ολλές φορές αναρωτιέμαι, για ποιο λόγο να τσακωνόμαστε είτε για τις πολιτικές μας ιδέες είτε για το πο­δό­σφαι­ρο ή ακόμα για τις μουσικές μας προτιμήσεις, όταν όλοι ουσιαστικά θέλουμε κάπου να ανήκουμε έστω και αν δεν το λέμε ανοικτά και φυσικά παράλληλα να προβάλλουμε τις ιδέες μας ή τα ακούσματα μας έναντι του υποτιθέμενου ανταγωνιστή, του πα­ρα­πλα­νη­μένου α­κροα­τή ή του ι­δε­ο­λο­γι­κού μας αντιπάλου.

Tι κοινό έχει άραγε η παραδοσιακή αριστερά (εννοούμε τη σκληροπυρηνική όχι την σημερινή ψευτοσοσιαλιστική ή δήθεν οικολογική), με τη χριστιανική εκκλησία και τη ροκ μουσική (ροκ βάλτε… από το κλασσικό ως το heavy metal).

Ως πρώτη σκέψη μου έρχονται οι εξής απαντήσεις:

  • Διαθέτουν εκατομμύρια πι­στών και αφοσιωμένων ο­πα­δών.
  • Είναι ένθερμοι υπε­ρα­σπι­στές της ιδέας τους και την διαδίδουν με πάθος και φανατισμό (από μπλουζάκια, βιβλία, δί­σκους, δια­δίκτυο κ.α.)
  • Συμμετέχουν δυναμικά σε διάφορες δράσεις ή ε­κδη­λώ­σεις όταν γίνονται (κυ­ρια­κά­τι­κο εκκλησίασμα, απερ­γίες, συναυλίες, αγορές, φεστιβάλ).

Έχουν ήρωες όπως τον:        

  • Μαρξ, Λένιν Τσε γκε βάρα, Μάο Τρότσκι, Βελουχιώτης και πολλούς άλλους.
  • Μέγα πλήθος αγίων, σημαντικών πνευματικών ανθρώπων αλλά και σεβάσμιων ασκητών (Άγιο Όρος).
  • Πάρα πολλά κλασσικά γκρουπ και καλλιτέχνες (από Beatles, Εlvis και Led Zeppelin μέχρι Metallica, Scorpions και Iron Maiden).

Όμως αν αρχίσεις να το αναλύεις το πράμα λίγο παραπάνω θα διαπιστώσεις ότι έχουν  πολεμηθεί μεταξύ τους με φανατισμό.

Η εκκλησία ας πούμε θεωρεί τα ροκ συγκροτήματα έργο του σατανά και το διαβόλου και τους αριστερούς άθεους και α­πά­τρι­δες.

Ο αριστερός κομμουνισμός του περασμένου αιώνα απαγόρευε στους νέους να ακούν ροκ και ειδικά στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ έφτανε στο σημείο να κλείνει τις εκκλησίες.

Η σκληρή ροκ μουσική ανάμεσα σε όλα αυτά είχε στις τάξεις της από όλα τα φυντάνια. Διέθετε και θρησκευόμενα γκρουπ (POD, Stryper, King’s X, Sinéad O’Connor), και αγωνιστές αριστερούς (Clash, Rage Against the Machine) αλλά και σατανιστές (Venom, Morbid Angel,King Diamond) ενώ πολλά συγκροτήματα (AC/DC, Ozzy, Dio) το «έπαιξαν» λάτρεις του εωσφόρου για καθαρά εμπορικούς λόγους.

Φυσικά και οι τρεις είχαν τεράστια εσωστρέφεια με την χριστιανική εκκλησία να χωρίζεται κυρίως σε καθολικούς και ορθόδοξους και άλλες αιρέσεις και να «σκοτώνονται» με τις σταυροφορίες.

 

Την αριστερά σε μαοϊκούς, τροτσκιστές, οικολόγους, σο­σια­λι­στές με επαναστάσεις και μπόλικο αίμα ενώ οι ροκ οπαδοί να κοντράρονται, οι alternative με τους τους χε­βι­με­ταλ­λά­δες, οι πάνκηδες με τους progressive rockers και οι true μεταλλάδες που δεν γουστάρουν κανέναν!

Όμως η ροκ μουσική και όσοι την αγαπούν έχει το πλεονέκτημα να έχει στην οικογένεια της από όλες τις κοινωνικές, ιδεολογικές και θρησκευτικές φυλές και να διδάσκει πάνω από όλα ελευθερία και αγάπη.

Αν σταθούμε στο διαταύτα ο οικουμενισμός και διεθνισμός που είναι τα σημεία αναφοράς χριστιανισμού και αριστεράς, τους εφαρμόζει με απόλυτη επιτυχία η ροκ μουσική χωρίς τις υπερβολές των δύο ιδεών, με την ενωτική και χαρούμενη αλλά και συνάμα με την σκεπτόμενη διάθεση που πρέπει να έχει ένας λογικός άνθρωπος.

Συνοψίζοντας θα επισήμανα ότι και οι τρεις ιδέες έχουν πολλούς οπαδούς αλλά και πολλούς υποκριτές που μπο­ρεί να πιστεύουν στην αλήθεια, την φιλανθρωπία, την δικαιοσύνη, την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη.

Δυστυχώς όμως μια σημαντική μερίδα όλων των πλευρών πράτ­τει ακριβώς τα αντίθετα αφού έχουν για θεό το χρήμα με αποτέλεσμα να εκθέτουν τίμιους, ρομαντικούς και ηθικούς αγωνιστές συνανθρώπους μας που έχουν δώσει και τη ζωή τους για να υπερασπιστούν το δικό τους όραμα, την δική τους μουσική πραγματικότητα και τα δικά τους ανιδιοτελή πιστεύω.

Φώτης Μελέτης

 

ΠΗΓΗ

 

Advertisements