Το συγκεκριμένο ντοκιμαντερ υποστηρίζει ότι μεν υπάρχει θέρμανση αλλά δεν οφείλεται σε ανθρώπινη δραστηριότητα.
Μερικά τμήματα από το ντοκιμαντέρ που είδα είναι τα παρακάτω:
Από τα μέσα του 19ου αιώνα η θερμοκρασία έχει ανέβει λίγο παραπάνω
από μόλις μισό βαθμό Κελσίου.
Αλλά αυτή η αύξηση ξεκίνησε πολύ πριν εφευρεθούν τα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα.
Επιπλέον, η περισσότερη αύξηση έγινε πριν το 1940,κατά τη διάρκεια μιας περιόδου
όπου η βιομηχανική παραγωγή ήταν συγκριτικά ασήμαντη.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο,κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής
οικονομικής ανόδου,οι θερμοκρασίες, σύμφωνα με τη
θεωρία έπρεπε να εκτοξευθούν,
Αλλά αυτό δεν έγινε, αυτές έπεσαν,όχι μόνο για μερικά λίγα χρόνια,
αλλά για τέσσερις δεκαετίες.
Μάλιστα, κατά παράδοξο τρόπο,δεν σταμάτησαν να κατεβαίνουν παρά μόνον μέχρι την οικονομική
κρίση στη δεκαετία του ’70.

Το CO2 σημείωσε γεωμετρική αύξηση γύρω στο έτος 1940.
Αλλά, η θερμοκρασία, πραγματικά,ξεκίνησε να πέφτει συνεχώς το 1940,
περίπου μέχρι το έτος 1975. Οπότε,είναι προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Όταν το CO2 αυξάνεται ταχύτατα καιπαρ’ όλα αυτά η θερμοκρασία πέφτει,
τότε δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτά τα δύο πάνε μαζί.
Η θερμοκρασία ανέβηκε σημαντικά μέχρι το 1940,όταν η παραγωγή CO2
ήταν σχετικά χαμηλή και έπειτα στη μεταπολεμική εποχή,
όταν οι βιομηχανίες και ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία
άρχισαν να είναι σε άνοδο,και η ανθρώπινη παραγωγή CO2
άρχισε να εκτοξεύεται,
η παγκόσμια θερμοκρασία είχε καθοδική πορεία.
Με άλλα λόγια, τα δεδομένα δεν ταιριάζουν με τη θεωρία.

Ακριβώς πάνω στη στιγμή,όπου η βιομηχανία άκμαζε
μετά τον πόλεμο,
και το διοξείδιο του άνθρακα αυξανόταν και παρόλα αυτά η γη ψυχραινόταν…

Το CO2 αποτελεί ένα μικρό μέρος της γήινης ατμόσφαιρας.

Είναι γεγονός ότι μετράμε αλλαγές στην περιεκτικότητα του CO2 στην ατμόσφαιρα
σε δεκάδες εκατομμυριοστά.

Αν υπολογίσουμε το CO2 σαν ποσοστό όλων των αερίων της ατμόσφαιρας…
– το οξυγόνο, το άζωτο, το Αργό κλπ -……είναι 0,054%…
και είναι ένα εξαιρετικά μικρό τμήμα.

Αν πρόκειται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου,
θα είχαμε περισσότερη θέρμανση στη μέση της τροπόσφαιρας
(τα πρώτα 10-12 χιλιόμετρα της ατμόσφαιρας) από ότι στην επιφάνεια.

Όλα τα μοντέλα, καθένα από αυτά,
υπολογίζουν ότι η θέρμανση έπρεπε να είναι ταχύτερη  καθώς απομακρυνόμαστε από την
επιφάνεια προς την ατμόσφαιρα.

Ότι δηλαδή, η μέγιστη θέρμανση,πάνω από τον ισημερινό έπρεπε να συμβαίνει
σε ένα υψόμετρο περίπου 10 χιλιομέτρων.

Ένας επιστήμονας από τους κυρίως υπεύθυνους στη μέτρηση της θερμοκρασίας
της ατμόσφαιρας της γης είναι ο καθηγητής Τζων Κρίστυ.

Το 1991 του δόθηκε από τη NASA το βραβείο Εξαιρετικής Επιστημονικής Επίτευξης
και το 1996 του απονεμήθηκε το ειδικό βραβείο από την Αμερικανική Ένωση Μετεωρολογίας για την ουσιαστική του συνεισφορά
στην παρακολούθηση του κλίματος.
Και ήταν επίσης ένας από τους κύριους συγγραφείς
στη Διακυβερνητική Οργάνωση για τις Κλιματικές Αλλαγές ή IPCC.
Υπάρχουν δύο τρόποι να μετρήσουμε τη θερμοκρασία
της γήινης ατμόσφαιρας: οι δορυφόροι και τα μετεωρολογικά μπαλόνια.
Αυτό που ανακαλύψαμε-και τα στοιχεία είναι επίμονα-
ήταν ότι η μεγάλη μάζα της ατμόσφαιρας δεν θερμαίνεται τόσο
όσο βλέπουμε αυτό να συμβαίνει στην επιφάνεια της περιοχής.
Και αυτό είναι μια αληθινή σπαζοκεφαλιά για εμάς,
γιατί η θεωρία είναι σαφής και ξεκάθαρη.
Και η θεωρία μας λέει ότι αν η επιφάνεια θερμαίνεται,
τα ανώτερα ατμοσφαιρικά τμήματα πρέπει να θερμαίνονται ταχύτατα.
Η άνοδος σε αυτό το τμήμα της ατμόσφαιρας δεν είναι καθόλου δραματική και
πραγματικά δεν ταιριάζει με την θεωρία,
που εκφράζουν τα κλιματικά μοντέλα σε αυτό το σημείο.
Ένα από τα προβλήματα που μαστίζει αυτή τη στιγμή τα μοντέλα είναι ότι προβλέπουν,
ότι -εκτός από τις πολικές περιοχές- καθώς ανεβαίνουμε σε υψόμετρο…
ο ρυθμός της θέρμανσης θα έπρεπε να αυξάνεται.
Και είναι εντελώς ξεκάθαρο, από δύο πηγές, όχι μόνο από τους δορυφόρους,
για τους οποίους όλοι μιλούν, αλλά και από τα μετεωρολογικά μπαλόνια,
ότι δεν συμβαίνει αυτό το φαινόμενο. Αντίθετα, φαίνεται ότι οι επιφανειακές
θερμοκρασίες αυξάνονται λίγο περισσότερο  από τα ανώτερα αέρια τμήματα.

Μέχρι σήμερα έχουν γίνει διάφορες διατρήσεις και μελέτες πυρήνων πάγου…
και κάθε μια δείχνει το ίδιο πράγμα:
η θερμοκρασία ανεβαίνει ή κατεβαίνει και ύστερα, μετά από μερικές 100άδες
χρόνια, το CO2  ακολουθεί.Οπότε, είναι προφανές, το CO2
δεν είναι η αιτία αυτής της θέρμανσης.
Μάλιστα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η θέρμανση προκάλεσε την αύξηση του CO2.
Το CO2, ξεκάθαρα, δεν μπορεί να προκαλεί αλλαγές στη θερμοκρασία,
είναι προϊόν της θερμοκρασίας, ακολουθεί τις αλλαγές θερμοκρασίας.
Τα δεδομένα των πυρήνων πάγου, ακουμπάνε την καρδιά του προβλήματος που έχουμε εδώ.
Λένε ότι αν αυξηθεί το CO2 στην ατμόσφαιρα,
σαν αέριο θερμοκηπίου, τότε θα ανέβει η θερμοκρασία.
Αλλά τα δείγματα πυρήνων πάγου δείχνουν το ακριβώς αντίθετο.
Οπότε η πιο θεμελιώδης υπόθεση των απαισιόδοξων, πίσω από όλη τη θεωρία
της κλιματικής αλλαγής εξαιτίας των ανθρώπων, επιδεικνύεται λανθασμένη.

Αυτό που ανακάλυψαν ήταν μια απίστευτη συσχέτιση
ανάμεσα σε αυτό που έκανε ο ήλιος  και τις αλλαγές θερμοκρασίας στη Γη.
Ανακάλυψαν ότι, η ηλιακή δραστηριότητα αυξήθηκε απότομα μέχρι το 1940,
έπεσε για τέσσερις δεκαετίες μέχρι την δεκαετία του ’70 και μετά ανέβηκε πάλι.
Όταν είδαμε αυτή τη συσχέτιση μεταξύ θερμοκρασίας και ηλιακής δραστηριότητας
ή των κύκλων των ηλιακών κηλίδων, τότε πολλοί μας είπαν:
«Εντάξει, ίσως πρόκειται για απλή σύμπτωση»,
οπότε, πώς μπορούμε να αποδείξουμε
ότι δεν είναι μια απλή σύμπτωση;
Ένας προφανής τρόπος είναι να αυξήσουμε την χρονική κλίμακα ή να πάρουμε μια άλλη χρονική περίοδο
και τότε πήγαμε πίσω στον χρόνο.
Έτσι ο καθ. Φρίις-Κρίστενσεν και οι συνάδελφοί του…
εξέτασαν 400 χρόνια αστρονομικών αρχείων για να συγκρίνουν την δραστηριότητα
των ηλιακών κηλίδων σε σχέση με την μεταβολή της θερμοκρασίας.
Για άλλη μια φορά, βρήκαν ότι οι μεταβολές στην ηλιακή δραστηριότητα…
συνδέονταν πολύ στενά με τις μεταβολές στη θερμοκρασία της Γης.
Ήταν ο ήλιος, από ότι φάνηκε και όχι το CO2 ή οτιδήποτε άλλο,
που καθοδηγούσε τις αλλαγές στο κλίμα.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟ ΣΕ 7 ΒΙΝΤΕΟ  ΤΩΝ 10 ΛΕΠΤΩΝ

Advertisements