξίες περιστρέφονταν προς μία μόνο κατεύθυνση, είτε δεξιόστροφα είτε αριστερόστροφα. Το φαινόμενο επιβεβαιώνει τώρα μια νέα έρευνα στην οποία παρατηρήθηκε η κίνηση 250 χιλιάδων γαλαξιών.

Η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι η ύλη και η ενέργεια είναι κατανεμημένες ομοιόμορφα στο Σύμπαν το οποίο από όπου και αν το παρατηρεί κάποιος δεν μεταβάλλεται και μοιάζει το ίδιο. Αν το φαινόμενο είναι τελικά υπαρκτό, και μάλιστα σε ευρεία έκταση, τότε απειλείται ευθέως η «τάξη» που πιστεύουμε ότι υπάρχει στο Σύμπαν.

Οι προσεχείς έρευνες που θα γίνουν πάνω σε αυτό το ζήτημα αναμένεται να δώσουν τις τελικές απαντήσεις. Η πιο σημαντική εξ αυτών είναι εκείνη που θα γίνει με τη χρήση του τηλεσκοπίου LSST στη Χιλή. Οι ερευνητές αναμένεται να μελετήσουν περισσότερους από δέκα δισεκατομμύρια γαλαξίες και ευελπιστούν ότι τα στοιχεία που θα συγκεντρώσουν θα λύσουν το μυστήριο.

ΠΗΓΗ: tovima.gr

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία.
Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.
Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση -πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη -κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών.
Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή -που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών.
Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.

Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και -μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου».
Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.
Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»
Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος.

(Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)
«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ.
Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει.
15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ.
«Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.»
Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.

Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο.
Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί.
Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:
«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»
Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.
Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.
«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο… Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»
«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».
«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας ‘τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.

Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.
Δυστυχώς έκαναν λάθος.

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν -συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή.
Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ.
Και το 65%… Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!

Που έγκειται η φάρσα;
Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο».
Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν.
Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».

Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει -ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί -αφού εκείνος «απλώς ακολουθούσε τις διαταγές».

Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»

Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.
Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλώς ακολουθεί τις εντολές που του έδωσαν.

Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθεί εντολές.

Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής -αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του.

Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.

Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.

Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν άνθρωπο ή σε ένα ζώο, πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.
Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας -με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνον όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

Και μια τελευταία παρατήρηση:
Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ.
Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο.
Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

Ολα τα παραπανω ειναι αντγραφη απο ενα Εξαιρετικο Κυριο και Φιλο.

Σχολιο…το εχω αντιγραψει αλλα εχω υπογραμμισει τι θαυμασια θα  συνεβαινε αν η “εκπαιδευτικη-παιδαγωγικη” μας κατευθυνση ηταν τετοια.

Αντιστεκομαστε; Αναρωτηθείτε

ΠΗΓΗ

Eπιστήμονες που μελετούν εικόνες που έστειλε το   διαστημικό σκάφος Cassini της NASA ανακάλυψαν   αντικείμενα  μεγέθους μισού  μιλίου ( χιλιομέτρου )  τα οποία  διαπερνούν τμήματα  του δακτυλίου F του Κρόνου, αφήνοντας  πίσω τους   λαμπερά ίχνη. Αυτά τα  αντικείμενα στον δακτύλιο , που οι επιστήμονες αποκαλούν “μίνι-τζετς” συμπληρώνουν  ένα χαμένο κρίκο στην ιστορία  για  την περίεργη συμπεριφορά του δακτυλίου F.
“Νομίζω ότι ο δακτύλιος F είναι το πιο περίεργο δαχτυλίδι του Κρόνου, και τα τελευταία αποτελέσματα του Cassini   δείχνουν πώς ο δακτύλιος F είναι ακόμα πιο δυναμικός  από ό, τι έχουμε σκεφτεί ποτέ,» δήλωσε ο Carl Murray,  μέλος της ομάδας απεικόνισης   στο Queen Mary University of London, Αγγλία. «Τα ευρήματα μας δείχνουν ότι η περιοχή   του δακτύλιου  F είναι σαν ένας πολύβουος ζωολογικός κήπος  αντικειμένων  που έχουν μήκος από από μισό μίλι  και πάνω  αλλά και  φεγγάρια, όπως ο Προμηθέας  , μεγέθους 100 μιλίων  που δημιουργούν  ένα μοναδικό θέαμα.

Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι σχετικά μεγάλα αντικείμενα, όπως ο Προμηθέας ( 92 μίλια, ή 148 χιλιόμετρα) μπορούν να δημιουργήσουν κανάλια, κυματισμούς και χιονόμπαλες στο δαχτυλίδι F. Αλλά οι επιστήμονες δεν ήξεραν τι συνέβη σε αυτές τις χιονόμπαλες   μετά την δημιουργία τους  δήλωσε ο Μάρεϊ. Κάποιες  σίγουρα διαλύθηκαν από συγκρούσεις ή παλιρροιακές δυνάμεις  σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο, αλλά τώρα οι επιστήμονες έχουν αποδείξεις ότι ορισμένες από τις μικρότερες  έχουν  επιβιώσει, και  ότι μάλιστα ακολουθούν  δικές τους, διαφορετικές τροχιές μέσα από τον δακτύλιο F   .

Ο δακτύλιος F ελέγχεται  από δύο μικροσκοπικά φεγγάρια, τον Προμηθέα και την Πανδώρα, τα οποία  κινούνται  μέσα και έξω από τον εξωτερικό δακτύλιο.  Μερικές φορές αυτά τα φεγγάρια διαταράσσουν  το δαχτυλίδι, δημιουργώντας κανάλια και χιονόμπαλες. Τώρα οι επιστήμονες πιστεύουν ότι μερικές από αυτές τις χιονόμπαλες (;) επιβιώνουν για να γίνουν τα  περίεργα αντικείμενα  που δημιουργούν  νέες τρύπες στο δαχτυλίδι.

( Αναφορές  :  http://news.yahoo.com/mysterious-objects-punching-holes-weird-saturn-ring-111801087.html

http://phys.org/news/2012-04-cassini-blazing-trails-saturn.html  )

Τα περίεργα  αντικείμενα  στους δακτυλίους του  Κρόνου   είναι  αγαπημένο θέμα  πολλών ερευνητών  και έχουν αναφερθεί κατά καιρούς πολλά σχετικά με την ύπαρξη τεράστιων διαστημικών σκαφών στην περιοχή αυτή . Ανάμεσα στα καλύτερα βίντεο είναι και  οι αποκαλύψεις του  πρώην υψηλόβαθμου Αμερικανού στρατιωτικού  Bob Dean στην διάσκεψη της Βαρκελώνης του Project Camelot  .Στην διάσκεψη αυτή ανέφερε  αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα  ,μεταξύ των οποίων και για  τεράστια  διαστημικά σκάφη που σταθμεύουν στον Κρόνο εκμεταλλευόμενα την πληθώρα  πρώτων υλών που υπάρχουν εκεί. Πρόκειται για μια σειρά από βίντεο με μεγάλο ενδιαφέρον για τους ερευνητές και φίλους του είδους.

ΠΗΓΗ

 

Εξερευνήστε το μεγαλύτερο ερώτημα όλων των εποχών. Πόσο μακριά φτάνουν τα άστρα στο διάστημα; Και τι βρίσκεται πέρα από αυτά; Στη σύγχρονη εποχή, χτίσαμε γιγαντιαία τηλεσκόπια που μας επέτρεψαν να ρίξουμε το βλέμμα μας βαθιά μέσα στο σύμπαν. Οι αστρονόμοι μπόρεσαν να ανατρέξουν κοντά στη στιγμή της γέννησης του. Κι έχουν ανακατασκευάσει την πορεία της κοσμικής ιστορίας με μια εκπληκτική λεπτομέρεια.

 

Από υπολογιστικά μοντέλα και μυριάδες παρατηρήσεις, έχουν αποκαλύψει σημαντικά στοιχεία για τη συνεχή εξέλιξή του. Πολλοί τώρα συμπεραίνουν ότι αυτά που μπορούμε να δούμε, τα αστέρια και τους γαλαξίες που απλώνονται στα όρια της παρατηρητικής ικανότητας μας, αντιπροσωπεύουν μόνο ένα μικρό κλάσμα από όλα αυτά που είναι εκεί έξω.

Μήπως ο κόσμος θα υπάρχει για πάντα; Πού είναι η θέση μας μέσα σε αυτό; Και πώς θα σκέφτονταν οι μεγάλοι στοχαστές όταν θα ήξεραν αυτές τις απόψεις που ξέρουμε σήμερα;

Για εκείνους που βρίσκουν ότι είναι δύσκολο να κατανοήσουν το άπειρο, δεν είναι μόνοι. Είναι μια έννοια η οποία εδώ και καιρό βασανίζει ακόμα και τα καλύτερα μυαλά.

Πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια πριν, ο μαθηματικός Πυθαγόρας και οι οπαδοί του είδαν στις αριθμητικές σχέσεις ως το κλειδί για την κατανόηση του κόσμου γύρω τους.

Όμως, σε έρευνά τους σχετικά με τα γεωμετρικά σχήματα, ανακάλυψαν ότι ορισμένοι σημαντικοί δείκτες δεν μπορούν να εκφρασθούν με απλούς αριθμούς. Για παράδειγμα το μήκος της περιφέρειας ενός κύκλου ως προς την διάμετρο του μας δίνει το π=3.14

Οι υπολογιστές υπολόγισαν πρόσφατα το π με μία ακρίβεια 5 τρισεκατομμύρια ψηφία, επιβεβαιώνοντας αυτό που οι Αρχαίοι Έλληνες έμαθαν: δεν υπάρχουν επαναλαμβανόμενα μοτίβα και δεν υπάρχει τέλος σε αυτά που βλέπουμε.

Η ανακάλυψη των λεγόμενων άρρητων αριθμών, όπως το π ήταν τόσο ανησυχητικό, λέει ο θρύλος, που ένα μέλος της Σχολής των Πυθαγορείων, ο φυσικός, μαθηματικός και φιλόσοφος Ίππασος, πνίγηκε στη θάλασσα μόλις αποκαλύφθηκε η ύπαρξή τους (Η ανακάλυψη αυτή του Ίππασου ερχόταν σε αντίθεση με τις αντιλήψεις των Πυθαγορείων και για να μείνει κρυφή τον πέταξαν στη θάλασσα, όπου και πνίγηκε).

Έναν αιώνα αργότερα, ο φιλόσοφος Ζήνων έφερε το άπειρο στο φως με μια σειρά από παράδοξα: καταστάσεις που είναι αληθείς αλλά έντονα αντι-διαισθητικές.

Το βίντεο λοιπόν ασχολείται με την απεραντοσύνη του σύμπαντος επιβεβαιώνοντας τον Ζήνωνα.

ΠΗΓΗ

Για αιώνες οι αρχαιολόγοι συζητούσαν πώς ο Αρχιμήδης, ο μεγαλύτερος εφευρέτης της αρχαιότητας, κατάφερε να συγκεντρώσει την ηλιακή ενέργεια για να καταστρέψει το ρωμαϊκό στόλο που απειλούσε τις Συρακούσες το 212 π.Χ. Ιστορικοί είχαν υποστηρίξει ότι ουδείς είχε τότε αρκετές γνώσεις οπτικής για να το επιτύχει. Αλλά μια μελέτη που δημοσιεύτηκε έδειξε ότι ορισμένοι αρχαίοι πολιτισμοί είχαν τόσο προχωρημένες γνώσεις οπτικής ώστε ενδέχεται να είχαν κατασκευάσει τηλεσκόπια και τα «κάτοπτρα πυρπόλησης» ήταν εντός των δυνατοτήτων τους.

Στο βιβλίο του με τίτλο «Ο Κρυστάλλινος Ήλιος», ο Ρόμπερτ Τεμπλ, καθηγητής Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο πανεπιστήμιο του Λούισβιλ στο Κεντάκυ, έκανε αναφορά πως η έρευνά του έδειξε ότι ο Αρχιμήδης ήταν τελικά ο πατέρας των σύγχρονων όπλων ακτίνων λέιζερ, όπως οι τηλεκατευθυνόμενες βόμβες και πύραυλοι.

Ο καθηγητής της Φυσικής στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Πωλ Γιούαρτ, ειδικός στην Οπτική, είχε υποστηρίξει ότι ο Αρχιμήδης δεν θα μπορούσε να κάνει τα κάτοπτρα αρκετά επίπεδα με την τεχνολογία που υπήρχε στην εποχή του.

Επιπλέον, οι έφοροι του Βρετανικού Μουσείου διαπίστωσαν πρόσφατα ότι ένα κομμάτι γυαλιού, το οποίο είχαν ξεθάψει στην τοποθεσία της αρχαίας Ασσυριακής πόλης Καλχού και είχαν αρχικά νομίσει πως επρόκειτο για στολίδι, ήταν τελικά ένας λεπτοδουλεμένος φακός που χρησίμευε πιθανότατα για διόρθωση της όρασης.

Είχε κατασκευαστεί γύρω στο 800 π.Χ., περίπου 600 χρόνια πριν από τη γέννηση του Αρχιμήδη.


Το πετυχημένο πείραμα του Ιωάννη Σακκά και τα Ηλιακά κάτοπτρα του Αρχιμήδη

http://www.defencenet.gr/defence/ind…371&Itemid=151

Αρέσει σε %d bloggers: