Η ηθικά, πολιτικά και οικονομικά κατακερματισμένη Ελλάδα του σήμερα είναι η συνισταμένη διαφόρων παραγόντων που λίγο-πολύ έχουν αναλυθεί και τόνοι μελανιού (ιντερνετικού και μη) έχουν χυθεί για την ανάλυση τους. Κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος,σκάνδαλα,μνημόνια, ΔΝΤ είναι μόνο λίγες απ’τις συνιστώσες της εθνικής καταστροφής που προσπαθεί να ξεπεράσει ο ελληνικός λαός. Σημαντική ελπίδα για την αλλαγή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, αλλά και πάσης φύσεως προβλήματος, αποτελεί η δράση των νέων. Ο νέος που θα κληθεί (αν είναι ανήλικος) να αναλάβει το ρόλο του »ενεργού πολίτη» ή που έχει ήδη ξεπεράσει τα 18 έτη και θεωρείται ένας από αυτούς, οφείλει να διακατέχεται από ενδιαφέρον για τα κοινά, κοινωνική και πολιτική δράση, να ενημερώνεται και να μην μετατρέπεται σε αφελές έρμαιο.

Αντ’ αυτού στην ελληνική πραγματικότητα μια τέτοια συμπεριφορά απ’την πλευρά των νέων τείνει να εκλείψει, αν δεν έχει ήδη εκλείψει. Από ιδεολογικούς οδοιπόρους και μπροστάρηδες των κοινωνικοπολιτικών αλλαγών , οι νέοι έχουν μεταβληθεί σε απαθής μάζες δίχως ενδιαφέρον για τις αλλαγές που επέρχονται (ακόμα και όταν είναι εις βάρος τους) μένοντας στάσιμοι στην πορεία της ιστορίας,συνειδησιακά ήρεμοι στην »δημοκρατία» του 21ου αιώνα. Στην εποχή της πληροφορικής και της τεχνολογίας,μέσα στη δύνη της εμπορευματοποίησης και του καταναλωτισμού,μουντό και βαρετό φαντάζει οτιδήποτε δεν ΄΄ανήκει΄΄ στην στενή πραγματικότητα των νέων. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει τις φράσεις »Έλα μωρέ όλοι ίδιοι είναι» ή »Δεν με ενδιαφέρει,ας γίνει ό,τι είναι να γίνει». Φράσεις οι οποίες δικαιολογούνται απόλυτα αν αναλογιστούμε την πρώτη εικόνα που λαμβάνουν οι νέοι απ’ την πολιτική,που είναι και η σημαντικότερη. Ατελείωτοι τσακωμοί στα κανάλια, ανούσιες αοριστολογίες,ξύλινη γλώσσα, τα οποία σε συνεργασία με τον τεχνολογικό κατακλυσμό που υφιστάμεθα όλοι, δεν αφήνουν περιθώρια ανάπτυξης πολιτικής και πρωτίστως κριτικής σκέψης.

Δεν είναι άξιο απορίας λοιπόν γιατί οι νέοι απορρίπτουν την πολιτικοποίηση και στρέφονται σε δύο εξ ίσου επικίνδυνες κατευθύνσεις: Την πλήρη απάθεια, και την κομματικοποίηση. Η απάθεια, πέρα απ’τα προαναφερθέντα, μπορεί να χαρακτηριστεί από κάποιους ως τρόπος αντίδρασης στο υπάρχον πολιτικό σύστημα κυρίως ως προϊόν απογοήτευσης απ’τους υπάρχοντες εκφραστές του. Δυστυχώς όμως, αν και πράγματι μπορεί να υπάρχει και μια δόση αλήθειας,διατηρώντας αυτή την παθητική στάση ο άνθρωπος από σκεπτόμενο ον ουσιαστικά σκύβει κεφάλι, αδιαφορεί, σκλάβος πλέον στα χέρια της ελεύθερης αγοράς και της διεθνής τραπεζοκρατίας.

Από την άλλη, ο νέος που επιθυμεί να ασχοληθεί με τα κοινά και να αναλάβει ευθύνες και δράση έχει να προσπεράσει ένα ακόμα σκόπελο. Αυτό της κομματικοποίησης. Τρανό παράδειγμα της κομματικοποίησης και του συστήματος πίσω από αυτή είναι τα ελληνικά Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. Ο έφηβος μεταβαίνει απ’το ήρεμο λύκειο στην αρένα του πανεπιστημίου. Όντας άπειρος σε τέτοια θέματα φυσικό και επόμενο είναι να παρασυρθεί στις περισσότερες τον περιπτώσεων, και να χαλιναγωγούνται. Οι ιθύνοντες δε, κερδίζουν σημαντικές θέσεις στο τρένο της πολιτικής παραδίδοντας έτσι έτοιμο πλέον τον επόμενο »κομματικό στρατό» για να συνεχιστεί ο φαύλος κύκλος.

Θα πρέπει το κράτος, οι γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους, και ο καθένας από εμάς να αναλογιστούμε το μέγεθος του προβλήματος και να επενδύσουμε στην ουσιαστική παιδεία των νέων και όχι στη στείρα γνώση του ελληνικού σχολείου. Η μη συμμετοχή στα κοινά είναι καταστροφική για όλους, διότι κυβερνούν άτομα τα οποία είναι πιο ανίκανα από όλους εμάς να κυβερνήσουν. Άπαντες πρέπει να αλλάξουμε ριζικά στάση σαν κοινωνία στο σύνολο της, αν επιθυμούμε να έρθει ξανά ο πολιτισμός και η πρόοδος σε αυτό το μικρό κομμάτι της Βαλκανικής.

ΠΗΓΗ

Advertisements