Είναι προφανές πως χρειάζεται να αρχίσω ξανά να παρακολουθώ τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και όχι να μαθαίνω για το τι γράφουν εκ των υστέρων στα «επίσημα» ελληνικά μέσα ενημέρωσης και στα συντροφικά
«ερασιτεχνικά» ιστολόγια. Πάρτε για παράδειγμα τους (αυτο)θεωρούμενους ως «έγκυρους» Financial Times (δεν ξέρω για σας αλλά όταν κάτι χρειάζεται να συνοδεύεται από διαπιστευτήρια εγκυρότητας ή σοβαρότητας για να προσδώσει βαρύτητα σε αυτά που λέει μου χτυπάνε έντονα κριτικά καμπανάκια μέσα στα αυτάκια).

Οι FT και το περιοδικό Economist, για όσους το αγνοούν, είναι οι δυο βασικοί θεματοφύλακες των Βρετανικών οικονομικών συμφερόντων και δη του χρηματηστηρίου City του Λονδίνου, που ούτε λίγο ούτε πολύ πατάει σε πέντε πυλώνες : Στους δυο παραπάνω και στους τρεις οίκους αναξιολόγησης.

 Οι FT και ο Economist επιτελούν τον ίδιο ρόλο για το City που επιτελεί η Wall Street Journal για την Wall Street. Επιφανειακά απλώς ενημερώνουν αλλά βαθύτερα προπαγανδίζουν, προστατεύουν, πρωθούν τις θέσεις των δυο μεγάλων χρηματιστηρίων και των μεγάλων εταιρειών και τραπεζών με «βαριές» blue chip μετοχές. Οι FT λοιπόν, σε ένα άρθρο του Gideon Rachman για το οποίο έμαθα σε αυτό το άρθρο -την πρωτογενή πηγή του οποίου ήδη κατάπιε ο λαβύρινθος των ελληνικών ιστολογίων…- έκαναν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα όταν τα πράγματα αρχίσουν να πηγαίνουν πραγματικά άσχημα : δεν έκρουσαν απλώς τον κώδωνα του κινδύνου αλλά άναψαν για τα καλά τις…σειρήνες του πολέμου!

Ο Gideon Rachman, δίχως κανένα ίχνος κριτικής σκέψης και δίχως την παραμικρή αναφορά σε άλλες οικονομικές διεξόδους πέραν των δυο λύσεων που μάχονται να επικρατήσουν στην Ευρώπη, απλώς παπαγαλίζει τις κινδυλονολαγνίες του ανεκδιήγητου Σαρκοζί –«Αν εκραγεί το ευρώ θα εκραγεί και η Ευρώπη» – και του Πολωνού Υπέξ Radoslaw Sikorski«Στεκόμαστε στο χείλος του γκρεμού».  Ο αρθρογράφος κάνει λόγο για «μία μοντέρνα εκδοχή του κραχ του 1930» και για «άνοδο στην εξουσία εθνικιστών πολιτικών σε ένα περιβάλλον οικονομικού χάους και διάσπασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Προς το τέλος του άρθρου εκφράζει την ελπίδα-ευχή(;) ότι δεν πιστεύει τελικά πως οδεύουμε τάχυστα σε ένα νέο 1930 -προφανώς του διαφεύγει ότι το έχουμε ήδη πιάσει- παραθέτοντας τρία «επιχειρήματα», από τα οποία το πρώτο είναι μία αφελέστατη ευχή –«Η γνώση του παρελθόντος μπορεί να βοηθήσει τους πολιτικούς να μην ξανακάνουν τα ίδια λάθη»!!-, το δεύτερο μία αβάσιμη παρατήρηση για την…πρόοδο του πολιτισμού γενικώς και «την τάση του ανθρώπου προς λιγότερο πόλεμο και περισσότερη ειρήνη», και το τρίτο μία παρατήρηση για τον τρίτο κόσμο -«Είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα σήμερα από το 1930»– που ξανά δεν βλέπω γιατί αυτό απομακρύνει την πιθανότητα ενός εκτεταμένου πολέμου από πλευρά τους εναντίον των πλούσιων κρατών όπως λέει.

Ο αρθρογράφος Gideon Rachman είτε είναι παντελώς αφελής και βλάκας είτε το άρθρο αυτό είναι προϊόν άνωθεν εντολής, δεν μπορώ να δω κάτι ενδιάμεσο. Όχι βλάκας δεν είναι, το αφήνει να υπονοηθεί αλλά δεν το λέει, αφήνει την απάντηση να αιωρείται : Για ποιον λόγο, σε ένα σενάριο πλήρους παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης, οι χώρες του τρίτου κόσμου θα κήρυτταν πόλεμο στον υπόλοιπο κόσμο; Για να τους πάρουν μήπως το…συνάλλαγμα για να αγοράσουν τρόφιμα και ενέργεια; – δεν είπε ούτε αυτό, τότε πια θα τον έπαιρναν όλοι με τις ντομάτες. Όχι βέβαια, αφού σε συνθήκες πλήρους κατάρρευσης όπως έγραψα στους Στοχασμούς, τα χρεόχαρτα (χαρτονομίσματα εννοώ, ναι) ξαναπαίρνουν την πραγματική τους αξία, γίνονται δηλαδή πρώτη ύλη για προσάναμμα στο τζάκι. Ούτε για spare χαρτί υγείας κάνουν, εκτός και αν δεν έχετε θέμα να τα παστώνετε στο Dettol. Οπότε για ποιον λόγο; Μα ασφαλώς για να τους πάρουν απευθείας τα τρόφιμα, την ενέργεια και τους υπόλοιπους πόρους, ακόμη και τις εκτάσεις τους.

«Η κατάρρευση του ευρώ», έργο του Gideon Rachman των Financial Times

Γιατί αυτός είναι ο στόχος κάθε πολέμου («εκδημοκρατικού» και μη), το κλέψιμο των πόρων. Τα χρεόχαρτα είναι απλώς «χαρτιά με κρατική εγγύηση» για την διευκόλυνση των αγοραπωλησιών των εν λόγω πόρων. Όταν αυτή η εγγύηση για xψz λόγους αρθεί τότε παύουν και τυπικά να έχουν αξία. Ο αρθρογράφος ασφαλώς το γνωρίζει αυτό αλλά δεν κάνει την παραμικρή νύξη για πόρους. Γιατί; Μα γιατί ασφαλώς γράφει σε οικονομική εφημερίδα. Γράφει σε φύλλο που μελετάει, προβλέπει, αναλύει κτλ την κίνηση του αέρα, την κίνηση των εν λόγω χρεοχάρτων και των πλείστων μορφών τους.  Δηλώνει εντελώς αστήριχτα, όπως έλεγε και ο εξίσου «έγκυρος» οικονομολόγος Paul de Grauwe : «Ή ευρώ ή άβυσσος».

Δεν παύω να βρίσκω εκπληκτικό το πόσοι άνθρωποι πιστεύουν ότι αν καταρρεύσουν τα χαρτονομίσματα…«Τέλος, χαθήκαμε!». Το πόσοι δεν το βλέπουν ως ευκαιρία για ριζική ανατροπή αυτής της πολιτικά ενορχηστρωμένης εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Το πόσοι, παρόλο που δεν έχουν συμφέροντα που θα πληγούν, φοβούνται, τρέμουν την όποια αλλαγή. Μίλαγα προ μίας βδομάδας με έναν αλλοδαπό φίλο στο facebook για αυτό το θέμα. Φτωχός, αρκετά φτωχός. Μου λέει σε κάποια φάση «Αν γίνει αυτό (μηδενιστούν οι αξίες όλων των χαρτονομισμάτων) ο κόσμος όλος θα τυλιχτεί στις φλόγες»!!, και με αφήνει άφωνο. Η άγνοια; Ο φόβος του; Δεν ξέρω.

Κατάλαβα όμως κάτι, από την συζήτηση με αυτόν, με άλλους και με περαιτέρω ανάγνωση και ανταλλαγή απόψεων γύρω από αυτό το θέμα. Δεν εναντιώνεται μόνο το 1% στις αλλαγές αλλά και ένα μεγάλο μέρος του 99%. Οι φοβικές δυνάμεις της συντήρησης είναι εμπεδωμένες σε κάποιους σε επίπεδο DNA. Θα προτιμούσαν να έχουν ένα δικτάτορα πάνω από το κεφάλι τους, θα προτιμούσαν ίσως ακόμη και Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο για την «επανεκκίνηση της ατμομηχανής» που έγραφα στους Ιστορικούς του Μέλλοντος παρά ένα νέο βιώσιμο σύστημα όπως το Venus Project. Απορρίπτοντας βιαστικά το τελευταίο είτε σαν «Ουτοπία» -δίχως να αφιερώσουν ούτε 5′ για να το μελετήσουν- είτε σαν…»συγκεκαλυμμένο σχέδιο για παγκόσμια κυβέρνηση που πρωωθείται από τους Μπιλντερμπεργκάδες και τα Κρανία»! Τουλάχιστον το τελευταίο «επιχείρημα» κάνει και κάτι εποικοδομητικό : βγάζει και γέλιο….

ΠΗΓΗ

Advertisements